9.2.6.4 Natwest

De ‘capital allocation approach’ is in 1999 verworpen door de Amerikaanse rechter. In deze zaak oefende Natwest, een Engelse bank, in de Verenigde Staten het bankbedrijf uit door middel van een aantal vaste inrichtingen (‘de Amerikaanse vaste inrichting’). De Amerikaanse vaste inrichting werd gefinancierd door het hoofdhuis, andere branches van Natwest en derden. Voor de Amerikaanse rechter was in geschil of de rente op deze financiering in de jaren 1981 tot met 1987 in aftrek kon komen op de winst van de Amerikaanse vaste inrichting. De Amerikaanse fiscus weigerde een deel van de renteaftrek met het argument dat op grond van het Amerikaanse nationale recht de rente die toerekenbaar was aan de vaste inrichting bepaald hoorde te worden aan de hand van de verhouding tussen de activa van de Amerikaanse vaste inrichting en de wereldwijde activa van Natwest (waarbij interne financieringsverhoudingen niet in aanmerking werden genomen). Natwest meende echter dat art. 7 van het in die jaren geldende belastingverdrag tussen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië, een bepaling die vergelijkbaar was met art. 7 OESO-modelverdrag, hieraan in de weg stond. Op grond van deze bepaling konden volgens Natwest alleen de voordelen aan een vaste inrichting worden toegerekend die zij geacht werd te behalen, indien zij een zelfstandige onderneming zou zijn. De rechter stelde Natwest in het gelijk: ‘[T]he Treaty contemplates that a foreign banking corporation in the position of plaintiff will be subjected to U.S. taxation only on the profits of its U.S. branch and that such profits should be based on the books of account of such branch maintained as if the branch were a distinct and separate enterprise dealing wholly independently with the remainder of the foreign corporation, provided that the financial records of the branch, especially those reflecting intra-corporate lending transactions, are subject to adjustment as may be necessary for imputation of adequate capital to the branch and to insure use of market rates in computing interest expense.’1

Deze uitspraak leidde tot een tweede procedure waarin de Amerikaanse fiscus stelde dat uit de zelfstandigheidsfictie voortvloeide dat het eigen vermogen van de Amerikaanse vaste inrichting moest worden vastgesteld aan de hand van een vergelijking met het eigen vermogen van andere Amerikaanse banken met een vergelijkbare omvang (de ‘thin capitalisation approach’). Natwest meende echter dat uitgegaan moest worden van de boekhouding van de Amerikaanse vaste inrichting. De rechter stelde de fiscus weer in het ongelijk: ‘the court concludes that the U.S.-U.K. Treaty does not allow for attribution of additional capital to the branch, as measured by regulatory and marketplace capital requirements applicable to separate U.S. bank corporations. Rather, the Treaty requires the government to use the properly maintained books of the branch to determine each element affecting the profits of the U.S. branch of a U.K. bank during the years at issue, and may only allot additional capital to the branch, if, in fact, capital allotted to the branch was not properly noted on its books as capital’.2 Ter motivering van dit oordeel verwees de rechter onder meer naar de tekst van art. 7 van het betreffende belastingverdrag: ‘There is nothing in the language of Article 7 to suggest that the government is allowed to impose capital requirements on a branch that are the same as those imposed on separately-incorporated banks in order to give meaning to the phrase “separate and distinct”. The phrase “separate and distinct” does not mean the branch should be treated as if it were “separately-incorporated”, but instead “separate and distinct”, means separate and distinct from the rest of the bank of which it is a part. Thus, Article 7 of the Treaty simply allows the taxing authorities to adjust the books and records of the branch to ensure that transactions between the branch and other portions of the foreign bank are properly identified and characterized for tax purposes.’3, 4, 5, 6