IV.2.8.3 Hezemans air: handelen bij de taakvervulling als bestuurder

In het Hezemans Air-arrest1 tracht de Hoge Raad de onduidelijkheid rondom het in het Spaanse villa-arrest geformuleerde criterium weg te nemen.2 De cassatierechter benadrukt dat voor Van de Riet de gewone aansprakelijkheidscriteria gelden, omdat Van de Riet niet handelde als bestuurder van een vennootschap, maar als ‘deskundig bemiddelaar’.3 Dan is er ‘dus’ geen sprake van ‘bestuurdersaansprakelijkheid’. Maar wanneer er – zoals in het Hezemans Air-arrest het geval was – sprake is van ‘handelen bij de taakvervulling als bestuurder’, dan geldt voor de aansprakelijkheid van de bestuurder de verzwaarde ‘ernstig verwijt’-maatstaf.4

Aldus verlegt de Hoge Raad de focus van de, in de woorden van Van Schilfgaarde, ‘weinigdoorzichtigetegenstellingtussendeverschillendezorgvuldigheidsverplichtingen’, naar de hoedanigheid van de bestuurder. Dit wordt door de Hoge Raad gekwalificeerd als een ‘verduidelijking van het obiter dictum’ uit het Spaanse villa-arrest.

Desalniettemin meen ik (net zoals Karapetian5) dat de toets om te bepalen of er sprake is van bestuurdersaansprakelijkheid een wezenlijk andere strekking heeft gekregen. In Spaanse villa draaide het om de adressering van de zorgplicht (‘rust de zorgvuldigheidsverplichting persoonlijk op de bestuurder, of op de vennootschap?’) terwijl in Hezemans Air de hoedanigheid waarin is gehandeld doorslaggevend was voor de toepasselijkheid van de onrechtmatige daad (‘is de onrechtmatige daad verricht in het handelen bij de taakvervulling als bestuurder?’).

Evenwel is met dit arrest de onduidelijkheid met betrekking tot het toepassingsbereik van de ‘ernstig verwijt’-maatstaf nog niet weggenomen. Het is namelijk lastig om een scheiding te maken tussen het handelen van een persoon in privé of in het kader van diens beroep enerzijds, en het handelen van de persoon bij de taakvervulling als bestuurder anderzijds.7 Dat licht ik hierna toe.