16.4.1 Inleiding

Art. 7 EEX-V° regelt de beperking van de aansprakelijkheid van een reder en is inhoudelijk gelijk aan art. 6 bis Verdrag. Art. 6 bis Verdrag vindt zijn oorsprong in het Eerste Toetredingsverdrag.1 Art. 7 EEX-V°/6 bis Verdrag hangt samen met het Londense Verdrag van 19 november 1976 inzake de beperking van aansprakelijkheid voor maritieme vorderingen. Dit verdrag regelt niet de internationale bevoegdheid van vorderingen tot beperking van aansprakelijkheid.2 De bevoegdheid van dergelijke vorderingen wordt beheerst door de regels van EEX-V°Nerdrag.

Een vordering tot beperking van aansprakelijkheid pleegt op twee wijzen te worden ingesteld. Ten eerste als reconventionele vordering door de reder die wegens aansprakelijkheid voor het gebruik of de exploitatie van een schip wordt gedagvaard. In reconventie vordert hij de beperking van de in conventie gevorderde schade. Art. 6 sub 3 EEX-V°Nerdrag biedt hem hiertoe de mogelijkheid.3 Ten tweede kan een reder de beperking van zijn aansprakelijkheid in sommige rechtsstelsels ook als een zelfstandige vordering instellen.4 De bepaling heeft alleen op deze situatie betrekking.5Art. 7 EEX-V°/6 bis Verdrag heeft dan als belangrijk voordeel dat de reder de beperking voor het gerecht van zijn woonplaats kan vorderen. Voor deze situatie bespreek ik eerst de forumkeuze ex art. 23 of 24 EEX-V°/17 of 18 Verdrag en daarna de forumkeuze naar commuun internationaal privaatrecht.