RvS, 20-02-2013, nr. 201204706/1/A3

op te korte afstand volgen van voorliggers;

[…].

Het CBR heeft het besluit van 5 januari 2011 genomen naar aanleiding van een mededeling als bedoeld in artikel 130, eerste lid, van de Wvw 1994, van de korpschef van de Regiopolitie Utrecht. Aan de mededeling is een proces-verbaal van 14 december 2010 ten grondslag gelegd. In dit proces-verbaal staat vermeld dat de verbalisanten op 10 december 2010, omstreeks 00.45 uur, hebben geconstateerd dat [appellant] binnen de bebouwde kom als bestuurder van een motorrijtuig met piepende en slippende banden optrok en met hoge snelheid wegreed. Het wegdek was erg nat. [appellant] reed met een veel hogere snelheid dan ter plaatse is toegestaan. Er was veel verkeer op de weg. Aan weerszijden van de weg waren verscheidene fietsers en voetgangers en naderden enkele tegenliggers. Vervolgens reed [appellant] op zeer korte afstand van een voorligger waarop hij voorts krachtig remde om een aanrijding te voorkomen. Nadat een tegenligger was gepasseerd, ging [appellant] op de weghelft voor het tegemoetkomende verkeer rijden waarbij hij de rijbaanscheiding overschreed. Daarop sprongen enkele voetgangers aan de kant om niet te worden aangereden. Vervolgens reed [appellant] wederom met een veel hogere snelheid dan ter plaatse is toegestaan. Na ongeveer 150 meter reed [appellant] terug naar de rechter weghelft en bracht hij zijn voertuig voor een rood verkeerslicht tot stilstand door de handrem aan te trekken. Daardoor brak het voertuig aan de achterkant uit waarna [appellant] is staande gehouden, aldus het proces-verbaal.

Voorts heeft het CBR op 10 februari 2011 het verzoek van [appellant] voor het treffen van een betalingsregeling afgewezen, omdat dit niet binnen de daarvoor gestelde termijn van drie weken is ingediend.

[appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat geen aanleiding bestaat tot twijfel aan de juistheid van het proces-verbaal van 14 december 2010. Zij heeft miskend dat het CBR nader onderzoek had moeten verrichten naar de omstandigheden die aan het proces-verbaal ten grondslag zijn gelegd. [appellant] voert aan dat de verbalisanten zich op een afstand van 300 en 500 meter bevonden. Volgens hem is het niet mogelijk dat de verbalisanten, gelet op het jaargetijde en het tijdstip, de hem verweten gedragingen op deze afstand in het duister hebben kunnen waarnemen. Verder betoogt [appellant] dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de betalingstermijn van drie weken om de kosten van de EMG te voldoen niet onredelijk kort is en dat het CBR hem tegemoet is gekomen door de betalingstermijn te verlengen. Bovendien heeft hij, ongeacht of de daarvoor gestelde termijn van drie weken na kennisgeving van het besluit tot oplegging van de EMG is verstreken, het recht om op grond van artikel 10, vierde lid, van de Regeling een verzoek tot het treffen dan wel verlengen van een betalingsregeling in te dienen, aldus [appellant].

De rechtbank heeft terecht onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 29 september 2010 in zaak nr. <a target="_blank" href="http://www.raadvanstate.nl/uitspraken/zoeken_in_uitspraken/zoekresultaat/?verdict_id=35z56ZaeJFw%3D">201001860/1/H3a> overwogen dat een bestuursorgaan, in dit geval het CBR, in beginsel mag uitgaan van de juistheid van een op ambtseed dan wel ambtsbelofte opgemaakt proces-verbaal. Dat geldt evenzeer voor de rechter, tenzij tegenbewijs noopt tot afwijking van dit uitgangspunt. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (onder meer in de uitspraak van 11 april 2007 in zaak nr. <a target="_blank" href="http://www.raadvanstate.nl/uitspraken/zoeken_in_uitspraken/zoekresultaat/?verdict_id=ozfgyXyQ7GQ%3D">200606435/1a>) is voorts niet vereist dat het CBR eigen onderzoek doet naar de juistheid van de door de politie gerelateerde feiten, tenzij het objectieve redenen heeft om aan de juistheid daarvan te twijfelen. In hetgeen [appellant] heeft aangevoerd heeft de rechtbank terecht geen grond gezien voor het oordeel dat het CBR niet mocht uitgaan van de juistheid van de inhoud van het proces-verbaal, omdat geen aanleiding bestaat om aan de juistheid van de daarin opgenomen waarnemingen te twijfelen. Daar komt nog bij dat een verbalisant geen belang heeft bij het opnemen van onjuistheden in een proces-verbaal. De omstandigheid dat de namen van de verbalisanten zijn weggelakt doet voorts geen afbreuk aan de betrouwbaarheid van het op ambtseed en ambtsbelofte opgemaakte proces-verbaal en de bruikbaarheid daarvan in deze procedure. Anders dan [appellant] ter zitting van de Afdeling heeft betoogd, doet zich evenmin een schending van het recht op een eerlijk proces zoals neergelegd in artikel 6, eerste lid, eerste volzin, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden voor.

Voorts heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat de termijn van drie weken waarbinnen een betalingsregeling moet worden verzocht niet onredelijk is. Deze termijn moet worden aangemerkt als een nadere invulling van artikel 10, vierde lid, van de Regeling, nu daarin geen termijn wordt genoemd. Een strikte toepassing van de termijn van drie weken kan onredelijk zijn, indien zich bijzondere omstandigheden voordoen. Daarvan is in dit geval echter niet gebleken.

Het betoog faalt.