Rb. 's-Gravenhage, 22-12-2010, nr. AWB 10/19763 BEPTDN

het rapport van Thomas Hammarberg van 16 april 2009;

het artikel van A. Ricci Ascoli, 'Asiel in Zuid-Europa', van juni 2009 in NAV 2009, 3;

de brief van de Commissie van kerken en de Conferentie Europese Kerken in Europa aan de Raad van Europa, de Europese Commissie en het Europese Parlement van

het rapport 'Save the Children' van 22 april 2010;

de interim measures van 16 juni 2009, 18 augustus 2009, 2 december 2009, 7 januari 2010, 10 februari 2010, 11 juni 2010, 23 juli 2010 en 10 september 2010 en

de prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: HvJ) door het "Court of Appeal" van Engeland en Wales van 12 augustus 2010.

3 De rechtbank overweegt als volgt.

Naar het oordeel van de rechtbank is eiser er niet in geslaagd aannemelijk te maken dat zich in zijn zaak feiten en omstandigheden voordoen op basis waarvan de presumptie van eerbiediging door Italië van het Vluchtelingenverdrag en artikel 3 van het EVRM wordt weerlegd.

De rechtbank overweegt, onder verwijzing naar de voormelde uitspraken van de AbRS van 30 oktober 2009 en de uitspraken van deze rechtbank van 28 april 2010 (LJN BM9749 en BM9750) en 22 september 2010 (LJN BN9442), dat hetgeen door eiser is aangevoerd geen grond vormt voor het oordeel dat verweerder zich niet op het interstatelijk vertrouwensbeginsel heeft mogen beroepen. Voormelde stukken en eisers verklaringen vormen geen concrete aanwijzing dat Italië eiser, die wordt overgedragen in het kader van de Vo 343/2003, in strijd met zijn non-refoulementverplichtingen zal verwijderen.

Verder overweegt de rechtbank onder verwijzing naar voormelde uitspraken van de AbRS van 30 oktober 2009 dat, voor zover eiser heeft betoogd dat de omstandigheden waaronder asielzoekers in Italië verblijven niet in overeenstemming zijn met Richtlijn 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (de Opvangrichtlijn) en Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van

1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (de Procedurerichtlijn), eiser daarover bij de Italiaanse autoriteiten dient te klagen.

Ten aanzien van de verwijzing naar het rapport van Thomas Hammarberg van 16 april 2009, en het artikel van A. Ricci Ascoli van juni 2009, overweegt de rechtbank dat deze stukken reeds zijn betrokken in genoemde uitspraken van de AbRS van 30 oktober 2009 alsmede in de genoemde uitspraken van deze rechtbank van 28 april 2010 en 22 september 2010.

Ten aanzien van het rapport van Save the Children overweegt de rechtbank dat dit document enkel algemene informatie bevat waarmee eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat er ten aanzien van hem persoonlijk feiten en omstandigheden zijn op basis waarvan verweerder niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kon uitgaan.

Voormelde brief van de Commissie van Kerken en de Conferentie van Europese Kerken in Europa leidt evenmin tot een ander oordeel, nu deze enkel een verzoek betreft gericht aan een aantal Europese instellingen en onduidelijk is op welke informatie de brief is gebaseerd.

Het beroep op de uitspraak van de rechtank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Almelo, van 8 oktober 2009 (Awb 09/18568 BEPTDN) faalt, nu daarin enkel een verzoek om een voorlopige voorziening wordt toegewezen in afwachting van de uispraak van de AbRS alsmede gezien de latere uitspraak van de AbRS van 30 oktober 2009.

Voor zover eiser bedoeld heeft een beroep te doen op artikel 3 van het IVRK, overweegt de rechtbank dat dit artikel volgens vaste jurisprudentie geen norm bevat die zonder nadere uitwerking in nationale wet- en regelgeving direct toepasbaar is. Overigens valt noch uit de tekst noch uit de wordingsgeschiedenis van het IVRK af te leiden dat ingevolge de bepalingen van dat verdrag voor de Nederlandse staat verplichtingen bestaan die verder gaan dan hetgeen reeds is neergelegd in de Nederlandse wet- en regelgeving met betrekking tot de toelating van vreemdelingen.

Ten aanzien van het beroep op artikel 3 van het EVRM overweegt de rechtbank, onder verwijzing naar de beslissing van het Europees Hof voor de rechten van de mens (hierna: EHRM) van 2 december 2008 (LJN BG9802), de eerder vermelde uitspraken van de AbRS van 30 oktober 2009 en van deze rechtbank van 28 april 2010 en 22 september 2010, dat eiser deze klacht bij de Italiaanse autoriteiten naar voren moet brengen en zonodig daarna bij het EHRM. De door eiser aangevoerde stukken geven geen grond voor het oordeel dat in Italië in het algemeen geen effectieve rechtsmiddelen tegen een mogelijke schending van artikel 3 van het EVRM kunnen worden aangewend.

Ten aanzien van het beroep op de prejudiciële vragen die het Court of Appeal van Engeland en Wales op 12 juli 2010 heeft gesteld aan het HvJ overweegt de rechtbank als volgt. De prejudiciële vragen zijn gesteld in een zaak waarin overdracht aan Griekenland aan de orde is. Naar het oordeel van de rechtbank kunnen de vragen niet los gezien worden van deze context en daarom hebben de vragen voor zaken, waarin de overdracht aan andere landen dan Griekenland aan de orde is, niet de betekenis die eiser daaraan toekent.

De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om de behandeling van de zaak van eiser aan te houden in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen. In dit verband verwijst de rechtbank ten slotte naar de uitspraken van de AbRS met nrs 201007529/3/V3 en 201006663/3/V3 waarin de AbRS in de prejudiciële vragen geen aanleiding heeft gezien om de voorlopige voorzieningen toe te wijzen.

Ten aanzien van de niet op eiser betrekking hebbende interim measures is de rechtbank van oordeel dat deze niet een concrete aanwijzing opleveren dat Italië niet aan haar verdragsverplichtingen zal voldoen, nu zij niet een daarvoor voldoende motivering bevatten. In dit verband verwijst de rechtbank naar de uitspraak van de AbRS van 3 november 2009 (LJN BK2255). De rechtbank voegt hier aan toe dat verweerder in dit kader terecht heeft aangevoerd dat er nog steeds interim measures worden afgewezen, ook ten aanzien van minderjarige Somaliërs.

Weliswaar kan worden geconcludeerd dat de President van (de behandelend kamer van) het EHRM op 10 september 2010 de op eiser betrekking hebbende interim measure heeft getroffen wegens bijzondere door eiser aangevoerde individuele omstandigheden, maar dit doet niet af aan het tijdelijk karakter van die interim measure en zegt nog onvoldoende over de uiteindelijke beoordeling van het EHRM in de bodemzaak. Ook deze interim measure vormt daarom geen concrete aanwijzing dat Italië haar verdragsverplichtingen niet zal nakomen.

De rechtbank is tenslotte van oordeel dat voormelde interim measure de overdrachtstermijn van zes maanden opschort, waarbij die interim measure een beslissing van een gerecht is in de zin van artikel 20, eerste lid, aanhef en onder e, van Vo 343/2003. Daarbij leest de rechtbank deze bepaling aldus dat de zinsnede "indien de nationale wetgeving daarin voorziet" betrekking heeft op "de bevoegde instantie" en niet op "het gerecht", dat eerder in die bepaling wordt vermeld, zodat uit deze bepaling niet volgt dat enkel uitspraken van nationale gerechten schorsende werking kunnen hebben.

Verweerder heeft zich gelet op vorenstaande met een beroep op het interstatelijke vertrouwensbeginsel op het standpunt kunnen stellen dat ervan kan worden uitgegaan dat Italië zijn verdragsverplichtingen zal nakomen en heeft in redelijkheid onvoldoende grond aanwezig kunnen achten om eisers asielverzoek in behandeling te nemen op grond van artikel 3, tweede lid, van de Vo 343/2003.

4 Gelet op het vorenstaande is het beroep ongegrond.

5 Er zijn geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling.