HR, 13-03-2026, nr. 24/00914

In overweging 3.1 onder 1 van de bestreden uitspraak is door het Gerechtshof een lijst met gronden opgesomd. Het lijkt er op dat het Gerechtshof de hogerberoep-gronden uit haar uitspraak over 2015 simpelweg heeft gekopieerd. Deze lijst komt daarmee niet volledig overeen met de gronden van mijn beroepschrift voor het belastingjaar 2014.

Het Gerechtshof heeft uit eigen beweging de onderdelen a) — doel en strekking van de IACK en b) artikel 26 van het IVBPR en/of artikel 14 EVRM mee genomen in de beoordeling terwijl ik deze niet heb aangevoerd in hoger beroep.

Vervolgens bespreekt het Gerechtshof in overweging 4.1 de gelijkenis van het feitencomplex met het belastingjaar 2015. De eerste en tweede zin zijn correct weergegeven. Het feitencomplex voor het jaar 2015 is gelijk aan dat van de onderhavige procedure voor het jaar 2014. Het Gerechtshof maakt vervolgens een fout in de laatste zin door op te merken dat mijn standpunten ‘ ten aanzien van de geschilpunten a,b,c […], d, e en f’ gelijk zijn ‘ aan de standpunten die belanghebbende tijdens de procedure over het jaar2015 heeft aangevoerd.’

Het Gerechtshof geeft hiermee een onjuiste voorstelling van zaken. Mijn standpunten zijn inhoudelijk zeker niet gelijk aan de argumenten die ik bij het Gerechthof in de zaak over belastingjaar 2015 heb aangevoerd. Dit heb ik ook tijdens de zitting uitgelegd. Mijn argumenten en onderbouwing wijken sterk af van de procedure over 2015.

Deze onjuiste vooronderstellingen leiden er vervolgens toe dat het Gerechtshof voor de beoordeling volledig aansluit bij zijn eerdere uitspraak over belastingjaar 2015 met kenmerk 20/00005 en verzuimt om nader onderzoek te doen. Dit ziet u terug in overweging 4.2 waarin het Hof stelt geen aanleiding te zien om voor 2014 anders te oordelen en simpelweg verwijst naar overweging 4.1 tot en met 4.9van zijn uitspraak van 31 december 2020 met kenmerk 20/00005.

Dit ziet u ook terug in de zinsnede in overweging 4.2 die daarop volgt. Ik doel op de zin ‘Dat wat belanghebbende aanvoert over strijd met het burgerschap van de Unie maakt dat niet anders’. Even verderop volstaat het Gerechtshof in overweging 4.2 ten aanzien van mijn beroep op Verordening 883/2004 met de zin ‘Ook in de nader uitgewerkte standpunten inzake de coördinatie van sociale zekerheidsstelsels in de EU ziet het Hof geen reden om thans anders te oordelen […]’.

Deze schaarse motivering geeft er geen blijk van dat het Gerechtshof op zorgvuldige wijze onderzoek heeft gedaan naar de verschillende hoger beroepsgronden en argumenten die ik aan het Unierecht heb ontleend. Ik heb sterk de indruk dat het Gerechtshof mijn argumenten ten aanzien van het jaar 2014 in het geheel niet heeft onderzocht en deze niet individueel heeft beoordeeld. Hiermee is sprake van het onzorgvuldig voorbereiden van een uitspraak en beoordeling van mijn hoger beroep.

In lijn met het bovenstaande is sprake van een gebrekkige motivering van het Gerechtshof. Uit overweging 4.2 valt niet op te maken waarom mijn argumenten ontleend aan het Unie recht door het Gerechtshof ter zijde zijn gesteld. Het is daarmee voor mij als burger onnavolgbaar waarom de vele Unie rechtelijke gronden geen doel treffen. Dit tast mijn recht aan om me te kunnen verdedigen en om op een goede manier cassatie in te kunnen stellen. Het is namelijk onduidelijk waarom het Gerechtshof nu precies de toepassing van het Unie recht ter zijde stelt. Op deze manier is het niet mogelijk om standpunten uitte wisselen en om de werkwijze van het Gerechtshof te toetsen op formele zorgvuldigheid en een juiste materiële toepassing van het recht.

Het had vanwege de verwijzing naar de eerdere uitspraak over 2015 — en met name de verwijzing naar overweging 4.6- op de weg van het Gerechtshof gelegen om mijn argumenten die zien op Verordening 883/2004 nader te beoordelen en te motiveren. Overweging 4.6van de eerdere uitspraak over 2015 is namelijk dermate onnavolgbaar, dat een extra onderzoek en motivering door het Gerechtshof zeker op zijn plaats was. Het Gerechtshof heeft destijds namelijk erkend dat de Verordening van toepassing zou zijn, maar vervolgens op onnavolgbare wijze toegepast door enkel te kijken naar artikel 4 van Verordening 883/2004. De motivering van het Gerechtshof in overweging 4.2 van de bestreden uitspraak schiet ernstig te kort op dit punt. Het had gelet op mijn argumenten op de weg gelegen om ten aanzien van Verordening 883/2004 nader uit te leggen waarom de overige bepalingen niet van toepassing zijn. De motivering van het standpunt dat geen sprake is van schending van de Verordening blijft te kort en blijft onbegrijpelijk. Procedureel ben ik daardoor in mijn rechten van verdediging geschaad tijdens mijn hoger beroep over het jaar 2014.

De bestreden uitspraak getuigt hiermee al met al niet van een onbevooroordeelde, zorgvuldige en onafhankelijke beoordeling van mijn geschil over belastingjaar 2014 ten opzichte van het jaar 2015. Deze niet onpartijdige opstelling is ook gebleken uit de samenstelling van het college van rechters waarop ik hieronder terug zal komen.

Het Gerechtshof had in al haar wijsheid besloten om dezelfde rechter op mijn zaak te zetten. Rechter Cosijn die eerder over mijn geschil ten aanzien van belastingjaar 2015 heeft geoordeeld, zat tevens in het college van rechters wat moest oordelen over het onderhavige jaar 2014. Deze rechter heeft over belastingjaar 2015 voor mij negatief beslist.

Zijn procesopstelling tijdens de zitting op 19 oktober 2023 was passief en getuigde daarmee niet van een onafhankelijke, kritische en onpartijdige opstelling. Ik had de sterke indruk dat hij zich ongemakkelijk voelde bij de ontstane situatie. Ook de procesopstelling van andere rechters was problematisch. Een rechter stelde een impertinente vraag of mijn gezin niet vanuit twee landen een tegemoetkoming had ontvangen. Ik heb dat opgevat als een beschuldiging van mogelijke fraude. Deze vraag was problematisch omdat de Belastingdienst eerder in de zaak over 2015 een vergelijkbare beschuldiging heeft geuit bij de Rechtbank.

Aangezien de schijn van vooringenomenheid was gewekt en de rechterlijk onpartijdigheid in gevaar was gebracht, heb ik na de zitting van 19 oktober 2023 een wrakingsverzoek ingediend. Het Gerechtshof toonde zich tijdens de wrakingszitting weinig ontvankelijk voor mijn wrakingsverzoek. De wrakingskamer heeft mijn verzoek niet inhoudelijk beoordeeld en niet ontvankelijk verklaard wegens overschrijding van de termijn. 2.

Ik had het wrakingsverzoek direct mondeling ter zitting op 19 oktober 2023 moeten indienen of vlak daarna. Ik had 3 weken de tijd genomen omdat ik weloverwogen wilde beslissen om tot een wrakingsverzoek te besluiten. Ook de voorbereiding daarvan kostte me tijd. Ik wijs er op dat artikel 8:16 Awb eist dat een verzoek vóórde einduitspraak moet zijn ingediend. Hieraan heb ik voldaan.

Voor mij als burger blijft echter overeind staan dat rechter Cosijn zich had moeten verschonen en dat de rechterlijke onpartijdigheid in gevaar is gekomen. Als gevolg van zijn betrokkenheid heeft er helaas geen objectieve en onafhankelijke behandeling ter zitting plaatsgevonden. Ook uit de 1 op 1 aansluiting in overweging 4.2 van de bestreden uitspraak met de uitspraak van het Gerechtshof over 2015, toont aan dat er geen sprake is geweest van rechterlijke onpartijdigheid. Het Gerechtshof heeft zich er ten aanzien van o.a. de toepassing van het Unierecht wel heel makkelijk vanaf gemaakt.

Vanwege de betrokkenheid van rechter Cosijn is het al met al niet onverwacht dat de uitspraak bijna 1 op 1 hetzelfde is. Het ligt in de menselijke aard van veel mensen om niet op eerder ingenomen standpunten terug te komen. Het Gerechtshof heeft het wrakingsverzoek mijns inziens dan ook ten onrechte afgewezen. De behandeling had door een andere rechter moeten gebeuren.

In het algemeen valt de lengte van de bestreden uitspraak van het Gerechtshof op. Deze is extreem kort. Het Gerechtshof heeft veel van mijn hoger beroepsgronden inhoudelijk niet besproken en gemotiveerd weerlegd. Er is heel weinig onderbouwing opgenomen met verwijzingen naar rechtsbronnen. Als rechtszoekende heb ik daar recht op omdat ik anders mijn rechten niet goed kan verdedigen.

Het Gerechtshof heeft het materiele recht van de Europese Unie op een onjuiste wijze toegepast.

Ik ben van mening dat het Gerechtshof gelet op deze regelgeving had moeten uitgaan van de fictie dat mijn kinderen in 2014 woonachtig waren in Nederland. Het recht van de Europese Unie brengt met zich dat het ‘inschrijvingsvereiste’ opgenomen in artikel 8.14a lid 1, sub b niet aan mij kan worden tegengeworpen.

Er bestaan een aantal nationaalrechtelijke gronden die tot vernietiging van de bestreden uitspraak moeten leiden.

Ik wijs er op dat uit de parlementaire geschiedenis van de IACK volgt dat vóórdat ‘het inschrijvingsvereiste’ werd ingevoerd enkel het vereiste gold dat sprake moest zijn van ‘behoren tot hetzelfde huishouden’ en dat met de introductie van het ‘inschrijvingsvereiste’ dit criterium is vervangen met als doel de regeling te vereenvoudigen. De wetgever heeft met het ‘inschrijvingsvereiste’ geen aanvullende of verzwarende regeling beoogd. De wetgever heeft niet bedoeld om een strengere eis te stellen of om de IACK te onthouden aan een belastingplichtige terwijl aannemelijk is dat het kind het hele jaar tot het huishouden van de belastingplichtige heeft behoord. 36. De Belastingdienst en het Gerechthof had op die grond de IACK aan mij moeten toekennen over 2014.

Verder wijs ik uw Hoge Raad op het recente ‘Besluit heffingskortingen’ van 20 september 2023 (Staatscourant 24923) waarin de Minister een aantal situaties goedkeurt waarin niet is voldaan aan het ‘inschrijvingsvereiste’ en waarin de belastingplichte toch in aanmerking komt voor de IACK. Wat daarbij opvalt is dat de Minister het besluit motiveert met de opmerking dat de situaties voldoen aan het doel en de strekking van de IACK.

In mijn optiek valt mijn situatie uit 2014 aan de voorwaarden van goedkeuring zoals deze zijn vervat in par. 4.5van dat besluit. Ik wijs er bovendien op dat mijn situatie in belastingjaar 2014 volledig beantwoordt aan doel en strekking van de IACK.

In 2014 voerde ik gedurende meer dan 6 maanden een gezamenlijke huishouding met mijn kinderen. Dit gebeurde in onze woning in België alwaar ik van vrijdag tot en met zondag bij de kinderen verbleef. Mijn kinderen stonden niet in het BRP ingeschreven in Nederland. Ik stond daar nog wel ingeschreven omdat ik dat jaar voor mijn werk 4 dagen per week in Den Haag moest zijn. Mijn kinderen konden zich niet inschrijven bij het BRP van de gemeente Den Haag, zij waren ingeschreven bij de gemeente in België. Aan de overige voorwaarden voor de IACK is in 2014 voldaan. Ik was de minst verdienende ouder en combineerde de zorg voor jonge kinderen met mijn werk. Op die grondslag kom ik tot de conclusie dat mijn situatie onder het goedkeuringsbeleid van de Minister valt. Indien uw Hoge Raad beslist dat dit niet het geval is doe ik een beroep op het gelijkheidsbeginsel. Indien de Minister voor bepaalde gevallen in het ‘Besluit heffingskortingen’ aan bepaalde gevallen ontheffing verleent van het ‘inschrijvingsvereiste’ dient dit ook te gelden voor mijn casus in 2014.

Ik ben van mening dat de algemene beginselen van behoorlijk bestuur in het belastingrecht een derogerende of interpretatieve werking kunnen hebben. Wetgeving kan niet vooraf alle bestaande of voorkomende gevallen uitputtend voorzien. Er kan niet met alle mogelijke omstandigheden rekening worden gehouden. De algemene beginselen van behoorlijk bestuur bieden gelegenheid voor uw Hoge Raad om in een concrete situatie maatwerk te kunnen leveren. Ik nodig uw Hoge Raad uit om dat ook te doen.

De bestreden uitspraak kan vanwege strijd met het gelijkheidsbeginsel, zorgvuldigheidsbeginsel, evenredigheidsbeginsel, motiveringsbeginsel en rechtszekerheidsbeginsel niet in stand blijven. Het ‘inschrijvingsvereiste’ kan vanwege de schending van deze algemene beginselen en gelet op de omstandigheden van mijn geval in 2014 niet aan mij en mijn gezin worden tegengeworpen.

Belangrijk is de bevinding dat dat mijn situatie in 2014 materieel voldeed aan het doel en de strekking van de IACK. Ik was in dat jaar de minstverdienende ouder en combineerde mijn werk met zowel de feitelijke als financiële zorg voor een kind jonger dan twaalf jaar.

Er is in onderhavige zaak in het bijzonder sprake van strijd met het in artikel 3:4, lid 2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) neergelegde evenredigheidsbeginsel. In gevolge deze bepaling mogen de voor mij als belanghebbende nadelige gevolgen van een besluit niet onevenredig zijn in verhouding tot de met het besluit te dienen doelen. Dit roept de vraag op of er een redelijke verhouding bestaat tussen middel en doel.

Daar is mijns inziens geen sprake van omdat de niet toekenning van de IACK een groot financieel nadeel voor mij (en mijn gezin) met zich bracht. Het niet voldoen aan het formele ‘inschrijvingsvereiste’ kan mijns inziens niet zwaarder wegen ten opzichte van andere belangen. Mijn situatie voldeed immers materieel aan het doel en de strekking van de IACK. De weigering om de IACK toe te kennen leidt tot gevolgen die voor mij (en mijn gezin) disproportioneel zijn. Het is onduidelijk en onnavolgbaar welk hoger dan wel zwaarwegender belang hiermee is gediend.

In de bestreden uitspraak gaat het Gerechtshof in overweging 4.3 in op het evenredigheidsbeginsel. Het Gerechtshof maakt daarin de fout dat het evenredigheidsbeginsel ook in het Unie recht is vastgelegd als een fundamenteel rechtsbeginsel. Het ‘inschrijvingsvereiste’ en elke wet in formele zin kan mijns inziens zeer wel worden getoetst aan het internationale recht. Anders dan het Gerechtshof oordeelt in diezelfde overweging denk ik dat er in mijn situatie weldegelijk sprake is van bijzondere omstandigheden die er toe moeten leiden dat het ‘inschrijvingsvereiste’ ook op grond van nationaal recht buiten toepassing moet blijven. Op de eerste plaats heeft de wetgever met alle waarschijnlijk mijn situatie in 2014 niet heeft kunnen voorzien. De wet voorziet voorzover ik begrijp niet in een regeling waarbij sprake is van 2 woonadressen en de gezamenlijke huishouding plaatsvindt op het woonadres van de kinderen in het buitenland. Daarnaast geldt dat de toepassing in mijn geval leidt tot een onbillijke uitkomst, althans strijd met een aantal fundamentele rechtsbeginselen. Dit heeft met name te maken met de hoogte van de heffingskorting en het feit dat mijn feitelijke situatie voldeed aan doel en strekking van de door de wetgever beoogde regeling. Het Gerechtshof kan op dit punt niet worden gevolgd.

Indien het ‘inschrijvingsvereiste’ tot doel heeft om te voorkomen dat beide ouders de IACK wordt verleend, merk ik op dat een situatie van dubbele toekenning van de IACK zich niet kon voordoen. Mijn partner viel in 2014 immers niet onder de Wet IB en België kent geen met de IACK vergelijkbare heffingskorting.

Het ‘inschrijvingsvereiste’ is geen passend en daarmee een ongeschikt criterium om vast te stellen of een belastingplichtige in aanmerking komt voor de IACK. Het is een fictie waaruit niet kan worden afgeleid of een belastingplichtige de zorg voor een kind jonger dan 12 jaar combineert met zijn werk. Een fictie die in mijn geval in strijd is met de werkelijke situatie. Dit vereiste is daarmee geen adequaat differentiatie criterium.

Er dient onderzoek naar de feiten plaats te vinden om de vraag te beantwoorden of de feitelijke situatie beantwoordt aan het doel en de strekking van de IACK. De Belastingdienst heeft dit nagelaten.

Er is ook sprake van strijd van de uitspraak met het gelijkheidsbeginsel. Ik maak daarbij de vergelijking met de gezinssituatie tot en met 2013 waarin de Belastingdienst wel de IACK heeft toegekend (aan mijn partner). Daarnaast wordt het gelijkheidsbeginsel o.a. geschonden ten opzichte van 1) andere gezinnen waarbij ouder en kind op hetzelfde adres zijn ingeschreven in Nederland en 2) het beleid voor co-ouderschap waarbij het ‘inschrijvingsvereiste’ niet wordt gesteld en de combinatie van feitelijke en financiële zorg met een baan op alternatieve wijze kan worden aangetoond (door vastlegging in een ouderschapsplan) zie zie artikel 44b van de Uitvoeringsregeling inkomstenbelasting 2001.

De regeling voor co-ouders is een regeling voor veel voorkomende situaties waarin eveneens niet voldaan kan worden aan het 'inschrijvingsvereiste'. Aangezien voor deze situaties een begunstigend beleid of regeling bestaat, dient er mijns inziens ook voor mijn geval in 2014 op een vergelijkbare manier van het ‘inschrijvingsvereiste’ worden afgeweken. Indien voor andere gevallen een uitzondering wordt gemaakt op het ‘inschrijvingsvereiste’ dient dit ook te gebeuren voor mijn situatie in 2014. De situaties zijn niet identiek maar met name de regeling voor co-ouders is vergelijkbaar, met name omdat daarbij in de jurisprudentie het zogenaamde 3 dagen criterium is ontwikkeld. De feiten van mijn casus vertoont daar enige gelijkenis mee omdat ik zelf in een doorgaande week 3 dagen samen met mijn kinderen een huishouden voerde in België.

Van belang is tot slot dat de uitspraak in strijd is met het ‘rechtszekerheidsbeginsel’. Ik dien als burger vooraf te kunnen weten waar ik rechtens aan toe ben. De toepassing van de IACK dient vooraf voorzienbaar te zijn. Ik ging er van uit dat mijn materiële situatie van zorg en werk leidend was voor het recht op eventuele heffingskortingen. Het was volledig onverwacht dat niet de materiële situatie maar een formeel inschrijvingsvereiste bepalend zou zijn voor mijn recht op de IACK. De wijze waarop dit uitpakt in de onderhavige internationale situatie waarin sprake is van migratie, was van te voren niet duidelijk en kenbaar voor mij als burger. Het was onmogelijk om hiermee vooraf rekening te houden.

Ik ging er vanuit (en mocht daar ook vanuit gaan) dat omdat mijn gezinssituatie niet wezenlijk veranderde ik als ouder gebruik kon blijven maken van belastingvoordelen die ook voor andere belastingplichtigen die hun werk met de zorg van jonge kinderen combineren (automatisch) gelden. Vanwege strijd met het rechtszekerheidsbeginsel kan het niet voldoen aan het ‘inschrijvingsvereiste’ in deze zaak niet aan mij (en mijn gezin) worden tegengeworpen.

Ik merk aanvullend op dat ik -voor belastingjaar 2016 — door de Belastingdienst voor de keuze ben gesteld om al dan niet te kiezen voor de status van ‘kwalificerend buitenlands belastingplichtige’. In de communicatie over deze status wordt door de Belastingdienst onderstreept dat enkel met de keuze voor deze status recht op de Nederlandse heffingskortingen kan ontstaan. De Belastingdienst stelt concreet op haar website:

Ik heb voor deze status gekozen omdat ik 1) mijn volledige inkomen vanuit Nederland bleef ontvangen en daarbij 2) geen heffingskortingen (zoals de IACK) wilde mis lopen. Hiermee beoogde ik een zelfde behandeling te verkrijgen als ware ik een belastingplichtige in Nederland. En de Belastingdienst belooft dat ook. Ik herinner uw Hoge Raad er aan dat ik in 2019 de IACK heb aangevraagd. De toezegging van de Belastingdienst uit 2016 dat ik in aanmerking kom voor de heffingskortingen impliceert dat de Belastingdienst rekening houdt met mijn gezinssituatie als ware deze volledig in Nederland gelegen. Gelet op de informatie die de Belastingdienst hierover zelf verstrekt heeft, mag ik er op vertrouwen dat de Belastingdienst hier ook daadwerkelijk naar handelt. Dit heeft zij ook gedaan vanaf mijn aangifte over belastingjaar 2016. Mijn situatie in 2014 wijkt wat betreft mijn inkomsten (volledig afkomstig uit Nederland) en belangrijker mijn gezinssituatie niet wezenlijk af van mijn situatie in 2016. Vanwege het gewekte vertrouwen en de toepassing van de IACK vanaf belastingjaar 2016 kan de Belastingdienst het ‘inschrijvingsvereiste’ in 2014 niet aan mij tegenwerpen. Zij had ook over 2014 rekening moeten houden met mijn gezinssituatie en de IACK ook voor dat belastingjaar aan mij moeten toekennen.

Tot slot wil ik uw Hoge Raad graag aandacht vragen voor de regeling omtrent de inschrijving bij een gemeente in Nederland. Mijn stelling is dat ik op grond van de Nederlandse wetgeving ingeschreven moest blijven in Nederland. De omstandigheid dat ik me in 2014 niet heb ingeschreven in België kan niet aan mij worden verweten.

In de Wet basisregistratie personen (Wet Brp) lijken met name de artikelen 1.1 sub o, ten aanzien van ‘het woonadres’ en de artikelen 2.21 en 2.43 die zien op de ‘aangifte van vertrek’ relevant.

Artikel 1.1. sub o, Wet Brp bepaalt ten aanzien van het woonadres:

Artikel 2.21, eerste lid, Wet Brp luidt:

Artikel 2.43, eerste lid, Wet Brp stelt:

Uit het bovenstaande volgt dat in de Nederlandse regeling de situatie van het aantal dagen van verblijf doorslaggevend is. Gelet op mijn feitelijke situatie van wonen en verblijven van 4 dagen en nachten per week in Nederland kan mijn adres in Nederland als woonadres worden beschouwd. 38.

Verder volgt uit de Wet Brp pas een verplichting om mij uitte schrijven bij de gemeente in Nederland indien ik tenminste twee derde van de tijd in België zou hebben verbleven. Mijn feitelijke verblijf in 2014 in België was echter minder dan twee derde van de tijd.

Gelet op deze wettelijke regeling voor de inschrijving bij de gemeente kan mij niet worden verweten dat ik in Nederland ingeschreven ben gebleven. Nederland was de plaats waar ik gedurende een jaar de meeste malen overnachtte. Daarnaast had ik aldaar ook mijn ‘woonadres’. Ik heb destijds gehandeld naar wat de wet voorschrijft. Het kan niet zo zijn dat de Belastingdienst zich op het standpunt stelt dat ik in strijd met deze Nederlandse wetgeving moet handelen om in aanmerking te komen voor de IACK.

Ik herhaal op deze plek ook mijn beroep op het rechtszekerheidsbeginsel. Gelet op mijn feitelijke situatie van werk en verblijf in Nederland in combinatie met de geldende wet- en regelgeving in Nederland, mocht ik er van uitgaan dat ik ingeschreven moest blijven in de BRP. Ik wijs er ook op dat de wetgever met ‘het inschrijvingsvereiste’ een standaardsituatie heeft beoogd te regelen. De wetgever heeft mijn geval waarbij sprake was van een internationale situatie met verschillende verblijfplaatsen van de belastingplichtige en mijn kinderen niet vooraf kunnen voorzien. Ook om die reden kan het niet-inschrijven bij de gemeente in België niet aan mij worden verweten.

In de procedure bij het Gerechtshof heb ik uitgelegd dat ik me naar alle waarschijnlijkheid niet kon inschrijven bij de Gemeente in België. Ik verwijs naar paragraaf 5 , rnr 92–103 die u op deze plaats als ingelast en ingevoegd kunt beschouwen. Het Gerechthof concludeert in overweging 4.7 dat mijn betoog op dit punt niet op gaat. Zonder eigen onderzoek te doen concludeert het Gerechtshof dat inschrijving bij de gemeente in België mogelijk was. Zoals ik omstandig heb uitgelegd en ook heb onderbouwd stelt de gemeente een aantal eisen voor inschrijving. In 2014 kon ik niet aan die eisen voldoen en zou inschrijving ook niet overeen zijn gekomen met de tijd die ik in België verbleef. Die was maar 3 dagen per week. In 2016 kon ik wel aan die eisen voldoen en werd ook mijn verblijf in België anders. In plaats van 3 dagen per week verbleef ik er 7 dagen omdat ik daar een baan had gevonden. Het Gerechtshof kan niet uit de door mij en de gemeente Hoeilaart aangeleverde informatie en de veranderde situatie in 2016 afleiden dat ik me in 2014 toch in België zou hebben kunnen inschrijven. Deze stelling is in de bestreden uitspraak niet goed onderbouwd.