17.1.5.1 Inleiding

766. Het aanvullen van subjectieve rechten door het verschaffen van aan spraken aan iemand in hoedanigheid vindt plaats zonder dat daar een specifieke wettelijke regeling voor bestaat. Het zijn namelijk de partijen zelf die bepalen aan wie de aanspraak toekomt, in plaats van de overheid. De reden daarvoor is dat de overheid niet kan bepalen dat aanspraken auto matisch overgaan samen met een subjectief recht indien ze (ook) nog nut hebben voor degene die het subjectieve recht kwijtraakt (zie paragraaf 7.5.4.2). Een zelfstandige vordering tot betaling van een geldsom – zoals in het leven wordt geroepen door een (geaccepteerde) garantieverklaring – heeft altijd nut, ook zonder het subjectieve recht dat de garantie beoogt te versterken.1 Om ervoor te zorgen dat de rechten uit een garantie toch kun nen worden ingeroepen door degene die het subjectieve recht waar de garantie mee samenhangt verkrijgt, kan dus geen beroep worden gedaan op de regeling over afhankelijke rechten of kwalitatieve rechten (en dus nevenrechten). In plaats daarvan is het doen toekomen van aanspraken aan iemand in hoedanigheid een kwestie van algemeen verbintenissenrecht. Hieronder bespreek ik hoe het doen toekomen van aanspraken aan iemand in hoedanigheid in het vermogensrechtelijk systeem past, wat de gevolgen zijn van de zelfstandige aard van de vordering die de begunstigde verkrijgt op de garant en wat de gevolgen zijn van de toekomstige aard van de vordering die de begunstigde verkrijgt op de garant.