Rb. Arnhem, 30-01-2008, nr. 151806 / HA ZA 07-207

Vooropgesteld moet worden dat [eiser] niet heeft gevorderd dat de gemeente hem de gederfde winst of de vertragingsschade vergoedt die hij lijdt doordat hij (nog) geen varkenshouderij heeft kunnen realiseren. [eiser] heeft vergoeding gevorderd van de (advies)kosten die hij voor het realiseren van die varkensstal heeft moeten maken en stelt, althans zo begrijpt de rechtbank hem, dat de gemeente hem een procedure heeft ingestuurd en het vertrouwen heeft gewekt dat die tot verwezenlijking van zijn doel zou (kunnen) leiden, terwijl die procedure in feite tot niets kon leiden en ook tot niets heeft geleid. Daardoor heeft de gemeente hem nodeloos kosten laten maken.

[eiser] wordt niet gevolgd in zijn stelling dat de gemeente hem ten onrechte (en dus onrechtmatig) heeft medegedeeld dat in zijn geval toepassing zou worden gegeven aan de binnenplanse wijzigingsbevoegdheid. Een dergelijke mededeling is niet vervat in de brieven van 6 november 1997 en 20 januari 1998, terwijl zij ook niet volgt uit hetgeen [eiser] bij dagvaarding over zijn gesprekken medio 1997 met de ambtenaar [betrokkene] heeft gesteld (te weten dat deze hem toen heeft gezegd dat B&W in vergelijkbare gevallen gebruik hadden gemaakt van hun binnenplanse wijzigingsbevoegdheid en dat zij dit in het geval van [eiser] — naar alle waarschijnlijkheid — ook zouden doen).

[eiser] wordt wel gevolgd in zijn stelling dat de mededelingen van de gemeente dat een binnenplanse wijziging mógelijk is en de aangewezen weg is, jegens hem onrechtmatig zijn geweest. Het gaat hier om een mededeling van een gemeente aan een burger over de te volgen weg die tot een bouwvergunning zou kunnen leiden en die, naar de gemeente weet, voor die burger kosten meebrengt. De mededeling is onjuist omdat deze weg niet tot een bouwvergunning kan leiden, nu de gemeente niet over de daarvoor vereiste ‘formeel-juridische’ (in de woorden van de gemeente) bevoegdheid beschikt. Daarmee heeft de gemeente onjuiste mededelingen gedaan over het recht, te weten over het bestaan van haar eigen ‘formeel-juridische’ bevoegdheden. Dat moet als onrechtmatig worden aangemerkt, zeker nu bij uitstek de gemeente op de hoogte zou moeten zijn van en zou dienen te handelen naar haar bevoegdheden of het ontbreken daarvan.

De gemeente heeft betoogd dat ondernemers niet zonder meer mogen afgaan op de van de zijde van de gemeente verstrekte informatie omdat zij er bekend mee moeten zijn dat voor bepaalde activiteiten vergunningen zijn vereist, dat vergunningbesluiten openstaan voor bezwaar en beroep en dat er in de relevante regelgeving wijzigingen kunnen optreden en dat zij zich terzake dus goed dienen te laten voorlichten. Voorzover de gemeente hieraan de conclusie verbindt dat zij niet onrechtmatig heeft gehandeld, wordt dit verworpen. De onderzoeksplicht van [eiser] strekte in dit geval niet zo ver dat hij had te verifiëren of de gemeente wel over de gemeentelijke bevoegdheid beschikte die zij zelf stelde te hebben. Bovendien strookt dit betoog, dat eerst bij conclusie van antwoord is gevoerd, niet met de erkenning in de brief van 27 oktober 2003 dat [eiser] op de mededelingen van de gemeente mocht vertrouwen.

Het beroep op de formele rechtskracht van het besluit van 27 februari 2004 wordt eveneens verworpen. De mededeling van de gemeente dat een bouwvergunning slechts mogelijk zou zijn indien het perceel via een artikel 11 WRO-procedure de bestemming agrarisch bouwblok zou krijgen is onafhankelijk van de inhoud van de beschikking van 27 februari 2004 onrechtmatig. In het licht van het feit dat [eiser] de beschikking van 27 februari 2004 in ieder geval qua inhoud en resultaat als juist erkent, valt niet in te zien welke bestuursrechtelijke rechtsgang [eiser] had moeten volgen om de onrechtmatigheid van die mededeling te doen vaststellen. De gemeente heeft daarover ook niets gesteld. Het verwijt van [eiser] ziet er niet zozeer op dat de gemeente de bouwvergunning heeft geweigerd, maar daarop dat zij [eiser] een weg heeft doen inslaan die, naar zij wist of had moeten weten, niet tot het door hem beoogde resultaat kon leiden. Dát verwijt valt aan de gemeente zelfstandig te maken. Of die mededeling al dan niet moet worden gekwalificeerd als een voorbereidingshandeling in de zin van artikel 6:3 Awb is in dat verband niet doorslaggevend.

De gemeente heeft bovendien bij haar brief van 27 oktober 2003, herhaald in het besluit van 27 februari 2004, te kennen gegeven dat zij ten onrechte aan [eiser] had medegedeeld dat het college beschikte over de wijzigingsbevoegdheid van artikel 11 WRO. Zij heeft daarbij ook te kennen gegeven dat [eiser] op die mededeling gerechtvaardigd heeft mogen vertrouwen, maar dat dit vertrouwen niet tot een andersluidend besluit (namelijk verlening van de bouwvergunning) kon leiden. Tenslotte heeft de gemeente de principebereidheid uitgesproken een reëel deel van de advieskosten vanaf 2 april 2001 aan [eiser] te vergoeden. Uit deze uitlatingen van de gemeente mocht [eiser] afleiden dat de gemeente de onrechtmatigheid van de mededeling dat een artikel 11 WRO-procedure kon worden gevolgd erkende, zodat het voeren van een administratiefrechtelijke rechtsgang ter vaststelling daarvan niet meer aan de orde was en het dus in de rede zou liggen een uitzondering op de formele rechtskracht, zo daarvan al sprake zou zijn, aan te nemen.

De gemeente heeft nog aangevoerd dat zij op grond van lid 3 van de overeenkomst van 17 november 1997 niet gehouden is tot schadevergoeding. Lid 3 van de bedoelde overeenkomst bepaalt: ‘de beslissing welke vanwege het bevoegd orgaan voortvloeit uit het onder 1. genoemde advies, zal geen aanleiding geven tot het instellen van enigerlei vordering tot schadeloosstelling en zal voor de gemeente [woonplaats] geen verplichting inhouden tot terugbetaling van de kosten genoemd onder 2.’

Bij beantwoording van de vraag of de door [eiser] ingestelde vordering wordt bestreken door de in lid 3 van deze overeenkomst vervatte exoneratie, komt het aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan deze bepaling mogen toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (HR 13 maart 1981, NJ 1981,635). Bij de totstandkoming van deze overeenkomst gingen beide partijen ervan uit dat voor realisering van de bouwplannen van [eiser] een binnenplanse wijziging nodig was, waarvoor een advies van de provincie vereist was. De overeenkomst mocht door [eiser] aldus worden begrepen dat de gemeente zich daarin exonereerde voor het geval de provincie negatief zou adviseren en daardoor geen bouwvergunning zou kunnen worden verleend. Deze situatie is echter niet aan de orde. Het feit dat geen bouwvergunning is verleend is niet zozeer het gevolg van de adviezen van de provincie, doch van het feit dat de gemeente niet over de bevoegdheid tot wijziging van het bestemmingsplan ingevolge artikel 11 WRO beschikte. Daarop ziet deze overeenkomst niet. Dit verweer wordt dus verworpen.

De conclusie van het voorgaande is dat de gemeente in beginsel de schade dient te vergoeden die [eiser] door de onrechtmatige inlichtingen heeft geleden.

Partijen discussiëren verder over de vraag wanneer de gemeente voor het eerst aan [eiser] heeft medegedeeld dat een binnenplanse wijziging van het bestemmingsplan nodig was. De gemeente heeft erkend dat zij in de hierboven (rechtsoverwegingen 2.3 en 2.5.) geciteerde correspondentie de gewraakte mededelingen heeft gedaan. [eiser] heeft daarnaast bij dagvaarding gesteld dat de ambtenaar [betrokkene] medio 1997 aan hem heeft medegedeeld dat, kort gezegd, een artikel 11 WRO-procedure zou dienen te worden gevolgd. Bij conclusie van antwoord heeft de gemeente op dit punt aangevoerd dat de gemeente voor het eerst in haar brief van 6 november 1997 heeft aangegeven dat voor het bouwplan van [eiser] een agrarisch bouwblok is vereist en daarnaast betoogd dat het haar onwaarschijnlijk voorkomt dat [betrokkene] aan [eiser] zou hebben aangegeven dat het college in dit geval gebruik zou maken van de hem toekomende uitwerkingsbevoegdheid. Ter comparitie heeft [eiser] hierover verklaard dat hij in 1997, voor de aanvraag van de bouwvergunning, wel vier of vijf keer op het stadhuis is geweest en gesproken heeft met [betrokkene] en ook met de burgermeester zelf en dat zij hem telkens hebben gezegd dat hij kon bouwen op de [adres] als hij positief advies zou hebben. De vertegenwoordiger van de gemeente heeft daarover verklaard dat hij niet weet hoe dat is gegaan en dat [betrokkene] nog wel bij de gemeente werkt maar dat hij hem daar niet naar heeft gevraagd. Dat [eiser] medio 1997 met [betrokkene] heeft gesproken, heeft de gemeente dus noch bij conclusie van antwoord noch ter comparitie betwist. De gemeente heeft de stelling van [eiser], dat [betrokkene] hem al medio 1997 had gezegd dat in andere gevallen gebruik was gemaakt van de binnenplanse wijzigingsbevoegheid en dat dat in zijn geval ook zou kunnen, daarmee onvoldoende betwist. De gemeente heeft weliswaar gesteld dat het haar onwaarschijnlijk voorkomt dat [betrokkene] aan [eiser] zou hebben gezegd dat het college in zijn geval gebruik zou maken van zijn wijzigingsbevoegdheid, maar daar gaat het hier niet om. Het gaat om de vraag of [eiser] van [betrokkene] heeft vernomen dat dit mogelijk was. Dat het overleg tussen [betrokkene] en [eiser] mogelijk zou kunnen worden gekwalificeerd als vooroverleg doet aan de onrechtmatigheid van die mededeling niet af.

Er zal dus vanuit worden gegaan dat [eiser] medio 1997 van de kant van de gemeente heeft vernomen dat voor het realiseren van de varkensstal een wijziging op grond van artikel 11 WRO diende plaats te vinden, zodat de onrechtmatige daad van de gemeente medio 1997 een aanvang heeft genomen.

Het voorgaande betekent echter niet zonder meer dat de gemeente álle (advies)kosten die [eiser] in het gehele traject heeft gemaakt, aan hem dient te vergoeden.

De gemeente heeft ter comparitie aangevoerd dat als al in het begin, dus in 1997, duidelijk was geweest dat de artikel 11 WRO-procedure niet de aangewezen weg was, [eiser] dan de artikel 19 WRO-procedure had gevolgd. Daarmee heeft zij kennelijk willen betogen dat [eiser] dan óók kosten had gemaakt, zodat de thans gemaakte kosten niet het gevolg zijn van haar onrechtmatige mededelingen. [eiser] heeft daarop ter comparitie geantwoord dat de provincie ook destijds (in 1997) aan een artikel 19 WRO-procedure geen medewerking zou hebben verleend. Wat er ook zij van deze discussie: ook als men ervan uitgaat dat [eiser] in 1997 bij een juiste voorstelling van zaken zou hebben getracht zijn doel te bereiken door middel van een artikel 19 WRO-procedure of anderszins, en dat hij daarvoor ook kosten zou hebben gemaakt, dan nog stuit de vordering daarop niet af. Het enkele feit dat een op onrechtmatige wijze toegebracht nadeel eveneens op een andere wijze toegebracht had kunnen worden, die niet onrechtmatig geweest zou zijn, brengt immers nog niet mee dat dit nadeel niet meer kan gelden als te zijn veroorzaakt door de onrechtmatige gedraging die zich in werkelijkheid heeft voorgedaan (zie HR 28 juni 1985, NJ 1986, 356).

De gemeente heeft eveneens ter comparitie aangevoerd dat niet vast staat dat, als zij wél over de binnenplanse wijzigingsbevoegdheid had beschikt, de provincie aan die wijziging haar goedkeuring had gegeven. Ook dit verweer wordt verworpen. Het oorzakelijk verband tussen het onrechtmatig handelen van de gemeente en de schade wordt niet verbroken doordat zich naderhand feiten hebben voorgedaan die eveneens tot een zodanige schade zouden hebben geleid, indien de gemeente haar mededelingen wel gestand had kunnen doen. Daarbij is zonder belang of bij een zodanige gestanddoening de gang van zaken terzake van de uiteindelijk geweigerde bouwvergunning tot eenzelfde uitkomst zou hebben geleid als nu het geval geweest is (zie HR 23 juni 1989, NJ 1990, 441).

Op grond van het voorgaande komt de rechtbank tot het volgende. De kosten die [eiser] heeft gemaakt vanaf het begin van het traject tot 31 januari 2002, het moment waarop de gemeente hem heeft medegedeeld dat er belemmeringen van juridische aard waren, komen in beginsel als gevolg van de onrechtmatige daad voor rekening van de gemeente, behoudens voorzover deze niet meer aan de gemeente dienen te worden toegerekend in de zin van artikel 6:98 BW of voorzover toepassing dient te worden gegeven aan artikel 6:101 BW.

Anders dan de gemeente heeft aangevoerd, dienen de kosten voor het aanvragen van de bouwvergunning, oprichtingsvergunning in het kader van de Wet milieubeheer en uitbreidingsvergunning in het kader van de Wet milieubeheer aan haar te worden toegerekend in de zin van artikel 6:98 BW. Het moge zo zijn dat [eiser] ervoor heeft gekozen in een relatief vroeg stadium een bouw- en milieuvergunning aan te vragen, terwijl anderen dat pas doen als de binnenplanse wijziging rond is, dat noopt nog niet tot de conclusie dat de keuze van [eiser] die vergunningen al in oktober 1997 respectievelijk 1998/1999 aan te vragen, in een te ver verwijderd verband staat met het handelen van de gemeente. Integendeel, uit bijvoorbeeld de brief van de provincie aan de gemeente van 7 april 1998, houdende het eerste negatieve advies terzake van het bedrijfsplan van [eiser], blijkt dat de provincie van oordeel is dat het bouwplan mist aan concreetheid, ‘behoudens de aanvragen om milieu- en bouwvergunningen’. Die aanvragen hebben dus in positieve zin bijgedragen aan de uiteindelijke totstandkoming van het positieve advies van de provincie. Zie ook het advies van de provincie van 5 juli 1999, waarin zij overweegt ‘dat de mogelijkheid tot volledige vergunningverlening wel van groot belang is voor het mede bepalen van de realiteit en haalbaarheid van het verzoek’. [eiser] heeft dus in redelijkheid kunnen besluiten die vergunningen al in die periode aan te vragen. De kosten voor het aanvragen van die vergunningen zijn vergeefs gemaakt. Voor de gemeente was ook voorzienbaar dat [eiser] dergelijke kosten zou maken. Deze kosten staan dan ook in voldoende direct verband met de onrechtmatige daad van de gemeente om als gevolg daarvan aan de gemeente te kunnen worden toegerekend. Het enkele feit dat [eiser] de bouwvergunning ook in een later stadium had kunnen aanvragen, is om dezelfde redenen evenmin een omstandigheid die aan [eiser] kan worden toegerekend in de zin van artikel 6:101 BW.

De gemeente heeft voorts aangevoerd dat [eiser] vier maal een onvoldragen plan aan de provincie heeft voorgelegd en dat deze wijze van handelen voor zijn eigen rekening dient te komen. Hij is zelf verantwoordelijk voor zijn bedrijfsplan, zo heeft de gemeente gesteld onder verwijzing naar de artikelen 6:98 BW en 6:101 BW. Indien een bedrijfsplan gebreken vertoont dient dat voor risico van de ondernemer te blijven.

Uit de door de gemeente in het geding gebrachte adviezen van de provincie volgt inderdaad dat de provincie telkenmale negatief heeft geadviseerd omdat zij van oordeel was dat het bedrijfsplan van [eiser] nog onvoldragen was.

In het advies van 7 april 1998 is de provincie van mening dat nog niet wordt beschikt over voldoende opleiding en/of ervaring met betrekking tot het houden van vleesvarkens, wijst zij erop dat er nog geen gesprekken over de financiering hebben plaatsgevonden en dat er nog geen bedrijfsplan is, dat nog onzeker is of de gevraagde vergunningen zullen worden verleend en dat er al met al sprake is van een onvoldragen plan. Daarbij merkt de provincie nog op dat beide ondernemers (eiser en zijn zoon D.A. [eiser]) nog geheel niet zijn ingespeeld op de toekomstige bedrijfssituatie en dat geen sprake is van een volwaardig agrarisch bedrijf (het heeft een arbeidsbehoefte van 0,8 volwaardige arbeidskracht).

In het advies van 6 november 1998 heeft de provincie andermaal negatief geadviseerd omdat nog immer geen sprake was van een volwaardig bedrijf met een bedrijfsomvang van minimaal één volwaardige arbeidskracht. Verder wees zij erop dat geen bewijsstukken waren overgelegd waaruit onder andere blijkt dat de commanditaire vennootschap is opgericht en/of een akkoordverklaring van een kredietverlener.

In het advies van 5 juli 1999 is de provincie tot de conclusie gekomen dat nu wel sprake is van een volwaardig agrarisch bedrijf maar dat het bouwplan nog steeds voldoende realiteitswaarde miste, waarbij zij overwoog dat het haar nog steeds ontbrak aan bewijsstukken van de commanditaire vennootschap en een akkoordverklaring van een kredietverlener.

In het advies van 26 april 2000 was de provincie nog steeds van mening dat het plan onvoldoende realiteitswaarde had, ondanks het onherroepelijk zijn van de milieuvergunning en de instemming met de financiering door de Rabobank. De provincie wees er daarbij met name op dat nog niet duidelijk was welke rechtsvorm zou worden gekozen, dat er nog geen varkensrechten waren aangekocht en dat zij niet overtuigd was van de kennis en ervaring van [eiser] en zijn zoon.

Nadat [eiser] aan zijn bedrijf een vennoot met ervaring in de varkenshouderij had toegevoegd, adviseerde de provincie uiteindelijk op 20 maart 2001 in positieve zin.

De rechtbank ziet niet waarom hieruit zou volgen dat op grond van artikel 6:98 BW en 6:101 BW in het geheel geen vergoeding voor de kosten van het opstellen van het bedrijfsplan verschuldigd zou zijn. Voor het voor rekening van [eiser] laten van kosten bestaat aanleiding voorzover deze in een te ver verwijderd verband staan met het onrechtmatig handelen van de gemeente (6:98 BW) of voor zover zij mede een gevolg zijn van een omstandigheid die aan [eiser] kan worden toegerekend (6:101 BW). Dat [eiser] voor het bedrijfsplan kosten zou maken was voor de gemeente alleszins voorzienbaar toen zij hem mededeelde dat voor een binnenplanse wijziging vereist was dat de provincie goedkeuring aan zijn bedrijfsplan zou verlenen. De gemeente heeft weliswaar gesteld dat de ‘salamitechniek’ waarmee het bedrijfsplan tot stand is gekomen heeft geleid tot vertraging, maar dat wil op zichzelf nog niet zeggen dat de daarmee gepaard gaande kosten ook buitenproportioneel zijn geweest. Over de hoogte van die kosten heeft de gemeente niets gesteld; de gemeente heeft zich beperkt tot de stelling dat álle kosten voor rekening van [eiser] dienen te blijven. Daarin wordt de gemeente niet gevolgd. Er zou wellicht aanleiding kunnen bestaan een deel van die kosten voor rekening van [eiser] te laten indien zijn ‘salamigewijze’ aanpak van het bedrijfsplan tot buitenproportionele kosten heeft geleid, maar nu de gemeente niet heeft geconcretiseerd waar naar haar inzicht de overbodige kosten zijn gemaakt, wordt dit verweer verworpen. Daarbij wordt opgemerkt dat uit de adviezen van de provincie blijkt dat zij op vrij gedetailleerde wijze erop heeft toegezien dat sprake was van een voldragen bedrijfsplan. Gezien de eisen die de provincie kennelijk aan het bedrijfsplan stelde, ligt voor de hand dat [eiser] daarvoor sowieso (ook indien hij direct over een voldragen bedrijfsplan had beschikt) substantiële kosten had moeten maken. Het beroep op artikel 6:98 en 6:101 BW wordt dus verworpen.

De kosten die [eiser] tussen 2 april 2001 en 31 januari 2002 heeft gemaakt dienen als gevolg van de onrechtmatige daad aan de gemeente te worden toegerekend. De gemeente heeft terecht aangevoerd dat op 31 januari 2002 haar onrechtmatige daad heeft beëindigd, in die zin dat zij op die datum aan [eiser] heeft medegedeeld dat een artikel 11 WRO-procedure niet mogelijk was. Dat wil overigens niet per se zeggen dat niets van de kosten die daarna zijn gevallen als gevolg van de onrechtmatige daad aan de gemeente kunnen worden toegerekend. [eiser] zal wel nader hebben toe te lichten waarom de nadien gevallen kosten niet voor zijn eigen rekening dienen te blijven.

De gemeente heeft terecht aangevoerd dat de kosten die [eiser] heeft moeten maken in het kader van de bewaar- en beroepprocedure tegen het besluit van 27 februari 2004 onder de regeling van artikel 7:15 Awb en 8:73 Awb vallen. Die kosten zijn niet toewijsbaar.

Op grond van het hiervoor overwogene komen de facturen van Accon tot en met die van 21 april 2002 voor toewijzing in aanmerking, aangenomen dat deze facturen zien op werkzaamheden in verband met het bouwplan op het perceel. De factuur van 21 april 2002 ziet immers op de periode tot en met 31 maart 2002. Nu de gemeente op 31 januari 2002 aan [eiser] heeft medegedeeld dat er juridische belemmeringen waren gerezen, moeten de werkzaamheden tot en met deze factuur in redelijkheid nog als het gevolg van de onrechtmatige daad van de gemeente worden beschouwd. Van [eiser] wordt wel verwacht dat hij nader specificeert op welke werkzaamheden deze facturen zien, nu dat uit de facturen zelf niet voldoende blijkt. Met name dient [eiser] aan te geven of Accon ook andere, niet aan het bouwplan gerelateerde, werkzaamheden voor hem verrichtte.

Voor wat betreft de (door de gemeente genummerde) facturen 14 tot en met 24 en de factuur van Hendrix zal [eiser] eveneens dienen aan te geven waarop zij zien, en waarom zij nog als gevolg van de onrechtmatige daad aan de gemeente zouden dienen te worden toegerekend. Daarbij zal [eiser] ook hebben te specificeren of en zo ja, tot welk bedrag, de facturen zien op werkzaamheden in het kader van de bezwaar- en beroepprocedure. Tevens dient [eiser] aan te geven in hoeverre die werkzaamheden zien op de in 2004 aangevraagde revisievergunning.

Een aantal facturen van Accon zijn gericht aan [eiser] Montage B.V. Ter comparitie heeft [eiser] hierover verklaard dat die zijn geadministreerd in de boekhouding van het bedrijf van zijn zoon als een lening aan [eiser]. [eiser] zal dit standpunt nader met (bewijs)stukken dienen te onderbouwen, zoals bijvoorbeeld betalingsbewijzen ten aanzien van aflossingen of rentevergoedingen ten aanzien van die gestelde leningen.

De aanvraag bouwvergunning is ingediend op 24 oktober 1997. Gezien de datum van facturering is zonder nadere toelichting, ondanks de omschrijving op de facturen, niet duidelijk dat de facturen van [betrokkene 2] met nummers 002857, 003887, 003891 en 003962, zien op die bouwaanvraag en de later (in 1998/1999) verkregen milieuvergunningen. Daarover heeft [eiser] ter comparitie verklaard dat sprake was van een betalingsregeling. [eiser] zal die toelichting nader mogen onderbouwen. Hij zal daarbij dienen aan te geven waar die facturen op zien en in hoeverre die facturen zien op de in 2004 aangevraagde revisievergunning.

De factuur van [betrokkene 3] is niet aan [eiser] gericht, maar aan [betrokkene 2]. [eiser] zal nader moeten onderbouwen hoe deze factuur voor zijn rekening is gekomen, waarbij hij zal dienen in te gaan op de vraag of deze niet in de rekeningen van [betrokkene 2] aan [eiser] begrepen zit.

De zaak zal naar de rol worden verwezen voor akte aan de zijde van [eiser], waarbij hij zich over de hierboven genoemde punten zal kunnen uitlaten. De gemeente zal daarop bij akte mogen reageren. Iedere verdere beslissing zal worden aangehouden.