Rb. Maastricht, 01-04-2009, nr. 302833 cv expl 08/3294

partijen wisselden de volgende stukken:

Daarna heeft de kantonrechter vonnis bepaald en de uitspraak daarvan nader bepaald op heden.

De inhoud van alle stukken geldt als hier ingelast.

Eiser vordert veroordeling van gedaagde tot betaling van € 4414,05 ter zake van te weinig betaald loon, vermeerderd met de buitengerechtelijke incassokosten ad € 700,--, exclusief BTW, vermeerderd met de wettelijke rente over deze bedragen vanaf de dag dat zij verschuldigd zijn, alsmede de wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW ten belope van 50 % over het eerstgemelde bedrag, alsmede veroordeling in de proceskosten.

De eisende partij baseert de vorderingen op volgende stellingen.

Eiser is vanaf 1 mei 2005 tot en met 31 januari 2007 bij gedaagde op basis van een arbeidsovereenkomst werkzaam geweest in de functie van chauffeur. Op de arbeidsovereenkomst zijn van toepassing de regels van de CAO Beroepsgoederenvervoer over de weg en de verhuur van mobiele kranen.

De werkzaamheden werd verricht vanuit de vestiging van gedaagde in Valkenburg aan de Geul. Naar mening van eiser heeft hij tijdens zijn dienstverband te weinig loon ontvangen.

Gedaagde exploiteert een bergingsbedrijf dat 24-uurs service verleent. Vanuit de locatie Valkenburg aan de Geul heeft gedaagde zich jegens haar opdrachtgever Rijkswaterstaat verplicht om gedurende 24 uur per dag binnen twintig minuten na de melding van een de noodzaak daartoe, met een berging zijn auto op de plaats van bestemming te arriveren.

Om dit te kunnen doen was de locatie Valkenburg aan de Geul elke nacht in elk weekend bemand.

Eiser vervulde in dienst en in opdracht van gedaagde op basis van een door gedaagde vastgestelde werkrooster gedurende de avonden en de weekend diensten. De weekenddiensten startten 's middags om 18:00 uur en eindigden in de regel op de volgende dag om 8:00, 9:00 of 10:00 uur. Tijdens de nacht en tijdens de weekenddiensten was eiser op de locatie Valkenburg aan de Geul fysiek aanwezig, op deze locatie staat ook de bergingsauto geparkeerd. Tijdens de diensten kon eiser eventueel slapen, maar moest hij aan de verplichting voldoen dat hij binnen het rayon ingeval van een melding binnen de gestelde twintig minuten op de plaats van bestemming zou arriveren. Opdrachtgever Rijkswaterstaat controleerde dit.

Naar mening van eiser heeft gedaagde hem niet alle uren van de door hem verrichte nacht — en weekenddiensten betaald. Op grond van de in de dagvaarding geciteerde (Europese) jurisprudentie is eiser van opvatting dat hem alle uren die hij gedurende de nacht en in het weekend heeft gewerkt, volledig vergoed moeten worden.

In de periode van 6 juni 2006 tot en met 15 januari 2007 heeft gedaagde naar stelling van eiser in totaal 289 arbeidsuren niet aan eiser voldaan. Eiser heeft dit aan de hand van zijn arbeidsrooster uitgerekend, welke berekening hij bij dagvaarding als productie 1 in het geding heeft gebracht. Als volgens de in de dagvaarding opgenomen berekeningen dient ter zake van deze 289 uren nog aan eiser te worden uitbetaald de € 4414,05 bruto.

Ondanks verzoek en sommatie blijft gedaagde nalatig het voormelde bedrag te voldoen. Nu het betreft niet-tijdig betaald loon, maakt eiser aanspraak op de verhoging ex artikel 7:625 BW juncto 18cWMM, alsmede de wettelijke rente. Eiser heeft tevens kosten gemaakt om te trachten tot de buitengerechtelijke incasso te komen, welke door hem worden begroot op € 700,--.

De gedaagde partij weerspreekt het gevorderde zakelijk weergegeven, stellende dat zij, zoals ook door eiser gesteld, o.a. vanuit Valkenburg aan de Geul in opdracht van Rijkswaterstaat bergingsactiviteiten uitvoert. In dat kader was eiser van 1 mei 2005 tot 1 februari 2007 bij haar in dienst was als chauffeur. De door eiser genoemde cao is op de arbeidsovereenkomst van toepassing.

Omdat de bedrijfsactiviteit een 24-uursservice is, werkte eiser in piketnacht- en piketweekenddiensten. Bij piketdiensten moet de medewerker beschikbaar zijn, maar hoeft deze in beginsel geen werkzaamheden te verrichten, uitgezonderd bij een oproep tot hulpverlening. In een dergelijk geval moet hij als hulpverlener binnen 20 minuten na een oproep ter plaatse zijn. Omdat aanwezigheid op de plaats van arbeid, de werkplaats in Valkenburg, niet is vereist, zijn de meeste bergingsmedewerkers zijn tijdens piketdiensten niet daar aanwezig, maar alleen telefonisch bereikbaar. Omdat eiser niet in de buurt van de arbeidsplaats woonachtig was en aldus het 20-minutenvereiste niet kon vervullen, verbleef hij bij piketdiensten in de werkplaats. Er was sprake van aanwezigheid in de zin van art. 1:1 van het Arbeidstijdenbesluit.

Ingevolge het bepaalde in de cao werd eisers arbeidstijd bij oproep tijdens piketdienst volgens het normale uurloon vergoed, een en ander zoals volgens de bij antwoord in het geding gebrachte opstelling.

Pas tien maanden na beëindiging van de arbeidsovereenkomst heeft eiser gedaagde op grond van Europese jurisprudentie aangesproken.

Gedaagde stelt dat voorzover eiser zijn vordering baseert op het bij dagvaarding in het geding gebrachte schema, dit schema niet automatisch duidelijkheid verschaft over de door hem in piketdienst feitelijk gewerkte uren.

De uren waarin eiser zich alleen beschikbaar heeft gesteld, zijn overeenkomstig de cao beloond met de daarin opgenomen beschikbaarheidsvergoeding.

Verschil in beloning over de piketdiensten naar soorten werk is niet in strijd met (Europese) jurisprudentie of wet- en regelgeving. De aanwezigheidsdiensten moeten wel als arbeidstijd worden aangemerkt, maar dat deze zonder onderscheid met hetzelfde uurloon moeten worden vergoed heeft geen basis in jurisprudentie of regelgeving.

Uit lagere jurisprudentie volgt naar mening van gedaagde dat bij piketdiensten het principe van beloning naar soort arbeid aanvaard is.

Voor het geval de cao-bepaling volgens de kantonrechter niet in overeenstemming met de geldende jurisprudentie is, stelt gedaagde dat de bepaling niet nietig is, maar vernietigd moet worden, waardoor teruggevallen moet worden op eerdere (individuele of collectieve) overeenkomsten waarin eveneens op gelijke wijze de beloning is geregeld. Mocht dit niet het geval zijn, dan meent gedaagde dat eiser ingevolge art. 7:618 BW alleen aanspraak op het bij aanvang van de arbeidsovereenkomst gebruikelijke loon, c.q. het in die omstandigheden billijke loon kan maken. Het vergoeden van inactieve piketdiensten tegen het volledige uurloon als bij het verrichten van normale arbeid, is onbillijk.

Het gevorderde dient naar stelling van gedaagde te worden afgewezen.

Voor het geval de vordering wordt toegewezen, dient deze met € 301,54 te worden verminderd, zijnde de door gedaagde betaalde piketvergoeding. De wettelijke rente en de wettelijke verhoging moeten in dit geval gematigd worden omdat het aan eiser zelf toe te rekenen is dat hij de vordering pas laat in rechte laat beoordelen. De buitengerechtelijke kosten worden betwist.

De eisende partij heeft daarop bij repliek, zakelijk en voorzover als van belang weergegeven, nog gesteld dat hij bij de nacht- en weekenddiensten niet alleen als chauffeur werkzaam was, maar ook de werkzaamheden van telefonist uitvoerde. Ingeval van een melding moest hij het telefoonverkeer dirigeren. Dat hield in het zonodig oproepen van andere collega's, het verstrekken van vervangende auto's, afrekenen van kosten, uitgeven van afgevoerde auto's, communicatie met de alarmcentrale en bijkomende taken.

Er was ten tijde van zijn dienstverband in het werkrooster een duidelijk onderscheid tussen piketdienst en aanwezigheidsdienst. In de toenmalige vestiging in Bocholtz was sprake van piketdienst, in de Maastrichtse, later Valkenburgse vestiging was dit aanwezigheidsdienst. Gedaagde beloonde deze diensten verschillend: in Bocholtz werd een beschikbaarheidsvergoeding betaald, in Maastricht/Valkenburg werd 8 uren aanwezigheidsvergoeding betaald voor een dienst van 15 uur (het cao-maximum).

De ‘beschikbaarheidsvergoeding’ die gedaagde eiser betaalde wasvoor piketdiensten die eiser naast de aanwezigheidsdiensten draaide.

Gedaagde haalt piketdiensten en aanwezigheidsdiensten door elkaar.

In de vestiging te Bocholtz kreeg eiser een beschikbaarheidsvergoeding wanneer hij niet werd opgeroepen, die verviel wanneer hij werd opgeroepen. In dat geval werden de daadwerkelijk gewerkte uren beloond.

In de Valkenburgse vestiging kreeg eiser aanwezigheidsvergoeding ten belope van 8 uur voor 15 daadwerkelijke arbeidsuren en geen beschikbaarheidsvergoeding.

De € 301,54 is eiser vergoed voor verrichte piketdiensten, hetgeen in deze procedure niet aan de orde is.

Gedaagde heeft de aanwezigheidsbeloning altijd vaag gehouden, ondanks dat eiser deze kwestie in of rond april 2006 aan de orde heeft gesteld.

De door eiser in aanwezigheidsdienst gewerkte uren heeft hij altijd nauwkeurig geadministreerd aan de hand van gedaagdes werkroosters.

Gedaagde benadrukt dat de vordering omvat de over aanwezigheidsdienst van 15 uren niet-betaalde 7 uren: 8 uren werden wél verloond.

Het geschil betreft niet onderscheid van beloning, maar het onbeloond laten van gewerkte uren.

Gedurende het dienstverband gold tussen partijen geen afspraak dat de arbeidsuren verricht bij aanwezigheidsdienst niet- of lager zouden worden beloond: het loon was het cao-loon.

Eiser verrichtte tijdens zijn aanwezigheidsdienst feitelijke arbeid: hij kende geen tijden van inactiviteit. Gedaagde zorgde er voor dat de werktijd effectief werd benut, zowel door de reeds genoemde werkzaamheden, als door administratief werk en, naar de kantonrechter begrijpt het laden en lossen van ‘laders’.

Eiser volhardt in het gevorderde.

De gedaagde partij heeft bij dupliek, zakelijk en voorzover als van belang weergegeven, nog gesteld dat zij in verband met het feit dat uit de conclusie van repliek (pas) blijkt dat eiser aanvullend loon vordert, zij haar stellingen feitelijk moet aanvullen.

Zij erkent dat eiser naast piketdiensten ook beschikbaarheidsdiensten heeft verricht, waarbij aanwezigheid op de werkplek, i.c. Maastricht, later Valkenburg, verplicht was. Sinds 1 april 2007 worden deze op basis van het Arbeidstijdenbesluit als aanwezigheidsdiensten gekwalificeerd.

Het werkrooster dat eiser produceert is niet door gedaagde opgemaakt en heeft geen bewijskracht ten aanzien van de werkelijk door eiser gewerkte uren.

De werknemer moest bij de aanwezigheidsdienst wel op de arbeidsplaats aanwezig zijn, maar hoefde niet de bedongen werkzaamheden te verrichten, dit gold alleen wanneer er een oproep binnenkwam. De omvang daarvan is uiteraard vooraf niet te overzien.

De niet ‘gevulde’ arbeidstijd mocht de werknemer vrij besteden, waaronder desgewenst met slapen. Voor dit laatste was er een speciale voorziening. Aldus is onjuist dat bij de aanwezigheidsdienst geen tijden van inactiviteit bestond, hetgeen gedaagde aanbiedt te bewijzen.

De cao kende destijds geen expliciete regeling voor beloning van aanwezigheidsdiensten, zodat eiser alleen aanspraak op beschikbaarheidsvergoeding aangevuld met het uurloon over de daadwerkelijk gewerkte uren zou hebben.

Voor de overname per 1 augustus 2004 van Direcks Berging Maastricht BV door gedaagde, genoten de daar werkzame werknemers voor een hogere beloning voor beschikbaarheidsdiensten dan bij cao bepaald. Eiseres was door de overname aan deze afspraken gebonden en paste die uit hoofde van het gelijkheidsbeginsel ook toe op nieuw aantredende werknemers.

Deze afspraak was dat gedaagde onafhankelijk van het aantal oproepen en werkzaamheden een vaste beloning voor beschikbaarheidsdiensten toepaste, gelijk aan acht arbeidsuren met een eventuele toeslag voor zaterdag (50%) en zondag (100%). Alle uren zijn beloond, maar tegen een lager loon dan het uurloon bij een gewone dienst. Dit is bij indiensttreding met iedereen, ook eiser,besproken en overeengekomen. Gedaagde biedt aan dit te bewijzen.

Aldus heeft gedaagde eiser wel degelijk voor de beschikbaarheidsdienst beloond, maar tegen een lager uurtarief het normale.

Eiser beroept zich op Europese jurisprudentie (HvJEG 11 januari 2007, C-437/05, JAR 2008/92). De essentie van die uitspraak is dat de werknemer beschermd moet worden tegen onvoldoende rust.

Subsidiair dienen de vorderingen naar stelling van gedaagde te worden afgewezen nu de cao slechts recht geeft op beschikbaarheidsvergoeding voor de tijd doorgebracht zonder oproepwerkzaamheden en vergoeding van de gewerkte uren op basis van het normale loon. Eiser maakt niet duidelijk waarom dit voor de ten processe bedoelde beschikbaarheidsdiensten niet zou gelden.

Voor het overige volhardt gedaagde in haar stellingen.

de kantonrechter:

Bepaalt dat partijen in persoon en, deugdelijk vertegenwoordigd door iemand die van de zaak op de hoogte is en gemachtigd is om zo mogelijk een regeling te treffen, terwijl partijen zich desgewenst kunnen doen bijstaan door een procesgemachtigde, voor de kantonrechter zullen verschijnen op een nader te bepalen datum en uur, teneinde nadere inlichtingen te verstrekken, waarbij dan tevens kan worden bezien of een regeling tussen partijen mogelijk is;

Deze datum zal gelegen zijn in de periode mei t/m juli 2009 en beide partijen, dan wel hun gemachtigden.

Partijen dienen ter rolle van 29 april 2009 bij akte opgave te doen van hun verhinderdata in genoemde periode, waarna een definitief tijdstip voor de comparitie zal worden bepaald.

Bepaalt dat partijen alle relevante stukken, zo mogelijk de originelen, zullen toezenden aan de griffier uiterlijk een week vóór de comparitie met een kopie aan de tegenpartij.

Bepaalt dat hoger beroep van dit tussenvonnis is toegestaan.

Houdt iedere verdere beslissing aan.

Aldus gewezen door, kantonrechter en uitgesproken ter openbare civiele terechtzitting op, in tegenwoordigheid van de griffier.