CRvB, 02-01-2007, nr. 05/5654 WWB

Met ingang van 1 januari 2004 is de WWB in werking getreden en is de Abw ingetrokken. Uit hetgeen de Raad heeft overwogen in zijn uitspraak van 21 april 2005 (LJN AT4358) volgt dat het College vanaf 1 januari 2004 aan de artikelen 54 en 58 van de WWB de bevoegdheid ontleent om tot intrekking en terugvordering over te gaan en dat de rechten en de verplichtingen van een belanghebbende in beginsel dienen te worden beoordeeld naar de wetgeving zoals die van kracht was op de datum of gedurende het tijdvak waarop die rechten en verplichtingen betrekking hebben.

Het vorenoverwogene betekent dat het College zich in zijn besluit van 14 juni 2005 terecht op het standpunt heeft gesteld dat in het onderhavige geval de intrekking van de bijstand en de terugvordering van de kosten van bijstand op de artikelen 54 en 58 van de WWB dienen te worden gebaseerd, óók voor zover deze intrekking en terugvordering betrekking hebben op perioden gelegen voor 1 januari 2004.

De intrekking van de bijstand over de perioden van 1 maart 2000 tot en met 25 juni 2002, van 1 maart 2004 tot en met 8 april 2004 en van 7 mei 2004 tot en met 9 juni 2004.

Vaststaat dat appellant zich op 1 november 2000 met de eenmanszaak [naam eenmanszaak] ([naam eenmanszaak]) als zelfstandige heeft ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Noord-Limburg.

Uit het rapport van de sociale recherche en de daarbij horende bijlagen blijkt verder naar het oordeel van de Raad voldoende dat appellant werkzaamheden in de bouw heeft verricht en wel van maart 2000 tot en met mei 2000 aan het pand [adres 1] in [plaatsnaam], in september en oktober 2000 aan het pand [adres 2] in [plaatsnaam 2], in november 2000 aan het pand [adres 3] te [plaatsnaam 2] en van februari 2001 tot en met maart 2002 aan de panden [adres 4] te [plaatsnaam] respectievelijk [adres 5] te [plaatsnaam]. Eveneens staat naar het oordeel van de Raad voldoende vast dat in de woning van appellant in de periode van 1 maart 2004 tot en met 9 juni 2004 een hennepkwekerij werd geëxploiteerd.

Van deze werkzaamheden en omstandigheden die onmiskenbaar van belang zijn voor de verlening van bijstand, had appellant het College mededeling moeten doen. Dat wordt niet anders indien hij aan de werkzaamheden en de exploitatie van de hennepkwekerij niets zou hebben overgehouden, hetgeen overigens onaannemelijk wordt geacht. Door dit na te laten heeft appellant naar het oordeel van de Raad de in laatstgenoemde perioden op hem rustende inlichtingenverplichting geschonden. Aangezien controleerbare gegevens over de met de werkzaamheden en de hennepkwekerij verworven inkomsten ontbreken, kan niet meer worden vastgesteld of en zo ja, in welke mate appellant in bedoelde perioden verkeerde in omstandigheden als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Abw respectievelijk artikel 11, eerste lid, van de WWB. Het College was dan ook op grond van artikel 54, derde lid, aanhef en onder a, van de WWB bevoegd om de aan appellant verleende bijstand over genoemde perioden in te trekken. In hetgeen appellant heeft aangevoerd ziet de Raad geen aanleiding voor het oordeel dat het College niet in redelijkheid van de bevoegdheid gebruik heeft kunnen maken.

Dit is anders voor zover het College de bijstand over de maanden juni, juli, augustus en december 2000, januari 2001 en april, mei en juni 2002 heeft ingetrokken. Het College heeft daaraan ten grondslag gelegd dat gevoeglijk mag worden aangenomen dat appellant ook in die maanden activiteiten als zelfstandige heeft verricht en daaruit inkomsten heeft ontvangen.

Omdat een besluit waarbij de bijstandsuitkering met terugwerkende kracht wordt ingetrokken, een belastend besluit is, ligt het op de weg van het College om aan te tonen en te bewijzen dat appellant niet alleen heeft gewerkt in de maanden waarin de onderzoeksbevindingen van de Sociale Recherche dat uitwijzen maar ook in de andere, onderwerpelijke maanden. Het enkele vermoeden dat appellant ook in de onderwerpelijke maanden heeft gewerkt en de inkomstenformulieren onjuist heeft ingevuld, betekent niet dat genoegzaam aannemelijk is dat appellant de wettelijke inlichtingenverplichting daadwerkelijk heeft geschonden en dit tot het ten onrechte verlenen van bijstand heeft geleid.

Het vorenstaande betekent dat de besluitvorming van het College, voor zover deze ziet op de intrekking van de bijstand over de maanden juni, juli, augustus en december 2000, januari 2001 en april, mei en juni 2002 op een onvoldoende draagkrachtige motivering berust en derhalve in zoverre wegens strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) voor vernietiging in aanmerking komt.

De terugvordering van de gemaakte kosten van bijstand over de perioden van 1 maart 2000 tot en met 25 juni 2002, van 1 maart 2004 tot en met 8 april 2004 en van 7 mei 2004 tot en met 9 juni 2004.

Nu de besluitvorming ter zake van de intrekking niet onverkort in stand kan blijven, is daarmee tevens de grondslag aan de terugvordering van bijstand tot een bedrag van € 32.751,37 komen te ontvallen zodat de besluiten van 9 november 2004 en 14 juni 2005 ook in zoverre niet in stand kunnen blijven. Een terugvorderingsbesluit moet immers als één geheel worden beschouwd, nu dit uitmondt in één bedrag aan teruggevorderde bijstand.

De rechtbank heeft een en ander niet onderkend, zodat de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten, dient te worden vernietigd. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, zal de Raad het beroep tegen de besluiten van 9 november 2004 en 14 juni 2005 gegrond verklaren, de besluiten van 9 november 2004 en 14 juni 2005 gedeeltelijk vernietigen voor zover daarbij de bijstand over de maanden juni, juli, augustus en december 2000, januari 2001 en april, mei en juni 2002 is ingetrokken en voor zover de kosten van bijstand van appellant zijn teruggevorderd. Wat de intrekking betreft zal de Raad zelf in de zaak voorzien door het primaire intrekkingsbesluit in zoverre te herroepen, omdat de intrekking over deze maanden op dezelfde onhoudbaar gebleken grondslag berust. Voorts zal de Raad het College opdragen ter zake van de terugvordering een nieuw besluit op bezwaar te nemen met inachtneming van het in deze uitspraak overwogene.

De Raad ziet ten slotte aanleiding om het College te veroordelen in de proceskosten van appellant. Deze kosten worden begroot op € 644,-- in beroep en op € 322,-- in hoger beroep voor verleende rechtsbijstand.