HR, 10-11-2026, nr. 25/01642
Uitspraak 10‑11‑2026
Inhoudsindicatie
Onderzoek Chakwo I. Medeplegen vervoeren en aanwezig hebben van 2.060 kilogram cocaïne, art. 2.B en 2.C Opiumwet. Vrijspraak in eerste aanleg. Bewijsklachten. 1. Kon hof oordelen dat verdachte en medeverdachten “cocaïne” hebben vervoerd en aanwezig hebben gehad? 2. Omkering bewijslast. Heeft hof onjuiste maatstaf gehanteerd in zijn nadere bewijsoverwegingen door bewijslast bij verdachte te leggen? HR: Om redenen vermeld in CAG leiden middelen niet tot cassatie. CAG: Ad 1. Hof heeft o.g.v. vaststellingen in zijn nadere bewijsoverwegingen (in onderling verband en in samenhang bezien) geoordeeld dat door de verdachte en medeverdachten cocaïne werd vervoerd. Dit oordeel is niet onbegrijpelijk, in aanmerking genomen dat aanwezigheid van dergelijke stof ook zonder chemisch deskundigenrapport bewezen kan worden. Ad 2. Hof heeft ontbreken van een de redengevendheid ontzenuwende verklaring, betrokken bij zijn oordeel dat grote hoeveelheid cocaïne werd vervoerd. Naar ’s hofs oordeel vindt (voor de hand liggend) scenario (dat het vervoer betrekking had op cocaïne) bevestiging in vastgestelde feiten en omstandigheden. Tegelijkertijd heeft hof geconstateerd dat solide aanknopingspunt dat vervoer betrekking had op andere goederen of andere stoffen ontbreekt en dat verdachten geen verklaring hebben afgelegd die belastende betekenis van bewijs wegneemt dat het gaat om cocaïne. Een dergelijke redenering getuigt niet van onjuiste maatstaf en is niet in strijd met onschuldpresumptie, aangezien constatering dat een de redengevendheid ontzenuwende verklaring ontbreekt niet zelfstandig aan bewijs bijdraagt. Alleen door hof vastgestelde f&o dragen daaraan zelfstandig bij. Volgt verwerping. Samenhang met 25/01485, 25/01551, 25/01660, 25/01666 en 25/01684.
Partij(en)
HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
STRAFKAMER
Nummer 25/01642
Datum 10 november 2026
ARREST
op het beroep in cassatie tegen een arrest van het gerechtshof Amsterdam van 17 april 2025, nummer 23-000293-23, in de strafzaak
tegen
[verdachte] ,
geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1987,
hierna: de verdachte.
1. Procesverloop in cassatie
Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft de advocaat M. Kuipers bij schriftuur cassatiemiddelen voorgesteld.
De advocaat-generaal M.E. van Wees heeft geconcludeerd tot vernietiging van de bestreden uitspraak, maar uitsluitend wat betreft de hoogte van de opgelegde gevangenisstraf, tot vermindering daarvan aan de hand van de gebruikelijke maatstaf en tot verwerping van het beroep voor het overige.
De raadsman van de verdachte heeft daarop schriftelijk gereageerd.
2. Beoordeling van het eerste en het tweede cassatiemiddel
2.1
De cassatiemiddelen klagen over (de motivering van) de bewezenverklaring onder 2.
2.2
De bewezenverklaring en de relevante bewijsoverwegingen van het hof zijn weergegeven in de conclusie van de advocaat-generaal onder 2.2 en 2.4. De bewezenverklaring steunt verder op de bewijsmiddelen die zijn opgenomen in (de aanvulling op) het arrest van het hof.
2.3
De cassatiemiddelen leiden niet tot cassatie. De redenen daarvoor staan vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal onder respectievelijk 2.5 - 2.6 en 3.3.
3. Beoordeling van het derde cassatiemiddel
De Hoge Raad heeft de klachten over de uitspraak van het hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie).
4. Ambtshalve beoordeling van de uitspraak van het hof
De verdachte bevindt zich in voorlopige hechtenis. De Hoge Raad doet uitspraak nadat meer dan zestien maanden zijn verstreken na het instellen van het cassatieberoep. Dat brengt mee dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 lid 1 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is overschreden. Dit moet leiden tot vermindering van de opgelegde gevangenisstraf van zes jaren.
5. Beslissing
De Hoge Raad:
- vernietigt de uitspraak van het hof, maar uitsluitend wat betreft de duur van de opgelegde gevangenisstraf;
- vermindert deze in die zin dat deze vijf jaren en tien maanden beloopt;
- verwerpt het beroep voor het overige.
Dit arrest is gewezen door de vice-president M.J. Borgers als voorzitter, en de raadsheren T.B. Trotman en F. Posthumus, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 10 november 2026.