2.1.2 De overeenkomst

De belangrijkste rechtsbron voor de VOF is de vennootschapsovereenkomst. De wettelijke regels over personenvennootschappen zijn hoofdzakelijk van regelend recht. De vennoten kunnen dus bij de specifieke samenwerking passende regelingen opnemen in de vennootschapsovereenkomst. Dit is in mindere mate het geval voor bijvoorbeeld aandeelhouders van een BV, omdat het BV-recht nog relatief veel dwingend recht bevat (zie art. 2:25 BW). Een belangrijke reden voor dwingend recht is bescherming van de belangen van betrokkenen.1 Minderheidsaandeelhouders moeten beschermd worden tegen de macht van de meerderheidsaandeelhouders en crediteuren wordt via uitkerings- en verslaggevingsregels bescherming geboden tegen de beperkte aansprakelijkheid van aandeelhouders en de in beginsel uitgesloten aansprakelijkheid van bestuurders.2 Vennoten van een VOF worden daarentegen geacht op gelijke voet samen te werken en crediteuren kunnen naast de VOF ook de afzonderlijke vennoten aanspreken ter voldoening van hun vorderingen. De grote hoeveelheid aan dwingend recht in het Boek 2-vennootschapsrecht is terug te voeren op de Europese harmonisatierichtlijnen.3 Genoemd kunnen worden de jaarrekeningrichtlijn en richtlijn 2009/101/EG inzake bescherming van deelnemers in vennootschappen en van derden, welke richtlijn op 13 juni 2012 is gemoderniseerd door richtlijn 2012/17/EU. Het personenvennootschapsrecht heeft zich tot nu toe aan directe Europese invloed onttrokken, waardoor het personenvennootschapsrecht (nog) relatief soepel kan blijven. De flexibiliteit van de VOF is dan ook voor menig ondernemer een belangrijke reden om te kiezen voor een VOF en niet voor een BV.4