CRvB, 14-02-2006, nr. 04/1253 NABW, nr. 05/6647 NABW

De Raad stelt voorop dat in hoger beroep uitsluitend aan de orde is of gedaagde en [naam partner] (ook) gedurende de periode van 1 oktober 1997 tot en met 26 maart 1998 een gezamenlijke huishouding als bedoeld in artikel 3, derde lid, van de Abw hebben gevoerd.

De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank dat daarvoor geen toereikende grondslag aanwezig is en verwijst naar de overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd. Ook de Raad acht de op dit onderdeel vage verklaringen van [naam partner] en zijn moeder onvoldoende om een dergelijke verstrekkende conclusie te trekken, temeer nu uit de onbetwiste (dag)behandeling van [naam partner] in de Jellinekkliniek ten tijde in geding veeleer aanknopingspunten voor het tegendeel zijn te putten.

Appellant heeft aangevoerd dat over de gehele periode van 1 september 1997 tot en met 28 maart 2000 door het Gerechtshof te Arnhem bewezen is verklaard dat gedaagde heeft samengewoond met [naam partner] en hiervan geen mededeling heeft gedaan aan het bijstandsverlenend orgaan op de daartoe bestemde rechtmatigheidsformulieren. Volgens appellant is de rechtbank ten onrechte zonder nadere motivering volledig voorbijgegaan aan artikel 188 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv).

Naar vaste rechtspraak van de Raad (zie onder meer de uitspraak van 21 december 2004, LJN AR8552) is de bestuursrechter in de vaststelling van en het oordeel over het hem voorgelegde geschil in het algemeen niet gebonden aan hetgeen in een strafrechtelijk geding door de desbetreffende rechter is geoordeeld, te minder nu in een strafrechtelijke procedure een andere rechtsvraag voorligt en een ander procesrecht van toepassing is. De Raad ziet in dit geding geen grond voor een andersluidend oordeel en overweegt daartoe het volgende.

Artikel 161 [188 (oud)] Rv bepaalt dat een in kracht van gewijsde gegaan op tegenspraak gewezen vonnis waarbij de Nederlandse strafrechter bewezen heeft verklaard dat iemand een feit heeft begaan, dwingend bewijs oplevert van dat feit. Artikel 151 [178 (oud)], eerste lid, Rv bepaalt dat dwingend bewijs inhoudt, dat de rechter verplicht is de inhoud van bepaalde bewijsmiddelen als waar aan te nemen dan wel verplicht is de bewijskracht te erkennen die de wet aan bepaalde gegevens verbindt. Het gaat hier om bepalingen van bewijsrecht, die zich (slechts) richten tot de rechter in een civielrechtelijk geding en welke overigens de mogelijkheid van (aanvaarding van) tegenbewijs, ook tegen dwingend bewijs, openlaten ten aanzien van vonnissen als bedoeld in artikel 161 Rv (zie artikel 151, tweede lid, Rv en de uitspraak van de Hoge Raad van 12 december 2003, LJN AK8281).

De grief van appellant berust bovendien op een onnauwkeurige lezing van het desbetreffende arrest. Uit hetgeen het Gerechtshof te Arnhem in zijn arrest van 25 november 2003 bewezen heeft verklaard, namelijk (kort gezegd) dat gedaagde in de periode van 1 september 1997 tot en met 28 maart 2000 meermalen op het daarvoor bestemde formulier aan gedaagde geen opgave heeft gedaan van samenwoning met [naam partner], volgt slechts dat het Gerechtshof bewezen heeft geacht dat gedaagde op tijdstippen gelegen binnen de genoemde periode op de daartoe bestemde inlichtingenformulieren de vraag over samenwoning onjuist heeft beantwoord.

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak dient voorzover aangevochten te worden bevestigd.

De Raad stelt voorop dat, indien een bestuursorgaan weigert uitvoering te geven aan de uitspraak van de rechtbank waartegen hoger beroep is ingesteld, deze weigering — gelet op het bepaalde in artikel 6:2 van de Awb — met een besluit moet worden gelijkgesteld. De Raad merkt dit besluit aan als een besluit in de zin van artikel 6:18, eerste lid, van de Awb. Nu met dit besluit niet tegemoet wordt gekomen aan de bezwaren van gedaagde wordt dat besluit, gelet op artikel 6:19, eerste lid, in verbinding met artikel 6:24 van de Awb, geacht tevens onderwerp te zijn van het onderhavige geding.

De Raad stelt voorts vast dat, gelet op artikel 6:16 van de Awb in verbinding met artikel 19, eerste lid, van de Beroepswet en onderdeel C van de bijlage bij de Beroepswet, een hoger beroep tegen een uitspraak van de rechtbank inzake de toepassing van de Algemene bijstandswet geen schorsende werking heeft, zodat gedaagde gehouden was met inachtneming van het omtrent beslistermijnen bepaalde in artikel 7:10 van de Awb uitvoering te geven aan de in de aangevallen uitspraak gegeven opdracht tot het nemen van een nieuw besluit op bezwaar. Dat zou anders zijn indien een voorlopige voorziening, inhoudende schorsing van die uitspraak, door de voorzieningenrechter van de Raad is getroffen of indien de belanghebbende met het (voorlopig) niet uitvoeren van de uitspraak van de rechtbank heeft ingestemd. Daarvan is hier geen sprake. Uit de gedingstukken blijkt slechts dat namens appellant aan gedaagde een schikkingsvoorstel is gedaan en dat gedaagde op 23 december 2005 met de Stichting Stadsbank Midden-Nederland een schuldregelingsovereenkomst heeft getroffen. Van een definitieve vaststellingsovereenkomst tussen partijen ter regeling van hun geschil is echter geen sprake, zodat belang is blijven bestaan bij een uitspraak van de Raad over het besluit van 10 maart 2004.

Het vorenstaande betekent dat het beroep tegen het besluit van 10 maart 2004 gegrond moet worden verklaard en dat dit besluit wegens strijd met de wet dient te worden vernietigd. De Raad ziet voorts aanleiding met toepassing van artikel 8:72, vijfde lid, van de Awb te bepalen dat appellant binnen vier weken na de datum van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit op bezwaar neemt met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen.

De Raad ziet ten slotte aanleiding om appellant te veroordelen in de proceskosten van gedaagde. Deze kosten worden begroot op € 644,-- wegens aan gedaagde in zijn beroep tegen het besluit van 10 maart 2004 en in hoger beroep verleende rechtsbijstand.