HvJ EU, 20-04-2023, nr. C-775/21, nr. C‑826/21

De Wereldorganisatie voor de Intellectuele Eigendom (WIPO) heeft op 20 december 1996 te Genève (Zwitserland) het Verdrag van de WIPO inzake het auteursrecht (hierna: ‘WCT’) vastgesteld, dat is goedgekeurd bij besluit 2000/278/EG van de Raad van 16 maart 2000 houdende goedkeuring namens de Europese Gemeenschap van het WIPO-verdrag inzake het auteursrecht en het WIPO-verdrag inzake uitvoeringen en fonogrammen (PB 2000, L 89, blz. 6) en dat, wat de Europese Unie betreft, in werking is getreden op 14 maart 2010 (PB 2010, L 32, blz. 1).

Artikel 8 WCT, ‘Recht op mededeling aan het publiek’, luidt:

Op 20 december 1996 zijn bij diplomatieke conferentie van de WIPO gemeenschappelijke verklaringen betreffende het WCT vastgesteld.

De gemeenschappelijke verklaring betreffende artikel 8 WCT bepaalt:

UCMR — ADA is een organisatie voor collectief beheer van de auteursrechten met betrekking tot muziekwerken.

Op 2 maart 2018 heeft deze organisatie bij de Tribunal București (rechter in eerste aanleg Boekarest, Roemenië) beroep ingesteld tegen de luchtvaartmaatschappij Blue Air tot betaling van achterstallige vergoedingen, met boete, voor de mededeling aan het publiek van muziekwerken aan boord van door deze maatschappij geëxploiteerde vliegtuigen, waarvoor Blue Air geen licentie had verkregen.

Blue Air heeft voor deze rechter aangevoerd dat zij 28 vliegtuigen exploiteert en weliswaar in 22 van deze 28 vliegtuigen beschikt over software waarmee zij muziekwerken kan uitzenden, maar dat zij na verkrijging van de vereiste licentie slechts één muziekwerk als achtergrondmuziek aan het publiek heeft meegedeeld, in 14 van haar vliegtuigen.

Naar aanleiding van deze toelichting heeft UCMR — ADA haar vordering tot betaling uitgebreid, op grond dat de aanwezigheid van geluidssystemen in ongeveer 22 vliegtuigen de conclusie rechtvaardigde dat in alle vliegtuigen van de Blue Air-vloot beschermde werken aan het publiek waren meegedeeld.

Bij vonnis van 8 april 2019 is UCMR — ADA in het gelijk gesteld. Op grond van de arresten van 7 december 2005, SGAE (C-306/05, EU:C:2006:764), en 15 maart 2012, Phonographic Performance (Ireland) (C-162/10, EU:C:2012:141), heeft de Tribunal București in wezen geoordeeld dat het feit dat Blue Air de door haar geëxploiteerde vervoermiddelen had uitgerust met apparatuur waarmee muziekwerken als achtergrondmuziek aan het publiek kunnen worden meegedeeld, een weerlegbaar vermoeden deed ontstaan dat die werken waren gebruikt, zodat moest worden geoordeeld dat elk vliegtuig met een geluidsinstallatie die apparatuur gebruikt voor de mededeling van het betreffende muziekwerk aan het publiek, zonder dat daarvoor andere bewijzen nodig waren.

Blue Air heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld bij de Curte de Apel Bucureşti (rechter in tweede aanleg Boekarest, Roemenië), de verwijzende rechter, en met name aangevoerd dat zij geen achtergrondmuziek had meegedeeld in de vliegtuigen die zij exploiteert en waarvoor geen licentie daartoe was verkregen, en dat enkel de aanwezigheid van materiële faciliteiten niet gelijkstond aan een mededeling van muziekwerken aan het publiek. Zij heeft daaraan toegevoegd dat zij met de uitzending van achtergrondmuziek geen winstoogmerk had. Tot slot heeft zij opgemerkt dat de aanwezigheid van geluidssystemen in de vliegtuigen om veiligheidsredenen verplicht is, opdat de bemanning onderling en met de passagiers kan communiceren.

De verwijzende rechter benadrukt dat het niet geheel zeker is of de mededeling van een muziekwerk als achtergrondmuziek, gelet op het ontbreken van een winstoogmerk, een mededeling aan het publiek is in de zin van artikel 3 van richtlijn 2001/29. Mocht het inderdaad om een mededeling aan het publiek gaan, dan vraagt deze rechter zich bovendien af welke bewijsnorm daarvoor geldt. De verwijzende rechter merkt op dat, indien een onderneming die een bepaalde economische activiteit uitoefent, wordt genoemd in de methode die wordt bedoeld in punt 23 van dit arrest, volgens de rechtspraak van bepaalde nationale rechterlijke instanties er een weerlegbaar vermoeden ontstaat dat op die plaats door het auteursrecht beschermde werken worden meegedeeld. Dat vermoeden wordt met name gerechtvaardigd door het feit dat organisaties voor het collectieve beheer van auteursrechten niet systematisch alle plaatsen kunnen controleren waar werken van intellectuele schepping kunnen worden gebruikt.

In deze omstandigheden heeft de Curte de Apel București de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

De UPFR is een organisatie voor collectief beheer van naburige rechten van producenten van fonogrammen.

Zij heeft op 2 december 2013 een vordering ingesteld tegen CFR, een spoorwegmaatschappij, tot betaling van achterstallige vergoedingen, met boete, voor de mededeling van muziekwerken aan het publiek aan boord van de door deze maatschappij geëxploiteerde passagierswagons. In dat verband heeft de UPFR betoogd dat CFR op grond van de toepasselijke spoorwegwetgeving een deel van de door die maatschappij geëxploiteerde treinen moest uitrusten met een geluidsinstallatie en heeft aangevoerd dat de aanwezigheid van die installaties gelijkstond met een mededeling van werken aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29.

De Tribunal București heeft deze vordering afgewezen op grond dat het plaatsen van een geluidsinstallatie waarmee het technisch mogelijk wordt gemaakt dat het publiek geluidsopnamen kan horen op zich een mededeling van muziekwerken aan het publiek is, maar dat niet was bewezen dat de gebruikte treinen met een dergelijke installatie waren uitgerust.

De UPFR heeft hoger beroep ingesteld bij de Curte de Apel Bucureşti, de verwijzende rechter.

Deze rechter merkt op dat een meerderheid van de nationale rechterlijke instanties met name op grond van het arrest van 7 december 2006, SGAE (C-306/05, EU:C:2006:764), van oordeel is dat de aanwezigheid van een geluidsinstallatie in een treinwagon gelijkstaat met een mededeling van muziekwerken aan het publiek. Deze rechter twijfelt daaraan.

In deze omstandigheden heeft de Curte de Apel Bucureşti de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld:

Met zijn vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 aldus moet worden uitgelegd dat de uitzending van een muziekwerk als achtergrondmuziek in een vervoermiddel voor passagiers een mededeling aan het publiek is in de zin van deze bepaling.

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 bepaalt dat de lidstaten ten behoeve van auteurs voorzien in het uitsluitende recht om de mededeling van hun werken aan het publiek, per draad of draadloos, met inbegrip van de beschikbaarstelling van hun werken voor het publiek op zodanige wijze dat deze voor leden van het publiek op een door hen individueel gekozen plaats en tijd toegankelijk zijn, toe te staan of te verbieden.

Zoals het Hof herhaaldelijk heeft geoordeeld, beschikken de auteurs op grond van deze bepaling over een recht van preventieve aard om te interveniëren tussen eventuele gebruikers van hun werk en de mededeling aan het publiek die deze gebruikers overwegen te doen, teneinde deze mededeling te verbieden (arrest van 22 juni 2021, YouTube en Cyando, C-682/18 en C-683/18, EU:C:2021:503, punt 62 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Aangezien artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 het begrip ‘mededeling aan het publiek’ niet preciseert, moet voor de betekenis en de draagwijdte van dit begrip rekening worden gehouden met de door die richtlijn nagestreefde doelstellingen en met de context van de uit te leggen bepaling (arrest van 7 augustus 2018, Renckhoff, C-161/17, EU:C:2018:634, punt 17 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Het Hof heeft eraan herinnerd dat aan dit begrip — zoals wordt benadrukt in overweging 23 van richtlijn 2001/29 — een ruime betekenis moet worden gegeven die iedere mededeling omvat die aan niet op de plaats van oorsprong van de mededeling aanwezig publiek wordt gedaan, en dat dit begrip zich derhalve dient uit te strekken tot elke dergelijke doorgifte of wederdoorgifte van een werk aan het publiek, per draad of draadloos, met inbegrip van uitzending. Uit de overwegingen 4, 9 en 10 van richtlijn 2001/29 volgt namelijk dat deze als belangrijkste doelstelling heeft een hoog beschermingsniveau voor auteurs te verwezenlijken, zodat zij met name bij een mededeling aan het publiek een passende beloning voor het gebruik van hun werk kunnen ontvangen (arrest van 22 juni 2021, YouTube en Cyando, C-682/18 en C-683/18, EU:C:2021:503, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Zoals het Hof herhaaldelijk heeft geoordeeld, verbindt het begrip ‘mededeling aan het publiek’ in de zin van dit artikel 3, lid 1, twee cumulatieve elementen met elkaar, te weten een handeling bestaande in de mededeling van een werk en de mededeling van dit werk aan een publiek, en vergt dit begrip een individuele beoordeling (arresten van 2 april 2020, Stim en SAMI, C-753/18, EU:C:2020:268, punt 30, en 22 juni 2021, YouTube en Cyando, C-682/18 en C-683/18, EU:C:2021:503, punt 66 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Bij een dergelijke beoordeling dienen meerdere niet-autonome en onderling afhankelijke, elkaar aanvullende criteria in aanmerking te worden genomen. Aangezien deze criteria in verschillende concrete situaties met een zeer wisselende intensiteit een rol kunnen spelen, moeten deze criteria zowel individueel als in hun onderling verband worden toegepast (zie in die zin arresten van 14 juni 2017, Stichting Brein, C-610/15, EU:C:2017:456, punt 25, en 22 juni 2021, YouTube en Cyando, C-682/18 en C-683/18, EU:C:2021:503, punt 67 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Van deze criteria heeft het Hof ten eerste de centrale rol van de gebruiker en het weloverwogen karakter van diens interventie benadrukt. Die gebruiker verricht namelijk een mededelingshandeling wanneer hij, met volledige kennis van de gevolgen van zijn handelwijze, intervenieert om zijn klanten toegang te verlenen tot beschermd werk, met name wanneer deze klanten zonder een dergelijke interventie geen, of slechts moeilijk, toegang zouden hebben tot het verspreide werk (arrest van 14 juni 2017, Stichting Brein, C-610/15, EU:C:2017:456, punt 26 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Bovendien heeft het Hof geoordeeld dat het niet zonder belang is te weten of met een ‘mededeling aan het publiek’ in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29, winst wordt beoogd (arrest van 8 september 2016, GS Media, C-160/15, EU:C:2016:644, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Toch heeft het erkend dat het winstoogmerk niet absoluut een noodzakelijke voorwaarde is voor het bestaan zelf van een mededeling aan het publiek (arresten van 7 maart 2013, ITV Broadcasting e.a., C-607/11, EU:C:2013:147, punt 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 31 mei 2016, Reha Training, C-117/15, EU:C:2016:379, punt 49).

Ten tweede vallen beschermde werken slechts onder het begrip ‘mededeling aan het publiek’ in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 indien zij daadwerkelijk worden meegedeeld aan een publiek [arrest van 28 oktober 2020, BY (Fotografisch bewijs), C-637/19, EU:C:2020:863, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Wat dat betreft heeft het Hof gepreciseerd dat het begrip ‘publiek’ ziet op een onbepaald aantal potentiële ontvangers, en bovendien een vrij groot aantal personen impliceert (arrest van 22 juni 2021, YouTube en Cyando, C-682/18 en C-683/18, EU:C:2021:503, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In casu moet in de eerste plaats worden geconstateerd dat, zoals blijkt uit de in punt 49 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak, de verspreiding van een muziekwerk als achtergrondmuziek in een vervoermiddel voor passagiers door de exploitant van dat vervoermiddel, een mededelingshandeling is in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29, aangezien die exploitant daardoor met volledige kennis van de gevolgen van zijn handelwijze intervenieert om zijn klanten toegang te verlenen tot beschermd werk, met name wanneer deze klanten zonder een dergelijke interventie in beginsel geen toegang zouden hebben tot het verspreide werk.

In de tweede plaats wordt dat muziekwerk daadwerkelijk aan een publiek meegedeeld in de zin van de in punt 51 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak. Hoewel het begrip ‘publiek’, zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, een bepaalde de-minimisdrempel inhoudt, waardoor een te klein of zelfs onbeduidend aantal betrokkenen niet onder dit begrip valt, heeft het Hof ook benadrukt dat voor het vaststellen van dat aantal met name rekening moet worden gehouden met het aantal personen dat tegelijkertijd toegang heeft tot hetzelfde werk, maar ook met het aantal dat daar achtereenvolgens toegang toe kan hebben (zie in die zin arresten van 31 mei 2016, Reha Training, C-117/15, EU:C:2016:379, punten 43 en 44, en 19 december 2019, Nederlands Uitgeversverbond en Groep Algemene Uitgevers, C-263/18, EU:C:2019:1111, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Zoals de verwijzende rechter opmerkt, staat in casu vast dat het werk in het hoofdgeding daadwerkelijk is uitgezonden in de helft van de door Blue Air geëxploiteerde vliegtuigen, tijdens vluchten die deze luchtvaartmaatschappij heeft uitgevoerd, zodat het betreffende publiek bestaat uit alle groepen passagiers die deze vluchten tegelijkertijd of achtereenvolgens hebben genomen. Dat aantal kan dus niet als te klein of onbeduidend worden beschouwd in de zin van de in punt 54 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak.

De door de verwijzende rechter genoemde omstandigheid dat het winstoogmerk van een dergelijke mededeling zeer discutabel is omdat fragmenten van muziekwerken als achtergrondmuziek ten gehore worden gebracht aan alle passagiers van een vliegtuig, bij het opstijgen, landen of tijdens de vlucht, is in deze context niet bepalend. Een winstoogmerk is namelijk geen voorwaarde voor de vaststelling van een mededeling aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29. Het Hof heeft geoordeeld dat dit oogmerk geen noodzakelijke voorwaarde is voor het bestaan van een mededeling aan het publiek, zoals volgt uit de in punt 50 van het onderhavige arrest bedoelde rechtspraak.

Gelet op een en ander moet op de eerste prejudiciële vraag in zaak C-775/21 worden geantwoord dat artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 aldus moet worden uitgelegd dat de uitzending van een muziekwerk als achtergrondmuziek in een vervoermiddel voor passagiers een mededeling aan het publiek in de zin van deze bepaling is.

Volgens vaste rechtspraak van het Hof is het in het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof, de taak van het Hof om de nationale rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan deze het bij hem aanhangige geding kan beslechten. Daartoe dient het Hof de voorgelegde vragen indien nodig te herformuleren. De omstandigheid dat een nationale rechterlijke instantie bij de formulering van een prejudiciële vraag formeel heeft verwezen naar bepaalde voorschriften van het Unierecht, staat niet eraan in de weg dat het Hof deze rechterlijke instantie alle uitleggingsgegevens verschaft die nuttig kunnen zijn voor de beslechting van de bij die rechterlijke instantie aanhangige zaak, ongeacht of deze voorschriften in de vragen worden genoemd. Het staat in dit verband aan het Hof om uit alle door de nationale rechterlijke instantie verschafte gegevens, en met name uit de motivering van de verwijzingsbeslissing, de elementen van het Unierecht te putten die, gelet op het voorwerp van het geding, uitlegging behoeven (arrest van 22 juni 2022, Volvo en DAF Trucks, C-267/20, EU:C:2022:494, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Gelet op alle gegevens die de verwijzende rechter in zijn verzoeken om een prejudiciële beslissing heeft verstrekt, moeten in casu, om deze rechter een nuttig antwoord te geven, de prejudiciële vragen worden geherformuleerd.

Wat in het bijzonder het beroep in zaak C-826/21 betreft, dit is ingesteld door een organisatie voor collectief beheer van naburige rechten van fonogramproducenten om van CFR een billijke vergoeding te verkrijgen voor de mededeling van muziekwerken aan het publiek aan boord van de reizigerswagons die zij exploiteert. Daarom, en rekening houdend met de toepassing van artikel 105, lid 1, onder f), van wet nr. 8/1996, dat is weergegeven in punt 10 van dit arrest, waarin de producent van geluidsopnamen het vermogensrecht wordt verleend om de uitzending en de mededeling aan het publiek van eigen geluidsopnamen toe te staan, blijkt dat ook de uitlegging van artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 relevant is voor de beslechting van dit geding.

Derhalve moet worden aangenomen dat de verwijzende rechter met zijn vragen, die gezamenlijk moeten worden behandeld, in wezen wenst te vernemen of artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 en artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 aldus moeten worden uitgelegd dat het plaatsen aan boord van een vervoermiddel van een geluidsinstallatie en in voorkomend geval software waarmee achtergrondmuziek kan worden uitgezonden, een mededeling aan het publiek vormt in de zin van deze bepalingen.

Bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht moet niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan maar ook met de doelstellingen van de betreffende regeling en de context daarvan. In het bijzonder moet artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 worden uitgelegd overeenkomstig de relevante bepalingen van het WCT, aangezien richtlijn 2001/29 ziet op de tenuitvoerlegging van bepaalde verplichtingen die krachtens dit verdrag op de Unie rusten (zie in die zin arresten van 17 april 2008, Peek & Cloppenburg, C-456/06, EU:C:2008:232, punt 33, en 21 juni 2012, Donner, C-5/11, EU:C:2012:370, punt 23).

In de eerste plaats is er voor wat betreft de tekst van de betrokken bepalingen in punt 43 van het onderhavige arrest aan herinnerd dat de lidstaten volgens artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 verplicht zijn om ervoor te zorgen dat auteurs het uitsluitende recht genieten om de mededeling van hun werken aan het publiek, per draad of draadloos, met inbegrip van de beschikbaarstelling van hun werken voor het publiek op zodanige wijze dat deze voor leden van het publiek op een door hen individueel gekozen plaats en tijd toegankelijk zijn, toe te staan of te verbieden.

Bovendien moet de wetgeving van de lidstaten er krachtens artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 voor zorgen dat, ten eerste, één enkele billijke vergoeding wordt uitgekeerd door de gebruiker wanneer een voor handelsdoeleinden uitgegeven fonogram of een reproductie daarvan wordt gebruikt voor uitzending via de ether of voor enigerlei mededeling aan het publiek, en, ten tweede, deze vergoeding wordt verdeeld tussen de betrokken uitvoerende kunstenaars en producenten van fonogrammen.

Wat dat betreft zij eraan herinnerd dat het begrip ‘mededeling aan het publiek’ dat in deze beide hierboven genoemde bepalingen wordt gebruikt, op grond van de rechtspraak van het Hof dezelfde betekenis heeft omdat de wetgever van de Unie geen andere wil kenbaar heeft gemaakt (zie in die zin arresten van 8 september 2016, GS Media, C-160/15, EU:C:2016:644, punt 33, en 17 juni 2021, M.I.C.M., C-597/19, EU:C:2021:492, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In de tweede plaats, ten aanzien van de doelstelling van deze bepalingen, blijkt uit de in punt 46 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak dat aan dit begrip zeker een ruime betekenis moet worden gegeven die iedere mededeling omvat die aan niet op de plaats van oorsprong van de mededeling aanwezig publiek wordt gedaan, en dat dit begrip zich derhalve uit moet strekken tot elke dergelijke doorgifte of wederdoorgifte van een werk aan het publiek, per draad of draadloos, met inbegrip van uitzending, aangezien richtlijn 2001/29 als belangrijkste doelstelling heeft een hoog beschermingsniveau voor auteurs te verwezenlijken.

Met die verduidelijking zij in de derde plaats over de context van de betreffende bepalingen opgemerkt dat uit overweging 27 van richtlijn 2001/29, waar in wezen de gemeenschappelijke verklaring betreffende artikel 8 WCT is overgenomen, zoals het Hof heeft opgemerkt in het arrest van 22 juni 2021, YouTube en Cyando (C-682/18 en C-683/18, EU:C:2021:503, punt 79), blijkt dat ‘de beschikbaarstelling van fysieke faciliteiten om een mededeling mogelijk te maken of te verrichten […] op zich geen mededeling in de zin van deze richtlijn [is]’.

Indien de enkele omstandigheid dat het gebruik van een geluidsinstallatie en in voorkomend geval software noodzakelijk is om het publiek daadwerkelijk toegang te verlenen tot het werk, er automatisch toe zou leiden dat de interventie van de exploitant van dat platform wordt aangemerkt als een ‘handeling bestaande in een mededeling’, zou elke ‘beschikbaarstelling van fysieke faciliteiten om een mededeling mogelijk te maken of te verrichten’, ook als de aanwezigheid van die faciliteiten vereist is door de nationale wetgeving inzake de werkzaamheden van vervoersexploitanten, een dergelijke handeling vormen, hetgeen evenwel uitdrukkelijk wordt uitgesloten in overweging 27 van richtlijn 2001/29 (zie in die zin arrest van 22 juni 2021, YouTube en Cyando, C-682/18 en C-683/18, EU:C:2021:503, punt 79).

Gelet op een en ander moet worden geoordeeld dat de aanwezigheid aan boord van een vervoermiddel van een geluidsinstallatie en in voorkomend geval software waarmee achtergrondmuziek kan worden uitgezonden, geen mededeling aan het publiek vormt in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 en artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115, aangezien het enkel gaat om een beschikbaarstelling van fysieke faciliteiten om een mededeling mogelijk te maken of te verrichten.

Het is waar dat het Hof reeds heeft geoordeeld dat exploitanten van een café-restaurant, een hotel of een kuurinrichting een mededeling verrichten wanneer zij bewust beschermde werken doorgeven aan hun klanten door via televisie- of radio-ontvangers die zij in hun inrichting hebben geplaatst, willens en wetens een signaal te verspreiden (zie in die zin arresten van 7 december 2006, SGAE, C-306/05, EU:C:2006:764, punt 47; 4 oktober 2011, Football Association Premier League e.a., C-403/08 en C-429/08, EU:C:2011:631, punt 196, en 27 februari 2014, OSA, C-351/12, EU:C:2014:110, punt 26). Tevens verricht de exploitant van een revalidatiecentrum een handeling bestaande in een mededeling door beschermde werken bewust door te geven aan zijn patiënten via televisietoestellen die op verschillende plaatsen in deze inrichting zijn geplaatst (arrest van 31 mei 2016, Reha Training, C-117/15, EU:C:2016:379, punten 55 en 56).

De enkele plaatsing van een geluidsinstallatie in een vervoermiddel kan evenwel niet worden gelijkgesteld aan handelingen waarbij dienstverrichters bewust beschermde werken aan hun klanten doorgeven door via ontvangers die zij in hun inrichting hebben geplaatst een signaal te verspreiden, en zo toegang bieden tot die werken.

Aangezien het plaatsen aan boord van een vervoermiddel van een geluidsinstallatie en in voorkomend geval software waarmee achtergrondmuziek kan worden uitgezonden geen ‘handeling bestaande in een mededeling’ vormt, hoeft de vraag of in de zin van de rechtspraak eventueel een mededeling aan het publiek is gedaan niet te worden behandeld.

Gelet op een en ander moet op de tweede en de derde vraag in zaak C-775/21 en de eerste vraag in zaak C-826/21 worden geantwoord dat artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 en artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 aldus moeten worden uitgelegd dat het plaatsen aan boord van een vervoermiddel van een geluidsinstallatie en in voorkomend geval software waarmee achtergrondmuziek kan worden uitgezonden, geen mededeling aan het publiek vormt in de zin van deze bepalingen.

Gelet op de overwegingen in punt 60 van dit arrest, moet voor een nuttig antwoord aan de verwijzende rechter worden aangenomen dat hij met zijn prejudiciële vraag in wezen wenst te vernemen of artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als uitgelegd door de nationale rechterlijke instanties, die een weerlegbaar vermoeden instelt dat er muziekwerken aan het publiek worden meegedeeld indien er in een vervoermiddel een geluidsinstallatie aanwezig is.

Vooraf zij opgemerkt dat de premisse waarop de verwijzende rechter zich baseert, dat volgens de nationale regeling een weerlegbaar vermoeden geldt dat er muziekwerken aan het publiek worden meegedeeld indien een vervoermiddel voorzien is van een geluidsinstallatie, door de Roemeense regering in haar schriftelijke opmerkingen wordt tegengesproken.

In dit verband is het vaste rechtspraak van het Hof dat in het kader van de procedure van artikel 267 VWEU de taken van het Hof duidelijk zijn onderscheiden van de taken van de verwijzende rechter en dat het uitsluitend aan laatstgenoemde staat om de nationale wettelijke regeling uit te leggen (arrest van 17 maart 2022, Daimler, C-232/20, EU:C:2022:196, punt 91 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Het staat dus niet aan het Hof om zich in het kader van een prejudiciële verwijzing uit te spreken over de uitlegging van nationale bepalingen. Het Hof moet in het kader van de bevoegdheidsverdeling tussen de rechterlijke instanties van de Unie en die van de lidstaten immers acht slaan op de in de verwijzingsbeslissing omschreven feitelijke en juridische context waarin de prejudiciële vragen moeten worden geplaatst (arrest van 17 maart 2022, Daimler, C-232/20, EU:C:2022:196, punt 92 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In dit verband blijkt met name uit de overwegingen 1, 6, en 7 van richtlijn 2001/29 dat deze richtlijn onder andere beoogt de verschillen op het gebied van de wetgeving uit de weg te ruimen en een einde te maken aan de rechtsonzekerheid ten aanzien van de bescherming van het auteursrecht waardoor de goede werking van de interne markt en de adequate ontwikkeling van de informatiemaatschappij in Europa kunnen worden belemmerd, en inconsistente nationale reacties op de technische ontwikkelingen te voorkomen. Bovendien staat in deze overwegingen te lezen dat, zonder harmonisatie in de Unie, aanzienlijke verschillen in bescherming kunnen ontstaan, met een nieuwe verbrokkeling van de interne markt en een gebrek aan samenhang van de wetgeving van dien. Voorts kunnen volgens deze overwegingen belangrijke verschillen in het recht en onzekerheden ten aanzien van de bescherming de verwezenlijking van schaalvoordelen voor nieuwe producten en diensten, waarvan de inhoud door het auteursrecht en de naburige rechten wordt beschermd, verhinderen.

Indien een lidstaat een ruimere bescherming zou mogen bieden aan de houders van een auteursrecht door te bepalen dat het begrip ‘mededeling aan het publiek’ ook andere handelingen omvat dan die waarop artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 betrekking heeft, zou dit, zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, verschillen op het gebied van de wetgeving doen ontstaan en dus leiden tot rechtsonzekerheid voor derden (arrest van 13 februari 2014, Svensson e.a., C-466/12, EU:C:2014:76, punt 34).

Hieruit volgt dat artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 aldus moet worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat een ruimere bescherming kan bieden aan de houders van een auteursrecht door te bepalen dat het begrip ‘mededeling aan het publiek’ een groter aantal handelingen omvat dan die waarop deze bepaling betrekking heeft (arrest van 13 februari 2014, Svensson e.a., C-466/12, EU:C:2014:76, punt 41).

Deze uitlegging is, gezien de in punt 65 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak, naar analogie van toepassing op het begrip ‘mededeling aan het publiek’ in de zin van richtlijn 2006/115.

In casu volgt uit het antwoord op de eerste vraag in zaak C-826/21 dat artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 aldus moet worden uitgelegd dat de plaatsing aan boord van een vervoermiddel van een geluidsinstallatie en in voorkomend geval software waarmee achtergrondmuziek ten gehore kan worden gebracht aan reizigers die daar gewild of ongewild naar luisteren, geen mededeling aan het publiek vormt in de zin van deze bepaling.

Deze bepaling verzet zich bijgevolg tegen een nationale regeling die een weerlegbaar vermoeden instelt dat er een mededeling aan het publiek plaatsvindt indien er in een vervoermiddel een dergelijke geluidsinstallatie aanwezig is. Een dergelijke regeling kan er immers toe leiden dat voor het enkele plaatsen van een geluidsinstallatie een vergoeding moet worden betaald, ook al vindt er geen mededeling aan het publiek plaats, hetgeen in strijd is met deze bepaling.

Gelet op een en ander moet op de prejudiciële vraag worden geantwoord dat artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als uitgelegd door de nationale rechterlijke instanties, die een weerlegbaar vermoeden instelt dat er muziekwerken aan het publiek worden meegedeeld indien er in een vervoermiddel een geluidsinstallatie aanwezig is.