Rb. Midden-Nederland, 19-10-2026, nr. 16/406934-24

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat de verdachte de mishandeling heeft gepleegd. De verdachte moet worden vrijgesproken van de beschuldiging van opzetverkrachting.

De standpunten van de officier van justitie worden – voor zover van belang voor de beoordeling – besproken in paragraaf 4.3.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte vrij te spreken van de feiten.

De advocaat voert verschillende verweren over het bewijs. Deze worden - voor zover van belang voor de beoordeling - hierna besproken onder paragraaf 4.3.

Oordeel van de rechtbank

Vrijspraak opzetverkrachting

De rechtbank oordeelt dat de opzetverkrachting niet is bewezen en zal de verdachte daarvan vrijspreken. De verdachte heeft ontkend dat er in de bewuste nacht seksuele handelingen zijn verricht. Op grond van de wet kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, niet uitsluitend worden aangenomen op grond van de verklaring van één getuige zoals in dit geval aangeefster. Ook niet als de rechtbank deze verklaring betrouwbaar vindt. Om tot een bewezenverklaring te komen is ander bewijs, zogenaamd steunbewijs, nodig uit een van de getuige onafhankelijke bron. De rechtbank is van oordeel dat er geen bewijs is dat de verklaring van het slachtoffer dat de verdachte met zijn vingers bij haar is binnengedrongen ondersteunt. Dat betekent dat de rechtbank de verdachte zal vrijspreken van de opzetverkrachting.

Bewijsmiddelen mishandeling

De rechtbank oordeelt dat de mishandeling is bewezen. De rechtbank baseert dit oordeel op de bewijsmiddelen die in bijlage II van dit vonnis staan.

Bewijsoverwegingen

De verklaringen van aangever

Het slachtoffer en de verdachte hebben geruime tijd een relatie gehad en samengewoond in [woonplaats] . Op 25 december 2024 komen politieagenten na een melding van het slachtoffer naar de woning in [woonplaats] . Tegen de agenten verklaart het slachtoffer dat zij die ochtend door de verdachte is geslagen op haar lichaam en armen, en hard is geknepen in haar armen, borsten en schaamstreek. Ook laat zij de agenten ongevraagd haar handen zien en tilt zij ongevraagd haar T-shirt op. De agenten zien dat het slachtoffer huidbeschadigingen heeft op haar handen en rode striemen aan haar rechterzijde. Vervolgens heeft het slachtoffer op 25 december 2024 aangifte gedaan. Op 27 december 2024, 8 januari 2025 en 12 februari 2026 heeft zij verklaringen afgelegd over wat er tussen haar en de verdachte zou zijn voorgevallen.

In haar aangifte van 25 december 2024 verklaart het slachtoffer dat de verdachte op 24 december 2024 rond 01:00 uur wakker werd en dat hij haar vervolgens in de woonkamer verschillende keren met vlakke handen en vuisten heeft geslagen en geknepen over haar hele lichaam. Ook verklaart zij dat zij vervolgens met de verdachte naar de slaapkamer is gegaan en dat hij in haar borsten heeft gebeten en in haar schaamstreek.

Op 27 december 2024 heeft het slachtoffer een informatief gesprek zeden gehad. Daar verklaart zij dat de verdachte rond 01:00 uur wakker werd en naar de woonkamer kwam waar hij begon met haar duwen, slaan en stompen. Hierna liep het slachtoffer naar de slaapkamer, gevolgd door de verdachte die haar op bed duwde en bovenop haar kwam zitten. Hierna sloeg en stompte hij haar op het hele lichaam, ook bij haar vagina. Hij beet haar tussen haar benen, vagina en billen. De bovenburen hebben vervolgens gestampt en kwamen later ook nog aan de deur om te zeggen dat het rustiger moest worden.

Op 8 januari 2025 is het slachtoffer verhoord in een kindvriendelijke verhoorstudio. Zij verklaart dat de verdachte haar pijn heeft gedaan, gebeten, geknepen en geslagen met zijn vuisten. Ook verklaart ze dat ze de politie heeft gebeld nadat de verdachte in slaap was gevallen en dat de buren ‘het’ ook hebben gehoord en op de deur hebben geklopt. In het verhoor herhaalt ze dat de verdachte haar op kerstavond heeft gebeten en geknepen in haar borsten en haar daarop heeft geslagen. Ze verklaart ook dat de verdachte haar heeft gebeten bij haar vagina.

Op 12 februari 2026 is het slachtoffer op verzoek van de verdediging nogmaals gehoord. Dit verhoor vond eveneens plaats in een kindvriendelijke verhoorstudio. Tijdens het verhoor verklaart het slachtoffer dat zij sinds augustus 2025, op haar initiatief, weer contact heeft met de verdachte. Op de vraag of de verklaring die zij op 8 januari 2025 heeft afgelegd was zoals het is gegaan, antwoordt het slachtoffer dat zij toen in de war was en dat ook nu nog is. Zij was in december 2024 gestopt met antipsychotica medicatie. Verder verklaart het slachtoffer dat de verdachte voorafgaand het verhoor heeft gezegd dat zij moest zeggen dat hij haar niet met een vinger heeft aangeraakt en dat zij in de war was. Op de vraag of zij op 24 december 2024 is geknepen en geslagen door de verdachte antwoordt het slachtoffer dat het slaan en knijpen niet erg was en dat hij haar lichaam wel heeft aangeraakt maar niet echt heeft geslagen. Zij verklaart dat zij vergeten is hoe het allemaal is geweest en dat zij het niet goed kan herinneren. Op de vraag of de verdachte haar heeft gebeten in haar borsten en in haar schaamstreek, verklaart het slachtoffer dat hij een beetje heeft gespeeld met haar lichaam.

Betrouwbaarheid van de verklaringen van het slachtoffer

In onderhavig geval ontkent de verdachte dat hij het slachtoffer heeft geslagen, gebeten of geknepen.

In zaken waar alleen het slachtoffer en de verdachte aanwezig zijn bij de handelingen waarvan de verdachte wordt beschuldigd en de verdachte de handelingen ontkent, moet de rechtbank in de eerste plaats nagaan of de verklaring van het slachtoffer op zichzelf voldoende betrouwbaar is. Alleen in dat geval kan de rechtbank namelijk die verklaring voor het bewijs gebruiken. Bij het beoordelen van de betrouwbaarheid van de verklaringen kijkt de rechtbank onder andere naar de consistentie, de gedetailleerdheid en de wijze waarop de verklaring tot stand is gekomen (de authenticiteit). De vraag of er voldoende steunbewijs is (zie hierna) voor de verklaring van de aangeefster, moet worden onderscheiden van de vraag of de verklaring van de aangeefster betrouwbaar is. Dit neemt echter niet weg dat het steunbewijs kan dienen als controlemiddel voor de betrouwbaarheid van de verklaring van de aangeefster.

De advocaat heeft zich op standpunt gesteld dat de psychische kwetsbaarheid van het slachtoffer afdoet aan de betrouwbaarheid van haar verklaringen. De rechtbank overweegt dat uit het dossier volgt dat bij het slachtoffer sprake is van een licht verstandelijke beperking en dat zij al jaren als medicatie een antipsychoticum slikt. De rechtbank is echter van oordeel dat de psychische kwetsbaarheid van het slachtoffer er niet op voorhand toe leidt dat haar verklaringen als onbetrouwbaarmoeten worden gezien. Gelet op de psychische kwetsbaarheid van het slachtoffer zal de rechtbank wel behoedzaam omgaan met haar verklaringen.

Consistentie en gedetailleerdheid van de verklaringen

De rechtbank ziet dat de verklaringen die door het slachtoffer bij de politie zijn afgelegd op onderdelen verschillend zijn. Op essentiële punten en in het bijzonder over de geweldshandelingen van de verdachte, te weten het slaan, knijpen en bijten, verklaart het slachtoffer echter consistent. De rechtbank overweegt daartoe nog het volgende.

Het slachtoffer heeft weliswaar toen de agenten ter plaatse kwamen niet direct verklaard over het bijten door de verdachte, maar dit heeft zij wel op dezelfde dag nog verklaard bij haar aangifte. Het is goed voorstelbaar dat het slachtoffer op dat eerste moment niet heeft verklaard over deze handeling. In het verhoor van 27 december 2024 en 8 januari 2025 heeft de verdachte wel over het bijten verklaard.

De verklaring van het slachtoffer in haar verhoor bij de rechter-commissaris op 12 februari 2026 verschilt op meerdere punten van haar eerder afgelegde verklaringen.

Dit verhoor vindt echter plaats ruim twee jaar na het incident. Bovendien geeft het slachtoffer in dit verhoor aan dat zij weer contact heeft opgenomen met de verdachte en dat hij tegen haar heeft gezegd wat zij moest verklaren bij dit verhoor. De rechtbank beschouwd deze verklaring daarom als losstaand van de andere door het slachtoffer afgelegde verklaringen. Voor wat betreft de overige verklaringen (25 december 2024, 27 december 2024 en 8 januari 2025) ziet de rechtbank geen reden om te twijfelen aan de authenticiteit daarvan.

De rechtbank overweegt verder dat bijten een zeer specifieke handeling is. De verklaringen van aangeefster zijn, onder andere door het benoemen van deze specifieke handeling, gedetailleerd.

Wijze waarop de verklaringen tot stand zijn gekomen

De rechtbank is van oordeel dat de verklaring die het slachtoffer heeft gegeven met haar aangifte van 25 december 2024 het meest authentiek is. Deze verklaring is afgelegd op het politiebureau kort nadat het slachtoffer die ochtend de politie had gebeld over de gebeurtenis van die nacht.

Vervolgens is het slachtoffer verhoord in een kindvriendelijke studio en door zedenrechercheurs die ervaring hebben met het verhoren van kwetsbare personen. Deze verhoren zijn dus met verschillende waarborgen omkleed. Ook dit draagt bij aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster.

Conclusie

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de verklaring van aangeefster over het door de verdachte gepleegde geweld betrouwbaar. De rechtbank zal deze verklaring voor het bewijs gebruiken.

Steunbewijs

Op grond van de wet is alleen de verklaring van het slachtoffer onvoldoende om tot een bewezenverklaring te kunnen komen. Of sprake is van voldoende steunbewijs is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Uit vaste rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat niet is vereist dat de gedragingen als zodanig bevestiging vinden in ander bewijsmateriaal. Het is genoeg wanneer de verklaring van het slachtoffer op onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen die afkomstig zijn van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd.

Gelet op de hiervoor beschreven kwetsbaarheden van het slachtoffer, vindt de rechtbank nog meer van belang dan anders of de verklaring steun vindt in het dossier.

De rechtbank ziet dat de verklaring van het slachtoffer voor wat betreft de beschuldiging van mishandeling steun vindt in het bij haar vastgestelde letsel. Zo volgt uit de verklaring van de arts van 25 december 2024 dat het slachtoffer striemen heeft op haar rechterbuik en roodheid op haar borsten, waarbij is opgemerkt dat deze roodheid mogelijk een gevolg is van kneuzen of knijpen. Uit de letselrapportage naar aanleiding van het forensische onderzoek van 27 december 2024 volgt dat het slachtoffer meerdere blauwe plekken heeft op de armen, benen en romp en dat dit waargenomen letsel kan passen bij de geschetste toedracht en goed past bij het gemelde tijdsinterval. Ook volgt uit deze rapportage dat het slachtoffer een huidverkleuring heeft op haar linker bovenarm en op de onderbuik een bloeduitstorting heeft van zo’n 3,5 bij 4,5 centimeter en verder onderhuidse bloeduitstortingen op de benen. De gemelde toedracht van het letsel op de onderbuik past volgens de arts goed bij de gemelde toedracht.

Door de advocaat is erop gewezen dat de huidverkleuring op de linkerbovenarm en de bloeduitstortingen op de benen niet zijn vastgesteld door de verbalisanten die ter plaatse kwamen op 25 december 2024 en de arts die het slachtoffer die dag heeft gezien. De rechtbank overweegt dat huidverkleuringen en bloeduitstortingen dikwijls niet direct zichtbaar zijn maar later opkomen en dat dit letsel past bij de verklaring van het slachtoffer.

De rechtbank is, gelet op het voorgaande, dan ook van oordeel dat het letsel van het slachtoffer voldoende steun biedt voor haar verklaring dat zij is geslagen en geknepen. Dat geldt ook voor het bijten. De forensisch arts geeft weliswaar aan dat voor bijtwonden typische letsels niet zijn aangetroffen, maar dit sluit volgens de arts bijtwonden niet volledig uit. In de schaamstreek is dan wel geen zichtbaar letsel aangetroffen, maar niet elke geweldshandeling of beet hoeft te leiden tot zichtbaar fysiek letsel. Dat is onder andere afhankelijk van de kracht en duur van die handeling.

De rechtbank ziet verder steunbewijs voor de verklaring van het slachtoffer dat zij is mishandeld in de verklaring van de bovenbuurman. De bovenbuurman verklaart dat hij op 25 december 2024 vanaf 2:00 uur tot 3:30 uur ruzie uit de woning heeft horen komen, waarna hij heeft gevraagd of het rustiger kan. Deze verklaring past bovendien bij de verklaring van het slachtoffer (meerdere geweldshandelingen gedurende een langere periode) en niet bij de verklaring van de verdachte dat hij geslagen is en daarna bewusteloos was.

De rechtbank concludeert dat de verklaring van het slachtoffer van 25 december 2024 voor over de mishandeling op essentiële onderdelen voldoende steun vindt in andere bewijsmiddelen. Daarmee komt de rechtbank tot een bewezenverklaring van de mishandeling.

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte:

op 25 december 2024 te [woonplaats]zijn levensgezel, [slachtoffer] , heeft mishandeld door die [slachtoffer] meermalen in/op haar borsten en schaamstreek en het lichaam te slaan en te stompen en te knijpen en te bijten;

De rest van de tekst van de beschuldiging kan niet worden bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.