CRvB, 30-06-2006, nr. 03/3293 WAO, nr. 03/3294 WAO, nr. 03/3295 WAO, nr. 03/3296 WAO

Namens betrokkene is aangevoerd dat de rechtbank, door het beroep niet-ontvankelijk te verklaren, ten onrechte het schorsingsbesluit niet inhoudelijk heeft getoetst.

Deze grief slaagt. De Raad is van oordeel dat aan betrokkene enig belang bij het in rechte bestrijden van de rechtmatigheid van het schorsingsbesluit niet kan worden ontzegd nu bij de schorsing van de betaling van een uitkering een ander toetsingskader wordt gehanteerd dan bij de beëindiging van het recht. Dit betekent dat betrokkene in zijn beroep bij de rechtbank ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard wegens het ontbreken van processueel belang, hetgeen (in zoverre) dient te leiden tot vernietiging van de aangevallen uitspraak.

De Raad ziet aanleiding de zaak zonder terugwijzing af te doen, nu deze naar zijn oordeel geen nadere behandeling door de rechtbank behoeft.

De Raad overweegt in de eerste plaats, onder verwijzing naar zijn uitspraak van

2 juli 1986 (gepubliceerd in RSV 1987/44), dat de gedurende lange tijd, namelijk sedert 25 november 1988, gedane betalingen niet (meer) kunnen worden beschouwd als louter een voorschot, mede in aanmerking genomen dat het Uwv zelf deze betalingen beurtelings heeft aangemerkt als ‘voorlopige uitkering’ en ‘WAO-uitkering’. Gelet hierop heeft het Uwv naar het oordeel van de Raad de schorsing van de betaling kunnen baseren op artikel 50, derde lid, van de WAO.

Ingevolge deze bepaling schorst het Uwv de betaling van de uitkering indien hij op grond van duidelijke aanwijzingen van oordeel is of het gegronde vermoeden heeft dat het recht op uitkering niet of niet langer bestaat of dat recht op een lagere uitkering bestaat.

De Raad is van oordeel dat — gelet op de in het dossier aanwezige medische en arbeidskundige gegevens, waaronder de informatie van de behandelend arts in Marokko — bij het Uwv ten tijde van het nemen van het schorsingsbesluit het gegronde vermoeden kon bestaan dat tot verlaging of intrekking van de uitkering zou dienen te worden overgegaan.

Uit het vorenstaande volgt dat de aangevallen uitspraak in zoverre moet worden vernietigd en dat het beroep tegen het bestreden besluit 1 ongegrond moet worden verklaard.

Ten aanzien van de namens betrokkene aangevoerde grieven tegen de medische grondslag van het bestreden besluit 2 overweegt de Raad het volgende.

Evenals de rechtbank heeft de Raad in de gedingstukken geen aanleiding gevonden voor het oordeel dat het Uwv de beperkingen van betrokkene op de datum in geding heeft onderschat. De Raad acht hier van belang dat van de zijde van betrokkene geen gegevens in het geding zijn gebracht die doen twijfelen aan de vastgestelde belastbaarheid. Met betrekking tot de in hoger beroep overgelegde medische stukken van de behandelend reumatoloog Adyel — welke verklaringen nagenoeg gelijkluidend zijn aan de eerdere verklaringen van deze arts — overweegt de Raad dat daaruit niet kan worden afgeleid dat sprake is van een toename van de klachten of van de beperkingen ten tijde hier van belang. Naar het oordeel van de Raad is de door het Uwv vastgestelde belastbaarheid van betrokkene, mede bezien in het licht van de door het Marokkaanse orgaan vastgestelde medische gegevens, voldoende gemotiveerd.

Voorts is de Raad van oordeel dat het enkele feit dat tussen de datum van het laatste onderzoek en de datum met ingang waarvan de uitkering is ingetrokken, enige tijd is verstreken, op zichzelf genomen onvoldoende is om te concluderen dat het besluit op verouderde medische gegevens berust. De Raad acht hierbij van belang dat de bezwaarverzekeringsarts, blijkens zijn rapporten van 30 maart 2000, 4 mei 2000 en van 7 november 2000, de namens betrokkene overgelegde informatie van behandelend reumatoloog Adyel bij zijn oordeelsvorming heeft betrokken en dat uit die informatie niet kan worden afgeleid dat sprake zou zijn van een (wezenlijke) verslechtering van betrokkenes gezondheidstoestand. De Raad acht genoegzaam aannemelijk dat het Uwv een voldoende actueel beeld voor ogen heeft gestaan van betrokkene's gezondheidssituatie en dat de geselecteerde functies qua belasting in overeenstemming zijn met zijn belastbaarheid en ook overigens voor hem passend zijn te achten.

Ten aanzien van de grief van betrokkene met betrekking tot de duur van de procedure stelt de Raad vast dat — mede gelet op hetgeen ter zitting van de Raad namens betrokkene is aangegeven — deze grief zich uitsluitend richt tegen het aandeel van de bestuursrechter(s) in deze procedure voorzover betrekking hebbend op het bestreden besluit 1. De Raad is, gelet op de totale duur van het rechterlijk aandeel in deze procedure vanaf 8 maart 2001 tot heden en op de perioden waarin de behandeling van de procedure in eerste aanleg en hoger beroep zonder duidelijke oorzaak heeft stilgelegen, mede gelet op de aard van de procedure en de proceshouding van betrokkene, van oordeel dat sprake is van een schending van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Voor de vaststelling van de gevolgen die aan een dergelijke schending moeten worden verbonden, dient betrokkene zich tot de burgerlijke rechter te wenden. De Raad wijst in dit verband op zijn uitspraak van 4 juli 2003, gepubliceerd in USZ 2003/267.

Het Uwv is opgekomen tegen het oordeel van de rechtbank dat het bestreden besluit 2 niet in overeenstemming is met de eisen die het zorgvuldigheidsbeginsel stelt met betrekking tot de in acht te nemen uitlooptermijn. De rechtbank concludeerde dat het Uwv eerst met de brief van 19 september 2000 aan betrokkene melding heeft gemaakt van de (opnieuw) vastgestelde beperkingen en van de passend geachte functies, zodat de uitlooptermijn aanvangt per die datum. Het Uwv betoogt onder verwijzing naar de uitspraak van de Raad van 13 november 2001, gepubliceerd in RSV 2002/43 dat, mede gelet op het bepaalde in artikel 6:17 van de Awb, betrokkene reeds met de aan de gemachtigde toegezonden brief van 18 april 2000, op een juiste wijze van de schatting op de hoogte is gesteld. Dat betrokkene in het buitenland woonachtig is doet niet ter zake, aldus het Uwv.

De Raad kan het Uwv niet volgen in deze grief met betrekking tot de aanzegging.

De Raad constateert dat de bezwaarverzekeringsarts (onder meer) op grond van de door de behandelend arts van betrokkene verstrekte informatie, heeft geoordeeld dat er aanleiding was om de voor betrokkene in aanmerking te nemen medische beperkingen bij te stellen. Vervolgens heeft de bezwaararbeidsdeskundige een (geheel) nieuwe selectie gemaakt van voor betrokkene passend te achten functies. Het Uwv heeft vervolgens bij de brief van 18 april 2000 alleen de gemachtigde in kennis gesteld van de nieuw vastgestelde beperkingen en de nader geselecteerde functies.

De Raad is van oordeel dat een dergelijke gang van zaken niet kan worden aangemerkt als een aanzegging die voldoet aan de eisen die daaraan uit een oogpunt van zorgvuldigheid moeten worden gesteld.

Blijkens vaste rechtspraak van de Raad brengt het zorgvuldigheidsbeginsel mee dat, alvorens tot intrekking of herziening van een arbeidsongeschiktheidsuitkering wordt overgegaan, de betrokkene op de hoogte dient te worden gesteld van de medische beperkingen welke naar het oordeel van het bestuursorgaan voor hem gelden, alsmede van de functies welke hij met die beperkingen zou kunnen vervullen. Volgens eveneens vaste rechtspraak van de Raad vangt de zogeheten uitlooptermijn aan wanneer betrokkene is geconfronteerd met de opvatting dat hij geschikt wordt geacht voor passende werkzaamheden.

Evenals de rechtbank is de Raad van oordeel dat betrokkene eerst met de in de Franse taal gestelde en aan betrokkene gerichte brief van 19 september 2000 op een als voldoende zorgvuldig aan te merken wijze is geconfronteerd met de voor hem in aanmerking genomen beperkingen en met zijn geschiktheid voor de voor hem geselecteerde functies. De in een geval als het onderhavige in aanmerking te nemen uitlooptermijn van zes maanden vangt derhalve aan zeven dagen na 19 september 2000.

Met betrekking tot het beroep van het Uwv op artikel 6:17 van de Awb overweegt de Raad dat dat artikel niet in de weg staat aan de eisen die uit een oogpunt van zorgvuldigheid aan de intrekking of herziening van een uitkering gesteld dienen te worden.

Uit het vorenstaande vloeit voort dat het hoger beroep van het Uwv niet kan slagen.

Met betrekking tot het namens betrokkene gedane verzoek om het Uwv op grond van artikel 8:73 van de Awb te veroordelen in de schade, bestaande uit wettelijke rente, aan de kant van betrokkene, overweegt de Raad dat dit verzoek thans niet voor toewijzing in aanmerking komt omdat de Raad onvoldoende inzicht heeft in de vraag of er schade wordt geleden en welke omvang deze heeft. Wel zal het Uwv bij het nieuw te nemen besluit op bezwaar tevens aandacht dienen te besteden aan de vraag in hoeverre er termen zijn om schade te vergoeden.

De Raad acht termen aanwezig om het Uwv te veroordelen in de proceskosten van betrokkene in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op € 966,- voor verleende rechtsbijstand.

Uit het voorgaande vloeit voort dat als volgt moet worden beslist.