HvJ EU, 31-01-2023, nr. C-158/21

Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat een uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel kan weigeren op basis van een grond tot weigering van de tenuitvoerlegging die niet voortvloeit uit dit kaderbesluit maar uitsluitend uit het recht van de uitvoerende lidstaat.

Volgens vaste rechtspraak van het Hof beoogt kaderbesluit 2002/584 met de instelling van een vereenvoudigde en efficiënte regeling voor de overlevering van personen die veroordeeld zijn of ervan verdacht worden strafbare feiten te hebben gepleegd, de justitiële samenwerking te vergemakkelijken en te bespoedigen, en daardoor bij te dragen tot de verwezenlijking van de opdracht van de Unie om een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te worden die berust op de hoge mate van vertrouwen die tussen de lidstaten moet bestaan [arrest van 29 april 2021, X (Europees aanhoudingsbevel — Ne bis in idem), C-665/20 PPU, EU:C:2021:339, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Om die reden volgt uit dit kaderbesluit, met name artikel 1, lid 2, ervan, dat de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel de regel is, en de weigering van de tenuitvoerlegging de uitzondering, die strikt moet worden uitgelegd [zie in die zin arrest van 29 april 2021, X (Europees aanhoudingsbevel — Ne bis in idem), C-665/20 PPU, EU:C:2021:339, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Dienaangaande moet in de eerste plaats worden benadrukt dat het beginsel van wederzijdse erkenning veronderstelt dat alleen Europese aanhoudingsbevelen in de zin van artikel 1, lid 1, van dat kaderbesluit overeenkomstig de bepalingen van dat besluit ten uitvoer moeten worden gelegd, hetgeen vereist dat een dergelijk bevel, dat in die bepaling als ‘rechterlijke beslissing’ wordt gekwalificeerd, wordt uitgevaardigd door een ‘rechterlijke autoriteit’ in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 [arrest van 17 december 2020, Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit), C-354/20 PPU en C-412/20 PPU, EU:C:2020:1033, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In de tweede plaats mag de uitvoerende rechterlijke autoriteit geen gevolg geven aan een Europees aanhoudingsbevel dat niet voldoet aan de minimumvereisten voor de geldigheid ervan, waaronder de vereisten die in artikel 8 van kaderbesluit 2002/584 worden gesteld [zie in die zin arresten van 6 december 2018, IK (Uitvoering van een bijkomende straf), C-551/18 PPU, EU:C:2018:991, punt 43, en 9 oktober 2019, NJ (Openbaar ministerie Wenen), C-489/19 PPU, EU:C:2019:849, punt 29].

In de derde plaats moeten of kunnen de uitvoerende rechterlijke autoriteiten weigeren een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen op de in de artikelen 3, 4 en 4 bis van dit kaderbesluit genoemde gronden tot weigering van de tenuitvoerlegging [zie in die zin arrest van 27 mei 2019, PF (Procureur-generaal van Litouwen), C-509/18, EU:C:2019:457, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In de vierde plaats kan het de uitvoerende rechterlijke autoriteit toegestaan zijn om er op grond van artikel 1, lid 3, van dat kaderbesluit bij wijze van uitzondering en na een passend onderzoek van af te zien om aan een Europees aanhoudingsbevel gevolg te geven, wanneer er sprake is van een gevaar voor schending van de grondrechten als bedoeld in de artikelen 4 en 47 van het Handvest [zie in die zin arresten van 15 oktober 2019, Dorobantu, C-128/18, EU:C:2019:857, punt 83, en 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Bijgevolg moet worden vastgesteld dat alle in de rechtspraak van het Hof in aanmerking genomen gronden die de uitvoerende rechterlijke autoriteit verplichten of toestaan om geen gevolg te geven aan een Europees aanhoudingsbevel, voortvloeien uit kaderbesluit 2002/584.

Verder blijkt uit het voorgaande dat deze gronden een strikt beperkte strekking hebben en dat de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel slechts bij wijze van uitzondering op basis van die gronden kan worden geweigerd.

Indien zou worden aanvaard dat het iedere lidstaat vrijstaat om aan die gronden andere gronden toe te voegen die de uitvoerende rechterlijke autoriteit in staat stellen geen gevolg te geven aan een Europees aanhoudingsbevel, zou afbreuk worden gedaan aan, ten eerste, de uniforme toepassing van kaderbesluit 2002/584 door de toepassing ervan afhankelijk te stellen van bepalingen van nationaal recht en, ten tweede, de doeltreffendheid van de in artikel 1, lid 2, van dit kaderbesluit vastgestelde verplichting om Europese aanhoudingsbevelen ten uitvoer te leggen, doordat in de praktijk iedere lidstaat de omvang van deze verplichting vrijelijk zou kunnen bepalen voor zijn uitvoerende rechterlijke autoriteiten.

Een dergelijke uitlegging zou in de weg staan aan de goede werking van de bij dat kaderbesluit ingestelde vereenvoudigde en efficiënte regeling voor de overlevering van personen die veroordeeld zijn of ervan verdacht worden strafbare feiten te hebben gepleegd, en zou derhalve indruisen tegen de in punt 67 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte doelstelling van dat kaderbesluit.

In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de Belgische rechters de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel tegen Puig Gordi hebben geweigerd op grond van artikel 4, 5°, van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel, waarin is bepaald dat de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel moet worden geweigerd indien er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat die tenuitvoerlegging afbreuk zou doen aan de in het Unierecht verankerde grondrechten van de betrokkene.

Een dergelijke bepaling, voor zover zij aldus wordt uitgelegd dat zij dezelfde strekking heeft als artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, staat de weigering van tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel alleen toe in het kader als bedoeld in punt 72 van het onderhavige arrest en kan dus niet worden geacht een grond tot weigering van de tenuitvoerlegging vast te stellen die niet uit dit kaderbesluit voortvloeit.

Gelet op een en ander dient op de eerste vraag te worden geantwoord dat kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat een uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel niet kan weigeren op basis van een grond tot weigering van de tenuitvoerlegging die niet voortvloeit uit dit kaderbesluit maar uitsluitend uit het recht van de uitvoerende lidstaat. Deze rechterlijke autoriteit kan echter een nationale bepaling toepassen volgens welke de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel wordt geweigerd wanneer die tenuitvoerlegging zou leiden tot schending van een in het Unierecht verankerd grondrecht, voor zover de strekking van deze bepaling niet verder gaat dan die van artikel 1, lid 3, van dat kaderbesluit, zoals uitgelegd door het Hof.

Gelet op het antwoord op de eerste vraag, behoeft de tweede vraag niet te worden beantwoord.

Met zijn derde vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 1, leden 1 en 2, en artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 aldus moeten worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit kan nagaan of een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd door een rechterlijke autoriteit die daartoe bevoegd was, en de tenuitvoerlegging van dat Europees aanhoudingsbevel kan weigeren wanneer dat volgens haar niet het geval is.

Zoals in punt 69 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, volgt uit artikel 1, leden 1 en 2, van kaderbesluit 2002/584 dat alleen Europese aanhoudingsbevelen die zijn uitgevaardigd door een rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van dit kaderbesluit, ten uitvoer moeten worden gelegd.

Artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 bepaalt dat de uitvaardigende rechterlijke autoriteit de rechterlijke autoriteit van de uitvaardigende lidstaat is die bevoegd is om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen krachtens het recht van die lidstaat.

Uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat het begrip ‘rechterlijke autoriteit’ in de zin van deze bepaling in de gehele Unie autonoom en uniform moet worden uitgelegd [zie in die zin arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456, punt 49] en dat uit dit begrip met name voortvloeit dat de betrokken autoriteit op onafhankelijke wijze moet optreden in de uitoefening van haar met de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel inherent verbonden taken [zie in die zin arrest van 17 december 2020, Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit), C-354/20 PPU en C-412/20 PPU, EU:C:2020:1033, punt 38].

Het staat derhalve weliswaar aan de uitvoerende rechterlijke autoriteit om zich, alvorens een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen, ervan te vergewissen dat dit bevel wel degelijk is uitgevaardigd door een rechterlijke autoriteit in de zin van dat artikel 6, lid 1, maar de uitvoerende rechterlijke autoriteit kan op grond van deze bepaling niet nagaan of de uitvaardigende rechterlijke autoriteit in het licht van de rechtsregels van de uitvaardigende lidstaat bevoegd is om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen.

Hoewel de Uniewetgever het begrip ‘rechterlijke autoriteit’ in de zin van kaderbesluit 2002/584 als een autonoom en uniform begrip heeft geformuleerd, heeft hij het immers toch aan elke lidstaat overgelaten om in het kader van zijn procedurele autonomie de rechterlijke autoriteiten aan te wijzen die bevoegd zijn om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen [zie in die zin arresten van 10 november 2016, Kovalkovas, C-477/16 PPU, EU:C:2016:861, punt 31, en 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456, punt 48].

Gelet op die keuze van de Uniewetgever gebeurt die aanwijzing derhalve uitsluitend op basis van het recht van elke lidstaat, zodat de rechterlijke autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat binnen het in artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 omlijnde kader en in voorkomend geval onder toezicht van hogere nationale rechterlijke instanties dienen te beoordelen of zij krachtens het recht van die lidstaat bevoegd zijn om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen.

Zoals de advocaat-generaal in punt 74 van zijn conclusie heeft opgemerkt, zou de opvatting dat de beoordeling door de uitvaardigende rechterlijke autoriteit van haar eigen bevoegdheid vervolgens door de uitvoerende rechterlijke autoriteit kan worden getoetst, erop neerkomen dat deze laatste autoriteit wordt belast met een algemene taak van toezicht op de procedurele beslissingen die in de uitvaardigende lidstaat worden genomen, hetgeen in strijd zou zijn met het beginsel van wederzijdse erkenning, dat volgens overweging 6 van kaderbesluit 2002/584 de hoeksteen van de gerechtelijke samenwerking vormt.

Bijgevolg dient op de derde vraag te worden geantwoord dat artikel 1, leden 1 en 2, en artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 aldus moeten worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit niet mag nagaan of een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd door een rechterlijke autoriteit die daartoe bevoegd was, en de tenuitvoerlegging van dat Europees aanhoudingsbevel niet mag weigeren wanneer dat volgens haar niet het geval is.

Vooraf moet worden opgemerkt dat de vierde vraag, onder c), in het algemeen betrekking heeft op de gegevens waarover de uitvoerende rechterlijke autoriteit moet beschikken om de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel te kunnen weigeren op grond dat deze tenuitvoerlegging een gevaar voor schending van de grondrechten in de uitvaardigende lidstaat zou inhouden, hetgeen rechtvaardigt dat deze subvraag eerst wordt behandeld.

Voorts blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de Tribunal Supremo, ondanks de algemene formulering van die subvraag, zich meer bepaald afvraagt of het gestelde gevaar dat de persoon tegen wie dat Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, na zijn overlevering aan deze lidstaat wordt blootgesteld aan schending van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest doordat die persoon zou worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, relevant is voor die tenuitvoerlegging.

In die omstandigheden dient te worden geoordeeld dat de verwijzende rechter met zijn vierde vraag, onder c), en zijn vijfde vraag, die samen moeten worden onderzocht, in essentie wenst te vernemen of artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, aldus moet worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit die moet beslissen over de overlevering van een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, kan weigeren dat aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen wanneer zij van oordeel is dat deze persoon na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, ook al heeft die persoon zich voor de rechterlijke instanties van die lidstaat kunnen beroepen op zijn grondrechten om de bevoegdheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit en dat Europees aanhoudingsbevel te betwisten.

In herinnering moet worden gebracht dat het beginsel van wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten en het beginsel van wederzijdse erkenning, dat zelf op het onderling vertrouwen tussen de lidstaten berust, in het Unierecht van wezenlijk belang zijn, aangezien zij de mogelijkheid bieden om een ruimte zonder binnengrenzen te verwezenlijken en in stand te houden. Meer bepaald vereist het beginsel van wederzijds vertrouwen, met name wat de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht betreft, dat elk van de lidstaten, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, ervan uitgaat dat alle andere lidstaten het Unierecht en, meer in het bijzonder, de door dat recht erkende grondrechten in acht nemen [arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Wanneer de lidstaten het Unierecht ten uitvoer brengen, kunnen zij dus krachtens dit recht gehouden zijn om aan te nemen dat de andere lidstaten de grondrechten eerbiedigen, zodat zij niet alleen niet kunnen eisen dat een andere lidstaat een hoger nationaal niveau van bescherming van de grondrechten biedt dan door het Unierecht wordt verzekerd, maar, behoudens uitzonderlijke gevallen, evenmin kunnen nagaan of die andere lidstaat in een concreet geval daadwerkelijk de door de Unie gewaarborgde grondrechten heeft geëerbiedigd [arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Niettemin is de hoge mate van vertrouwen tussen de lidstaten waarop het systeem van het Europees aanhoudingsbevel berust, gebaseerd op de premisse dat de strafrechters van de uitvaardigende lidstaat die na de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel de procedure van strafvervolging of van uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel zullen moeten voeren, evenals de strafprocedure ten gronde, voldoen aan de vereisten die inherent zijn aan het door artikel 47, tweede alinea, van het Handvest gewaarborgde grondrecht op een eerlijk proces. Als waarborg dat alle door de justitiabelen aan het Unierecht ontleende rechten worden beschermd en de in artikel 2 VEU verankerde waarden die de lidstaten gemeen hebben, met name de waarde van de rechtsstaat, worden behouden, is dit grondrecht immers van het grootste belang [arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In die omstandigheden staat het weliswaar aan elke lidstaat, teneinde te waarborgen dat de beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning — die ten grondslag liggen aan de werking van dat systeem — ten volle worden toegepast, om onder het uiteindelijke toezicht van het Hof toe te zien op de eerbiediging van de eisen die inherent zijn aan dat grondrecht, door geen enkele maatregel te nemen die daaraan afbreuk kan doen, maar kan het de uitvoerende rechterlijke autoriteit zijn toegestaan om er op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 bij wijze van uitzondering van af te zien om aan een Europees aanhoudingsbevel gevolg te geven, wanneer de persoon tegen wie dat aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, in geval van overlevering aan de uitvaardigende rechterlijke autoriteit een reëel gevaar loopt dat zijn grondrecht op een eerlijk proces zal worden aangetast [arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In dit verband volgt uit de rechtspraak van het Hof dat wanneer de uitvoerende rechterlijke autoriteit die moet beslissen over de overlevering van een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, over gegevens beschikt die erop wijzen dat er een reëel gevaar van schending van het door artikel 47, tweede alinea, van het Handvest gewaarborgde grondrecht op een eerlijk proces is wegens structurele of fundamentele gebreken inzake de werking van het gerechtelijk apparaat van de uitvaardigende lidstaat, deze autoriteit concreet en nauwkeurig moet nagaan of er, gelet op de persoonlijke situatie van deze persoon alsook de aard van het strafbare feit waarvoor hij wordt vervolgd en de feitelijke context van de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel, zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan om aan te nemen dat de betrokkene een dergelijk gevaar zal lopen in geval van overlevering aan die lidstaat [zie in die zin arresten van 17 december 2020, Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit), C-354/20 PPU en C-412/20 PPU, EU:C:2020:1033, punt 52, en 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 50].

Wat de vraag betreft of deze tweestappentoets van toepassing is op de grond tot weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel waarop de vierde vraag, onder c), betrekking heeft, zij eraan herinnerd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit deze toets met name moet uitvoeren om te beoordelen of de betrokkene in geval van overlevering aan de uitvaardigende lidstaat een reëel gevaar loopt dat zijn grondrecht op een eerlijk proces voor een vooraf bij wet ingesteld gerecht — zoals neergelegd in artikel 47, tweede alinea, van het Handvest — zal worden geschonden [zie in die zin arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 66].

Uit de rechtspraak van het EHRM inzake artikel 6 van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, die bij de uitlegging van artikel 47 van het Handvest in aanmerking moet worden genomen [zie in die zin arrest van 26 oktober 2021, Openbaar Ministerie (Recht om te worden gehoord door de uitvoerende rechterlijke autoriteit), C-428/21 PPU en C-429/21 PPU, EU:C:2021:876, punt 64], volgt dat de bevoegdheid van een rechterlijke instantie om kennis te nemen van een zaak krachtens de relevante nationale voorschriften, deel uitmaakt van het vereiste van een ‘gerecht dat bij de wet is ingesteld’ in de zin van artikel 6, lid 1, van dit verdrag (zie in die zin arresten van het EHRM van 20 juli 2006, Sokurenko en Strygun tegen Oekraïne, CE:ECHR:2006:0720JUD002945804, §§ 26–29, en 1 december 2020, Guðmundur Andri Ástráðsson tegen IJsland, CE:ECHR:2020:1201JUD002637418, §§ 217 en 223).

In het bijzonder kan een hoogste nationale rechterlijke instantie die in eerste en laatste aanleg uitspraak doet in een strafzaak zonder te beschikken over een uitdrukkelijke rechtsgrondslag die haar de bevoegdheid verleent om alle verdachten te berechten, niet worden beschouwd als een bij wet ingesteld gerecht in de zin van dat artikel 6, lid 1 (zie in die zin arresten van het EHRM van 22 juni 2000, Coëme e.a. tegen België, CE:ECHR:2000:0622JUD003249296, §§ 107–110, en 2 juni 2005, Claes e.a. tegen België, CE:ECHR:2005:0602JUD004682599, §§ 41–44).

In deze omstandigheden mag de uitvoerende rechterlijke autoriteit blijkens het antwoord op de derde vraag weliswaar niet nagaan of de uitvaardigende rechterlijke autoriteit bevoegd is, maar staat het aan de uitvoerende rechterlijke autoriteit om in het kader van de in punt 97 van dit arrest bedoelde tweestappentoets de gegrondheid te beoordelen van de bewering van de persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, dat hij na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat zal worden blootgesteld aan schending van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest doordat hij aldaar zal worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is.

Wat de inhoud van die toets betreft, dient te worden opgemerkt dat de rechterlijke autoriteit die het betrokken Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer dient te leggen, in het kader van de eerste stap moet bepalen of er sprake is van objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens die erop kunnen wijzen dat er een reëel gevaar van schending van het door artikel 47, tweede alinea, van het Handvest gewaarborgde grondrecht op een eerlijk proces in de uitvaardigende lidstaat bestaat dat met name verband houdt met het feit dat het vereiste van een bij wet ingesteld gerecht niet in acht wordt genomen wegens structurele of fundamentele gebreken in die lidstaat of wegens gebreken die een objectief identificeerbare groep personen raken waartoe de betrokkene behoort [zie in die zin arresten van 5 april 2016, Aranyosi en Căldăraru, C-404/15 en C-659/15 PPU, EU:C:2016:198, punt 89, en 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 67].

In de context van beweringen volgens welke de persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit voor de vaststelling of dergelijke gebreken zijn aangetoond, een algehele beoordeling van de werking van het gerechtelijk apparaat van de uitvaardigende lidstaat verrichten in het licht van het vereiste van een bij wet ingesteld gerecht [zie in die zin arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 77]. Deze rechterlijke autoriteit zal moeten oordelen dat deze gebreken zijn aangetoond indien uit die algehele beoordeling blijkt dat verdachten in die lidstaat in het algemeen niet beschikken over een doeltreffend rechtsmiddel waarmee de bevoegdheid van de strafrechter die hen moet berechten kan worden getoetst, in de vorm van een onderzoek door deze rechter van zijn eigen bevoegdheid of van een rechtsmiddel dat bij een andere rechter openstaat.

Voor zover in dit verband beweringen dat een rechterlijke instantie van de uitvaardigende lidstaat niet bevoegd is om de persoon te berechten tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, niet samenvallen met een betwisting van de bevoegdheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit of van de voorwaarden voor de uitvaardiging van dat Europees aanhoudingsbevel, kan de omstandigheid dat laatstgenoemde bevoegdheid of deze voorwaarden kunnen worden betwist of in de betreffende procedure daadwerkelijk zijn betwist voor de rechterlijke instanties van die lidstaat, als zodanig niet als doorslaggevend worden beschouwd voor de uitspraak over de tenuitvoerlegging van dat Europees aanhoudingsbevel.

Het verloop van de procedures inzake het Europees aanhoudingsbevel bij de rechterlijke instanties van de uitvaardigende lidstaat moet evenwel, voor zover het aanwijzingen verschaft over de praktijken van die rechterlijke instanties en over hun uitlegging van de relevante nationale voorschriften, door de uitvoerende rechterlijke autoriteit in aanmerking worden genomen bij haar algehele beoordeling van het voorzienbare verloop van de strafprocedure na de overlevering van een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd (zie naar analogie arrest van 15 oktober 2019, Dorobantu, C-128/18, EU:C:2019:857, punt 80 en aldaar aangehaalde rechtspraak), met name in een situatie als die in het hoofdgeding, waarin volgens het recht van die lidstaat dezelfde rechterlijke instantie in beginsel de taken van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit en die van rechtsprekende rechterlijke instantie moet verrichten.

In het kader van de tweede stap moet de uitvoerende rechterlijke autoriteit concreet en nauwkeurig nagaan in hoeverre de gebreken die in de eerste stap van de in punt 97 van het onderhavige arrest bedoelde toets zijn geïdentificeerd, gevolgen kunnen hebben voor de procedures waaraan de persoon zal worden onderworpen tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, en of er, gelet op de persoonlijke situatie van die persoon, de aard van het strafbare feit waarvoor hij wordt vervolgd en de feitelijke context van de uitvaardiging van dat Europees aanhoudingsbevel, sprake is van zwaarwegende en op feiten berustende gronden om aan te nemen dat die persoon bij overlevering aan de uitvaardigende lidstaat een reëel gevaar zal lopen dat het door artikel 47, tweede alinea, van het Handvest gewaarborgde grondrecht op een eerlijk proces zal worden geschonden [zie in die zin arresten van 17 december 2020, Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit), C-354/20 PPU en C-412/20 PPU, EU:C:2020:1033, punt 55), en 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 53].

Wanneer dit gevaar volgens de beweringen van de betrokkene voortvloeit uit het feit dat hij in geval van overlevering mogelijkerwijs zal worden berecht door een rechterlijke instantie die daartoe niet bevoegd is, kan het bestaan van een dergelijk gevaar alleen worden vastgesteld wanneer de rechterlijke instantie die waarschijnlijk kennis zal moeten nemen van de procedure waaraan die persoon in de uitvaardigende lidstaat zal worden onderworpen, kennelijk onbevoegd is in het licht van de in deze lidstaat toepasselijke bevoegdheidsregels en regels inzake gerechtelijke procedures.

Hoewel een dergelijke onbevoegdheid legitieme bezorgdheid over met name de onpartijdigheid van de betrokken rechterlijke instantie kan oproepen en de overlevering van die persoon kan belemmeren, kan het feit dat de rechterlijke autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat en die van de uitvoerende lidstaat van mening verschillen over de precieze strekking van die regels, immers geen geldige grond voor een dergelijke vaststelling opleveren.

Aangezien uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat de Tribunal Supremo zich met name afvraagt of een uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel kan weigeren wegens een gevaar voor schending van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, zonder te hebben vastgesteld dat er in de uitvaardigende lidstaat sprake is van structurele of fundamentele gebreken, moet ten slotte eraan worden herinnerd dat de twee stappen van de in punt 97 hierboven bedoelde toets een analyse van de verkregen informatie vereisen op basis van verschillende criteria, zodat deze stappen niet met elkaar mogen worden verward[zie in die zin arrest van 17 december 2020, Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit), C-354/20 PPU en C-412/20 PPU, EU:C:2020:1033, punt 56].

In dit verband volgt uit de rechtspraak van het Hof dat de vaststelling door de uitvoerende rechterlijke autoriteit dat er sprake is van gegevens die blijk geven van structurele of fundamentele gebreken inzake de werking van het gerechtelijke apparaat van de uitvaardigende lidstaat, niet kan rechtvaardigen dat deze rechterlijke autoriteit weigert een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen zonder dat zij de tweede stap van de in punt 97 hierboven bedoelde toets heeft voltooid [zie in die zin arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 81].

Wanneer een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, beweert dat hij wordt blootgesteld aan een gevaar voor schending van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest omdat hij zal worden berecht door een rechterlijke instantie van de uitvaardigende lidstaat die daartoe niet bevoegd is, maar de uitvoerende rechterlijke autoriteit van oordeel is dat de gegevens waarover zij beschikt geen objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens vormen die erop kunnen wijzen dat er sprake is van structurele of fundamentele gebreken inzake de werking van het gerechtelijk apparaat van deze lidstaat of van gebreken die afbreuk doen aan de rechtsbescherming van een objectief identificeerbare groep personen waartoe deze persoon behoort, kan deze autoriteit de tenuitvoerlegging van dat Europees aanhoudingsbevel evenmin weigeren om de door die persoon gestelde reden.

Wanneer de rechtsorde van de uitvaardigende lidstaat voorziet in rechtsmiddelen waarmee de bevoegdheid kan worden getoetst van de rechter die een persoon moet berechten die ingevolge een Europees aanhoudingsbevel is overgeleverd, in de vorm van een onderzoek door die rechter van zijn eigen bevoegdheid of van een rechtsmiddel dat bij een andere rechter openstaat, kan deze persoon het gevaar dat hij zal worden berecht door een rechter van deze lidstaat die daartoe niet bevoegd is, in beginsel immers wegnemen door gebruik te maken van die rechtsmiddelen.

Gezien de aard van de schending van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest die wordt aangevoerd door een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd en die verkeert in een situatie als bedoeld in de vierde vraag, onder c), dient tevens te worden vastgesteld dat het gebruik van dergelijke rechtsmiddelen, voor zover deze doeltreffend zijn, moet kunnen voorkomen dat die schending zich voordoet of, in elk geval, dat onherstelbare schade als gevolg van die schending optreedt.

Bij gebreke van objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens die aantonen dat er sprake is van structurele of fundamentele gebreken inzake de werking van het gerechtelijk apparaat van de uitvaardigende lidstaat of van gebreken die afbreuk doen aan de rechtsbescherming van een objectief identificeerbare groep personen waartoe de betrokkene behoort, is er voor de uitvoerende rechterlijke autoriteit geen geldige reden om aan te nemen dat de in punt 112 van het onderhavige arrest bedoelde rechtsmiddelen ontbreken of niet doeltreffend zijn, aangezien die rechterlijke autoriteit daarentegen, zoals de advocaat-generaal heeft opgemerkt in punt 116 van zijn conclusie, overeenkomstig het beginsel van wederzijds vertrouwen verplicht is om voor zijn analyse uit te gaan van het bestaan en de doeltreffendheid van die rechtsmiddelen.

Het vertrouwen dat aldus moet worden gesteld in de rechterlijke instanties van de uitvaardigende lidstaat, is overigens het logische uitvloeisel van het in punt 54 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte beginsel dat de waarborging van de grondrechten van een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van deze lidstaat is.

Zonder dat vertrouwen zou de uitvoerende rechterlijke autoriteit, zodra bij haar beweringen worden gedaan als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, moeten toetsen of de rechterlijke instanties van de uitvaardigende lidstaat hun eigen bevoegdheidsregels en regels voor gerechtelijke procedures in een individueel geval toepassen, hetgeen — zoals in punt 88 van het onderhavige arrest is opgemerkt — in strijd zou zijn met het beginsel van wederzijdse erkenning dat ten grondslag ligt aan kaderbesluit 2002/584. Uit vaste rechtspraak van het Hof volgt dat dit kaderbesluit, gelezen in het licht van de bepalingen van het Handvest, niet aldus kan worden uitgelegd dat afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid van het stelsel van rechterlijke samenwerking tussen de lidstaten [zie in die zin arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 47].

Deze uitlegging zorgt er dus voor dat de toetsing door de uitvoerende rechterlijke autoriteit van de eerbiediging van het in artikel 47, tweede alinea, van het Handvest vastgestelde recht door de rechterlijke instanties van de uitvaardigende lidstaat, overeenkomstig de rechtspraak van het Hof slechts in uitzonderlijke omstandigheden kan worden overwogen [zie in die zin advies 2/13 (Toetreding van de Unie tot het EVRM) van 18 december 2014, EU:C:2014:2454, punt 191].

Met deze uitlegging kan tevens worden verzekerd dat naast de uit artikel 47 van het Handvest voortvloeiende waarborgen voor de persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, ook andere belangen in aanmerking worden genomen, zoals de noodzaak om in voorkomend geval de grondrechten van de slachtoffers van de betrokken strafbare feiten te eerbiedigen [zie naar analogie arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punten 60–63].

Gelet op het voorgaande moet op de vierde vraag, onder c), en de vijfde vraag worden geantwoord dat artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, aldus moet worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit die moet beslissen over de overlevering van een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, niet mag weigeren dat aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen op grond dat deze persoon na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, tenzij

In dit verband is de omstandigheid dat de betrokkene zich voor de rechterlijke instanties van de uitvaardigende lidstaat heeft kunnen beroepen op zijn grondrechten om de bevoegdheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit en het tegen hem uitgevaardigde Europees aanhoudingsbevel te betwisten, niet van doorslaggevend belang.

Met zijn vierde vraag, onder a) en b), wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, aldus moet worden uitgelegd dat in een situatie waarin een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, stelt dat hij na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, het bestaan van een verslag van de WGAD als zodanig kan rechtvaardigen dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit weigert dat Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen of — indien dat niet het geval is — dit verslag door deze rechterlijke autoriteit in aanmerking kan worden genomen voor haar beslissing of de tenuitvoerlegging van dat Europees aanhoudingsbevel dient te worden geweigerd om de door deze persoon aangevoerde reden.

Uit het antwoord op de vierde vraag, onder c), volgt dat de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel slechts kan worden geweigerd op grond dat de betrokkene na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, voor zover de uitvoerende rechterlijke autoriteit tot de slotsom komt dat, ten eerste, er een reëel gevaar bestaat dat het door artikel 47, tweede alinea, van het Handvest gewaarborgde grondrecht op een eerlijk proces in deze lidstaat zal worden geschonden wegens structurele of fundamentele gebreken inzake de werking van het gerechtelijk apparaat van deze lidstaat of wegens gebreken die afbreuk doen aan de rechtsbescherming van een objectief identificeerbare groep personen waartoe de betrokkene behoort en, ten tweede, de rechter die waarschijnlijk kennis zal moeten nemen van de procedure waaraan de betrokkene in die lidstaat zal worden onderworpen, daartoe kennelijk niet bevoegd is.

Aangezien die slotsom moet berusten op zowel objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens met betrekking tot de werking van het gerechtelijk apparaat van de uitvaardigende lidstaat, als een concrete en nauwkeurige analyse van de individuele situatie van de gezochte persoon, is een verslag van de WGAD dat volgens de door de verwijzende rechter verstrekte gegevens niet rechtstreeks betrekking heeft op die situatie, ontoereikend om de weigering van de tenuitvoerlegging van een tegen deze persoon uitgevaardigd Europees aanhoudingsbevel te rechtvaardigen.

Uit de rechtspraak van het Hof volgt evenwel dat de objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens waarop de uitvoerende rechterlijke autoriteit zich moet baseren om de eerste stap van de in punt 97 hierboven bedoelde toets te voltooien, met name kunnen blijken uit internationale rechterlijke beslissingen, zoals arresten van het EHRM, uit rechterlijke beslissingen van de uitvaardigende lidstaat, alsook uit besluiten, verslagen en andere documenten die zijn opgesteld door de organen van de Raad van Europa of die tot het systeem van de Verenigde Naties behoren (zie in die zin arrest van 5 april 2016, Aranyosi en Căldăraru, C-404/15 en C-659/15 PPU, EU:C:2016:198, punt 89).

Aangezien het mandaat van de WGAD voortvloeit uit de resoluties 15/18, 20/16 en 33/30 van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, die bij resolutie 60/251 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 15 maart 2006 is opgericht, kan een verslag van de WGAD bijgevolg een van de gegevens zijn die bij de eerste stap van die toets in aanmerking kunnen worden genomen, zonder dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit evenwel gebonden is aan de in dat verslag vervatte conclusies.

Derhalve moet op de vierde vraag, onder a) en b), worden geantwoord dat artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, aldus moet worden uitgelegd dat in een situatie waarin een persoon tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, stelt dat hij na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, het bestaan van een verslag van de WGAD dat niet rechtstreeks betrekking heeft op de situatie van deze persoon, als zodanig niet kan rechtvaardigen dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit weigert dat Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen, maar dat verslag door deze rechterlijke autoriteit in aanmerking kan worden genomen als een van de gegevens voor de beoordeling of er sprake is van structurele of fundamentele gebreken inzake de werking van het gerechtelijk apparaat van deze lidstaat of van gebreken die afbreuk doen aan de rechtsbescherming van een objectief identificeerbare groep personen waarvan die persoon deel uitmaakt.

Vooraf zij opgemerkt dat de zesde vraag betrekking heeft op de mogelijkheid om de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel te weigeren op grond dat de uitvaardigende rechterlijke autoriteit niet bevoegd is om dat Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen, of op grond dat de persoon tegen wie dit bevel is uitgevaardigd, na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is.

Aangezien uit het antwoord op de derde vraag volgt dat de eerste van deze twee gronden hoe dan ook niet als rechtvaardiging kan dienen voor de weigering om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen, hoeft de zesde vraag enkel te worden onderzocht voor zover zij de tweede van die gronden betreft.

Bijgevolg moet worden geoordeeld dat de verwijzende rechter met deze vraag in essentie wenst te vernemen of artikel 15, lid 2, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat deze bepaling eraan in de weg staat dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel weigert omdat de persoon tegen wie dat bevel is uitgevaardigd, na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, zonder de uitvaardigende rechterlijke autoriteit vooraf om aanvullende gegevens te hebben verzocht.

Artikel 15, lid 2, van kaderbesluit 2002/584 bepaalt dat indien de uitvoerende rechterlijke autoriteit van oordeel is dat de door de uitvaardigende lidstaat meegedeelde gegevens onvoldoende zijn om haar in staat te stellen een beslissing te nemen over de overlevering, zij dringend om aanvullende gegevens verzoekt.

Voorts blijkt uit de rechtspraak van het Hof dat, teneinde met name te verzekeren dat de werking van het Europees aanhoudingsbevel niet wordt verlamd, de in artikel 4, lid 3, eerste alinea, VEU neergelegde verplichting tot loyale samenwerking leidend moet zijn voor de dialoog tussen de uitvoerende en de uitvaardigende rechterlijke autoriteiten. Krachtens het beginsel van loyale samenwerking respecteren en steunen de lidstaten elkaar bij de vervulling van de taken die uit de Verdragen voortvloeien [arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In het licht daarvan moeten de uitvaardigende en de uitvoerende rechterlijke autoriteiten, teneinde een doeltreffende samenwerking op strafrechtelijk gebied te waarborgen, ten volle gebruikmaken van de instrumenten als bedoeld in met name artikel 8, lid 1, en artikel 15 van kaderbesluit 2002/584, om zo het wederzijdse vertrouwen te bevorderen waarop die samenwerking berust [zie in die zin arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C-562/21 PPU en C-563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In dit verband moet eraan worden herinnerd dat, zoals blijkt uit punt 107 van het onderhavige arrest, de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel alleen kan weigeren op grond dat de persoon waarop dit bevel betrekking heeft, na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechterlijke instantie die daartoe niet bevoegd is, met name op voorwaarde dat deze uitvoerende rechterlijke autoriteit heeft vastgesteld dat de rechterlijke instantie die waarschijnlijk kennis zal moeten nemen van de procedure waaraan deze persoon in deze lidstaat zal worden onderworpen, kennelijk onbevoegd is in het licht van de in deze lidstaat toepasselijke bevoegdheidsregels en regels inzake gerechtelijke procedures.

Aangezien een dergelijke vaststelling noodzakelijkerwijs berust op een analyse van het recht van de uitvaardigende lidstaat, kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit die vaststelling niet doen zonder de uitvaardigende rechterlijke autoriteit vooraf te verzoeken om informatie over die regels, omdat anders het beginsel van loyale samenwerking zou worden geschonden.

Niettemin moet worden benadrukt dat uit het antwoord op de vierde vraag, onder c), volgt dat een dergelijk verzoek niet gerechtvaardigd is wanneer de uitvoerende rechterlijke autoriteit van oordeel is dat zij niet beschikt over objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens op grond waarvan kan worden vastgesteld dat er sprake is van structurele of fundamentele gebreken inzake de werking van het gerechtelijk apparaat van die lidstaat of van gebreken die afbreuk doen aan de rechtsbescherming van een objectief identificeerbare groep personen waartoe de betrokkene behoort. In een dergelijk geval kan deze rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel immers niet weigeren op grond dat de rechterlijke instantie die deze persoon waarschijnlijk zal moeten berechten, kennelijk onbevoegd is.

Bijgevolg moet op de zesde vraag worden geantwoord dat artikel 15, lid 2, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat deze bepaling eraan in de weg staat dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel weigert omdat de persoon tegen wie dit bevel is uitgevaardigd, na zijn overlevering aan de uitvaardigende lidstaat het gevaar loopt te worden berecht door een rechter die daartoe niet bevoegd is, zonder de uitvaardigende rechterlijke autoriteit vooraf om aanvullende gegevens te hebben verzocht.

De verwijzende rechter preciseert dat hij het Hof verzoekt om de zevende vraag te beantwoorden indien uit de antwoorden op de eerste tot en met de zesde vraag volgt dat in de omstandigheden van het hoofdgeding kaderbesluit 2002/584 eraan in de weg staat dat de overlevering van een persoon wordt geweigerd om de in deze vragen bedoelde redenen.

Aangezien artikel 267 VWEU het Hof niet de bevoegdheid verleent om de bepalingen van het Unierecht op een concreet geval toe te passen (zie in die zin arrest van 14 mei 2020, Bouygues travaux publics e.a., C-17/19, EU:C:2020:379, punt 51 en aldaar aangehaalde rechtspraak), moet de zevende vraag volledigheidshalve worden beantwoord zonder afbreuk te doen aan de beoordeling door de bevoegde rechters van de vraag of de Europese aanhoudingsbevelen die in het hoofdgeding door de verwijzende rechter zijn uitgevaardigd, ten uitvoer kunnen worden gelegd.

Met deze zevende vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat meerdere opeenvolgende Europese aanhoudingsbevelen worden uitgevaardigd tegen een gezocht persoon om zijn overlevering door een lidstaat te verkrijgen nadat deze lidstaat de tenuitvoerlegging van een eerste Europees aanhoudingsbevel ten aanzien van deze persoon heeft geweigerd.

In dit verband moet meteen worden opgemerkt dat geen enkele bepaling van kaderbesluit 2002/584 uitsluit dat meerdere opeenvolgende Europese aanhoudingsbevelen worden uitgevaardigd tegen een persoon, ook niet wanneer de tenuitvoerlegging van een eerste Europees aanhoudingsbevel ten aanzien van die persoon is geweigerd.

Bovendien kan een dergelijke uitvaardiging noodzakelijk zijn — met name nadat de elementen die in de weg stonden aan de tenuitvoerlegging van een eerder Europees aanhoudingsbevel zijn weggenomen, of wanneer de beslissing tot weigering van de tenuitvoerlegging van dat Europees aanhoudingsbevel niet in overeenstemming was met het Unierecht — teneinde de procedure tot overlevering van een gezocht persoon te voltooien en aldus de verwezenlijking van de door dit kaderbesluit nagestreefde doelstelling van bestrijding van straffeloosheid te bevorderen, zoals de advocaat-generaal in punt 137 van zijn conclusie heeft opgemerkt.

Daarentegen volgt uit de rechtspraak van het Hof dat het uitvaardigen van een Europees aanhoudingsbevel waarvan de tenuitvoerlegging zou leiden tot schending van artikel 47 van het Handvest en zou moeten worden geweigerd door de uitvoerende rechterlijke autoriteit onder de in de vaste rechtspraak van het Hof uiteengezette voorwaarden, niet verenigbaar is met de beginselen van wederzijds vertrouwen en loyale samenwerking (zie naar analogie arrest van 11 november 2021, Gavanozov II, C-852/19, EU:C:2021:902, punt 60).

Bijgevolg kan een uitvaardigende rechterlijke autoriteit bij gebreke van gewijzigde omstandigheden geen nieuw Europees aanhoudingsbevel tegen een persoon uitvaardigen nadat een uitvoerende rechterlijke autoriteit overeenkomstig haar verplichting uit hoofde van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, gelezen in samenhang met artikel 47, tweede alinea, van het Handvest, heeft geweigerd gevolg te geven aan een eerder tegen die persoon uitgevaardigd Europees aanhoudingsbevel.

Aangezien de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel, zoals in punt 54 van dit arrest is opgemerkt, kan leiden tot de aanhouding van de persoon tegen wie dit bevel is uitgevaardigd en dus afbreuk kan doen aan de individuele vrijheid van deze laatste, staat het voorts aan de rechterlijke autoriteit die voornemens is een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen, om na te gaan of die uitvaardiging, gelet op de specifieke kenmerken van de zaak, evenredig is [zie in die zin arresten van 27 mei 2019, PF (Procureur-generaal van Litouwen), C-509/18, EU:C:2019:457, punt 49, en 13 januari 2021, MM, C-414/20 PPU, EU:C:2021:4, punt 64].

In het kader van een dergelijk onderzoek dient die rechterlijke autoriteit met name rekening te houden met de aard en de ernst van het strafbare feit waarvoor de gezochte persoon wordt vervolgd, met de gevolgen voor die persoon van het Europees aanhoudingsbevel of de Europese aanhoudingsbevelen die eerder tegen hem zijn uitgevaardigd, of met de vooruitzichten betreffende de tenuitvoerlegging van een eventueel nieuw Europees aanhoudingsbevel.

Gelet op het voorgaande moet op de zevende vraag worden geantwoord dat kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat meerdere opeenvolgende Europese aanhoudingsbevelen worden uitgevaardigd tegen een gezocht persoon om zijn overlevering door een lidstaat te verkrijgen nadat die lidstaat de tenuitvoerlegging van een eerste Europees aanhoudingsbevel ten aanzien van die persoon heeft geweigerd, voor zover de tenuitvoerlegging van een nieuw Europees aanhoudingsbevel niet leidt tot schending van artikel 1, lid 3, van dat kaderbesluit en de uitvaardiging van dat nieuwe bevel evenredig is.