Rb. Zeeland-West-Brabant, 30-11-2022, nr. 02/023297-21

De zaak is inhoudelijk behandeld op de zittingen van 8 en 9 november 2022, waarbij de officier van justitie mr. M.P. de Graaf en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.

Op de zitting van 8 november 2022 zijn als deskundigen gehoord [GZ-psycholoog]

, en [psychiater]

De tenlastelegging is gewijzigd overeenkomstig artikel 314a van het Wetboek van Strafvordering. De tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht.

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

De dagvaarding is geldig.

De rechtbank is bevoegd.

De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging.

Er is geen reden voor schorsing van de vervolging.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. Dit levert de in de beslissing genoemde strafbare feiten op.

Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die haar strafbaarheid geheel uitsluit.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 18 jaar met aftrek van het voorarrest. Daarbij is uitgegaan van verminderde toerekeningsvatbaarheid van verdachte. Verder wijst hij de rechtbank op de mogelijkheid om ambtshalve een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht op te leggen.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging verzoekt bij het bepalen van de strafmaat rekening te houden met de gevolgen van de invoering van de Wet Straffen en Beschermen per 1 juli 2021 en de daaruit volgende nieuwe v.i.-regeling. Tijdens het plegen van de feiten kon verdachte geen rekening houden met de invoering van deze wet, die in feite neerkomt op strafverzwaring. De verdediging verzoekt de rechtbank in ieder geval om bij de strafoplegging rekening te houden met de gevolgen voor verdachte van de invoering van de nieuwe regeling voor de tenuitvoerlegging van een straf.

Verder verzoekt zij rekening te houden met de volgende omstandigheden. Verdachte heeft geen strafblad en is een first offender. Zij heeft uiteindelijk een bekennende verklaring afgelegd, openheid van zaken gegeven en verantwoordelijkheid genomen voor het delict. Zij heeft spijt betuigd en berouw getoond. Als gevolg van deze zaak ervaart zij een enorme lijdensdruk en zal zij moeten leven met de gedachte dat zij [slachtoffer] – met wie zij zich sterk verbonden voelde – om het leven heeft gebracht. Deze lijdensdruk wordt daarnaast vergroot, doordat zij door deze zaak haar woning, winkel en gezin is kwijtgeraakt. Er lijkt geen vooruitzicht op herstel in het contact met haar zes jonge kinderen, waardoor zij het zeer moeilijk heeft.

De verdediging ziet verzachtende omstandigheden in het feit dat verdachte als psychisch zeer kwetsbaar wordt omschreven. Zij verzoekt de conclusie en het advies van de deskundigen om verdachte het tenlastegelegde in verminderde mate toe te rekenen over te nemen en daarmee ten gunste van verdachte rekening te houden.

Verder volgt uit de beschikbare informatie dat verdachte nooit eerder geweld heeft gebruikt. Zij is onbekend met gewelddadig gedrag en juist passief en timide van aard. Er lijkt hier dan ook sprake te zijn van een eenmalige uitbarsting, veroorzaakt door heel specifieke omstandigheden.

Indien de rechtbank van oordeel is dat het noodzakelijk is om een mogelijkheid te creëren om verdachte, ook na de voorwaardelijke invrijheidstelling, langdurig onder toezicht te stellen om het eventuele recidiverisico in de toekomst op een aanvaardbaar niveau te houden, dan is oplegging van een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel passend. De verdediging verzoekt deze maatregel – nu verdachte dit zelf ook wenselijk acht – op te leggen. Dit verdient de voorkeur boven oplegging van de ingrijpende en niet noodzakelijk geachte TBS-maatregel met dwangverpleging naast een langdurige gevangenisstraf. Voor zover de rechtbank desondanks toch meent dat een TBS-maatregel moet worden opgelegd, dan is dat een reden om een onvoorwaardelijke gevangenisstraf qua duur te beperken.

Dit laatste geldt ook indien de rechtbank van oordeel is dat de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel moet worden opgelegd. Van belang is namelijk dat behandeling wordt gestart binnen een termijn die is te overzien.

Het oordeel van de rechtbank

De (ernst van de) feiten en omstandigheden

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de moord op haar vriendin [slachtoffer] door haar te wurgen. Met deze daad heeft verdachte haar het meest fundamentele bezit, namelijk het recht om te leven, ontnomen. Nadat verdachte [slachtoffer] om het leven had gebracht, heeft zij haar eerst in haar winkel verborgen gehouden. Om te doen voorkomen dat [slachtoffer] nog in leven was, heeft verdachte naar familieleden en vrienden van [slachtoffer] met de telefoon van [slachtoffer] sms-berichten verstuurd, waarmee zij hen valse hoop heeft gegeven en heeft voorgelogen. Na een paar dagen leek [slachtoffer] van de aardbodem verdwenen en is zij als vermist opgegeven. Een lange periode van onzekerheid, angst, maar ook hoop volgden, waarbij verdachte – ondanks het feit dat zij wist dat [slachtoffer] niet meer in leven was – zich heeft voorgedaan als een goede vriendin die zich inzette om [slachtoffer] te vinden. Zij heeft zich ook zo opgesteld op het moment dat de moeder en broer van [slachtoffer] in de winkel van verdachte waren, terwijl het lichaam van [slachtoffer] daar op dat moment nog lag. Het moet onverteerbaar voor hen zijn dit achteraf te weten te zijn gekomen, zoals ook blijkt uit hun ter zitting voorgelezen verklaringen.

Terwijl de vermissing en zoektocht voortduurden, heeft verdachte het lichaam van [slachtoffer] met een reciprozaag in stukken gezaagd en is zij tot tweemaal toe met de lichaamsdelen naar het afwateringskanaal bij Retranchement gereden om deze in het water te dumpen. De rechtbank vindt dit zeer gruwelijk, respectloos en mensonterend. Om het zwaarste deel van het lichaam van [slachtoffer] in de auto te kunnen krijgen, heeft zij haar toen 13-jarige zoon en een vriendje van hem laten helpen met tillen van de doos waarin dat lichaamsdeel zat. Een dag later heeft zij haar zoon weer laten helpen met tillen, ditmaal van de garage naar de achterbak van de auto. Het moet voor beide jongens achteraf afschuwelijk zijn te weten wat verdachte hen heeft laten doen.

Toen bleek dat delen van het lichaam van [slachtoffer] in het afwateringskanaal waren gedumpt, ontstond voor de familie en vrienden van [slachtoffer] weer een periode van onzekerheid en angst. De vader en broer van [slachtoffer] zijn aanwezig geweest bij zoektochten naar en de vondst van het laatste lichaamsdeel.

De rechtbank neemt het verdachte zeer kwalijk dat zij in eerste instantie de schuld mede in de schoenen van een ander heeft proberen te schuiven, dat zij zo lang haar mond heeft gehouden over hoe [slachtoffer] om het leven is gekomen en pas na 16 maanden met een verklaring is gekomen waarin zij de verantwoordelijkheid voor de vermissing en de dood van [slachtoffer] op zich heeft genomen. En zelfs na haar verklaring zijn er nog vragen over hoe het op 15 december 2020 precies is gegaan. Dit alles maakt het voor de nabestaanden nog zoveel erger.

De impact en de gevolgen

Verdachte heeft door haar handelen een groot, onvoorstelbaar verlies, en onbeschrijfelijke en onherstelbare schade en leed toegebracht aan de nabestaanden. Zij kunnen niet langer genieten van de aanwezigheid van hun dochter, zus, tante en vriendin. Verdachte heeft bovendien de nabestaanden de mogelijkheid ontnomen om op een ‘normale’ manier afscheid te nemen van hun dierbare, doordat slechts één arm en een haarlok van [slachtoffer] nog toonbaar bleken.

Uit de slachtofferverklaringen van de ouders en broer van [slachtoffer] die ter zitting door hen zijn voorgedragen en uit de toelichting op hun vorderingen, blijkt dat de vermissing en de dood van [slachtoffer] , de wijze waarop verdachte zich richting hen heeft voorgedaan, de gruwelijke en respectloze manier waarop verdachte met het lichaam van hun dierbare is omgegaan en alle andere omstandigheden hieromheen, een diepe impact hebben gehad en nog steeds hebben. Zij zullen het verlies van hun dierbare en het leed de rest van hun leven met zich moeten meedragen, hetgeen ook doorwerkt in hun dagelijks leven dat ingrijpend is veranderd. Ten gevolge van dit alles ondervinden zij mentale klachten en is bij hen alle drie PTSS gediagnosticeerd, waarvoor zij behandeling hebben gekregen en nog steeds krijgen.

Het handelen van verdachte heeft niet alleen veel indruk gemaakt op de nabestaanden, maar ook op de samenleving als geheel. De vermissing, de dood en de gruwelijke handelingen die met het lichaam van [slachtoffer] zijn verricht, hebben de maatschappij een lange tijd bezig gehouden en hebben ook landelijk voor veel onrust gezorgd. Dit blijkt ook wel uit de grote media-aandacht die deze zaak heeft gekregen en door de behandeling van deze zaak ook nu weer krijgt.

De persoonlijke omstandigheden van verdachte

De rechtbank houdt er rekening mee dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor strafbare feiten en niet eerder met justitie in aanraking is geweest.

Over verdachte is op 26 oktober 2022 door onder meer deskundigen [psychiater] en [GZ-psycholoog] een aanvullend triple onderzoek in een rapport uitgebracht. Uit dit onderzoek blijkt dat bij verdachte sprake is van een zeer kwetsbare persoonlijkheidsorganisatie en een persoonlijkheidsstoornis met voornamelijk vermijdende en afhankelijke trekken. Hiervan was volgens de deskundigen ook sprake ten tijde van het tenlastegelegde en dit heeft de gedragskeuzes en gedragingen van verdachte ten tijde van het tenlastegelegde beïnvloed. Er kan worden gesteld dat verdachte als gevolg van haar persoonlijkheidspathologie onvoldoende in staat was op een meer gezonde wijze gedragskeuzes te maken, waarbij de deskundigen overigens geen aanleiding hebben om aan te nemen dat verdachte volledig werd gedreven door haar pathologie. Geadviseerd wordt dan ook het tenlastegelegde in verminderde mate aan verdachte toe te rekenen.

Het algehele risico op recidive van gewelddadig gedrag wordt ingeschat als laag tot matig.

De deskundigen zijn van mening dat bij een dergelijke ernstige persoonlijkheidspathologie een langdurig psychotherapeutisch behandeltraject passend is, waarbij kan worden gekozen voor een meer inzichtgevende behandeling dan wel een meer stuttend-steunende behandeling/begeleiding. In beide gevallen zal het een langdurig traject betreffen, dat meerdere jaren beslaat. Het heeft de voorkeur dat wordt gestart met een klinische behandeling en dat vervolgens stapsgewijs terugkeer in de maatschappij en ambulante nazorg plaatsvindt. Wenselijk is dat het een forensische setting betreft, maar een hoog beveiligingsniveau is niet noodzakelijk. Vooral van belang is dat er langdurige controle en toezicht plaatsvindt, zodat er zicht kan blijven op wat er qua gevoelens en gedachten in verdachte omgaat.

Gelet op het als laag tot matig ingeschatte recidiverisico wordt een TBS-maatregel niet noodzakelijk geacht. Verder wordt verwacht dat een traject in het kader van bijzondere voorwaarden bij een voorwaardelijk strafdeel juridisch niet mogelijk zal zijn. Indien dat het geval is, kan volgens de deskundigen ook worden overwogen om verdachte een reclasseringstoezicht op te leggen tijdens een eventuele voorwaardelijke invrijheidstelling. Daarnaast geven de deskundigen voor het beter vormgeven van een langdurig reclasseringstoezicht oplegging van een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel in overweging.

Ter zitting hebben beide deskundigen de bevindingen in het rapport en het advies om het tenlastegelegde in verminderde mate toe te rekenen bevestigd en daaraan toegevoegd dat mocht er sprake zijn van een ander scenario dan waarover door hen met verdachte ten behoeve van het onderzoek is gesproken, dit het advies met betrekking tot de toerekenbaarheid of het recidiverisico niet anders maakt.

De rechtbank neemt de conclusie en het advies van voornoemde deskundigen over. Verdachte wordt ten aanzien van de beide bewezenverklaarde feiten als verminderd toerekeningsvatbaar beschouwd.

TBS?

De rechtbank heeft overwogen een TBS-maatregel op te leggen, ondanks dat die niet is gevorderd door de officier van justitie. Hoewel de ernst van het eerste feit de oplegging van een TBS-maatregel in beginsel zou rechtvaardigen, kan een dergelijke maatregel alleen worden opgelegd als de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen dit vereist. De deskundigen hebben gemotiveerd en naar behoren onderbouwd dat geen sprake is van een ernstig recidiverisico. Naar het oordeel van de rechtbank is dan ook niet voldaan aan het zogeheten gevaarscriterium. Nu alleen al om die reden niet aan alle wettelijke vereisten zoals deze zijn opgenomen in de artikelen 37a en 37b van het Wetboek van Strafrecht is voldaan, zal geen TBS-maatregel worden opgelegd.

Gevangenisstraf

Gelet op de aard en de ernst van de bewezenverklaarde feiten en gelet op alle hiervoor genoemde strafverzwarende omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van lange duur moet worden opgelegd. De rechtbank ziet geen aanleiding om in de strafoplegging rekening te houden met de gevolgen van het gewijzigde v.i.-regime.

Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat een gevangenisstraf voor de duur van 18 jaar passend en geboden is, met aftrek van het voorarrest. De rechtbank ziet geen ruimte voor een andere of lichtere sanctie.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

Maatregel

Aan de wettelijke vereisten voor de oplegging van de maatregel tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking, als bedoeld in artikel 38z, eerste lid, sub b, van het Wetboek van Strafrecht, is voldaan. Verdachte heeft zich immers schuldig gemaakt aan een misdrijf dat is gericht tegen de onaantastbaarheid van het lichaam, te weten moord, waarop een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld. Aan verdachte wordt voor onder meer dit strafbare feit bovendien een onvoorwaardelijke gevangenisstraf opgelegd.

Naar het oordeel van de rechtbank is de oplegging van de maatregel in het belang van de bescherming van de veiligheid van anderen.

De rechtbank heeft daarbij gelet op de bevindingen van de deskundigen en hun toelichting ter zitting, waaruit blijkt dat langdurige behandeling en een langdurig toezicht noodzakelijk zijn. Anders dan bij de TBS-maatregel is voor deze maatregel geen hoog recidiverisico vereist. De rechtbank zal daarom ambtshalve tot de oplegging van deze maatregel overgaan.

De nabestaanden van [slachtoffer] hebben via hun raadsvrouw mr. C.A.M. Dilven een vordering als benadeelde partij ingediend. De rechtbank zal eerst de toepasselijke juridische kaders schetsen, waarna de vorderingen afzonderlijk zullen worden beoordeeld.

Materiële schade

Artikel 51f, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering geeft in samenhang met artikel 6:108 van het Burgerlijk Wetboek (BW) een regeling voor kosten die nabestaanden kunnen vorderen als benadeelde partij in het strafproces. De schadeposten die in aanmerking kunnen komen voor vergoeding aan een nabestaande zijn schade door het wegvallen van het inkomen van degene die is overleden, de kosten van lijkbezorging, bedragen voor nadeel dat niet in vermogensschade bestaat (affectieschade), shockschade en de schade die als erfgenaam kan worden gevraagd.

In artikel 6:108, tweede lid, van het BW staat dat degene die verantwoordelijk is voor de dood van een ander verplicht is de kosten van lijkbezorging te vergoeden aan degene die deze kosten heeft betaald.

Affectieschade

Op 1 januari 2019 is de Wet Affectieschade in werking getreden. Op grond van deze wet is het voor naasten van slachtoffers met ernstig en blijvend letsel en nabestaanden van overleden slachtoffers mogelijk om vergoeding van immateriële schade in de vorm van affectieschade te vorderen. Het letsel of overlijden van het slachtoffer moet dan het gevolg zijn van een gebeurtenis waarvoor een ander aansprakelijk is. De rechtbank benadrukt dat deze vergoeding een symbolisch karakter heeft, omdat met geen mogelijkheid volledige compensatie kan worden gegeven voor het verdriet van de naasten. De kring van gerechtigden die zonder meer aanspraak kunnen maken op vergoeding van affectieschade is in het Besluit vergoeding affectieschade uitdrukkelijk beperkt tot (pleeg/stief)ouders en kinderen, echtgenoten en geregistreerde partners.

Shockschade

De wet geeft nabestaanden ook in andere gevallen recht op immateriële schadevergoeding. Alleen indien kan worden vastgesteld dat verdachte het oogmerk had om nabestaanden leed en verdriet toe te brengen als bedoeld in artikel 6:106 aanhef en onder a van het BW of als sprake is van shockschade bij nabestaanden waardoor zij op andere wijze in hun persoon zijn aangetast in de zin van artikel 6:106 aanhef en onder b BW, hebben nabestaanden recht op immateriële schadevergoeding. Shockschade kan alleen worden toegewezen als sprake is van 1) een nauwe en affectieve relatie; 2) een heftige shock door de directe confrontatie met het misdrijf of de ernstige gevolgen hiervan; en 3) geestelijk letsel met een in de psychiatrie erkend ziektebeeld ten gevolge hiervan.

De vordering benadeelde partij [moeder slachtoffer]

, de moeder van [slachtoffer] , vordert een schadevergoeding van € 77.238,05, waarvan € 17.500,-- aan affectieschade, € 50.000,-- aan shockschade (zie onder overweging 7.4) en

€ 9.738,05 aan materiële schade.

Affectieschade

De rechtbank stelt vast dat de moeder van het slachtoffer tot de kring van gerechtigden behoort. De hoogte van het gevorderde bedraagt € 17.500,--. De moeder heeft bij haar vordering aansluiting gezocht bij de in het Besluit vergoeding affectieschade vermelde bedragen en dit bedrag is door de verdediging niet betwist. Dit bedrag zal door de rechtbank worden toegewezen.

Materiële schade

Uitvaartkosten en kosten herdenkingssieraden

Door de moeder is een bedrag van € 9.005,55 gevorderd aan uitvaartkosten en een bedrag van € 732,50 aan kosten van herdenkingssieraden.

De rechtbank is van oordeel dat de uitvaartkosten voldoende zijn onderbouwd en op grond van artikel 6:108 BW voor vergoeding in aanmerking komen.

De kosten van herdenkingssieraden zijn voldoende onderbouwd en betreffen in redelijkheid gemaakte kosten die in rechtstreeks verband staan tot de crematie van [slachtoffer] .

De verdediging heeft voornoemde kosten niet betwist. De rechtbank zal deze gevorderde schade, te weten een totaalbedrag van € 9.738,05 toewijzen.

De vordering benadeelde partij [vader slachtoffer]

, de vader van [slachtoffer] , vordert een schadevergoeding van € 68.250,--, waarvan € 17.500,-- aan affectieschade, € 50.000,-- aan shockschade (zie onder overweging 7.4) en € 750,-- aan materiële schade.

Affectieschade

De rechtbank stelt vast dat de vader van [slachtoffer] tot de kring van gerechtigden behoort. De hoogte van het gevorderde bedraagt € 17.500,--. De vader heeft bij zijn vordering aansluiting gezocht bij de in het Besluit vergoeding affectieschade vermelde bedragen en dit bedrag is door de verdediging niet betwist. Dit bedrag zal door de rechtbank worden toegewezen.

Materiële schade

Kosten herdenkingssieraad

Door de vader is een bedrag van € 750,-- gevorderd aan kosten van een herdenkingssieraad.

De rechtbank is van oordeel dat deze kosten – ondanks dat het sieraad nog niet is aangeschaft – voldoende zijn onderbouwd en voor vergoeding in aanmerking komen als in redelijkheid gemaakte kosten die in rechtstreeks verband staan tot de crematie van [slachtoffer] . De verdediging heeft deze kosten niet betwist. De rechtbank zal deze gevorderde schade toewijzen.

De vordering benadeelde partij [broer slachtoffer]

, de broer van [slachtoffer] , vordert een schadevergoeding van € 50.000,-- aan shockschade (zie onder overweging 7.4).

De shockschade

De ouders en de broer (hierna: de nabestaanden), die in een nauwe en affectieve relatie staan met [slachtoffer] , zijn direct geconfronteerd met de ernstige gevolgen van de door verdachte gepleegde misdrijven. De rechtbank acht in dit kader de volgende omstandigheden van belang. De nabestaanden zijn geconfronteerd met de vermissing van [slachtoffer] , waarbij verdachte door het sturen van berichten met de telefoon van [slachtoffer] de schijn heeft opgehouden dat [slachtoffer] nog in leven was en hen op het verkeerde been heeft gezet en hoop heeft gegeven. De moeder en de broer zijn zelfs in de winkel van verdachte geweest op het moment dat het lichaam van [slachtoffer] daar nog lag. Doordat het lichaam van [slachtoffer] nog steeds niet was gevonden, bleef de onzekerheid voortduren. Vervolgens werden gedurende een zoektocht van weken delen van het lichaam van [slachtoffer] aangetroffen. Hierdoor werden de nabestaanden ineens geconfronteerd met het besef dat hun dochter en zus niet meer zou terugkomen, omdat zij om het leven was gebracht. Haar lichaam bleek bovendien in stukken te zijn gezaagd en te zijn gedumpt in het water, hetgeen voor de nabestaanden het gevoel heeft gegeven dat hun eigen vlees en bloed bij het grofvuil is gezet. Omdat nog niet alle delen van het lichaam waren gevonden, moest de zoektocht worden voortgezet.

Bij de zoektocht naar en de vondst van het laatste lichaamsdeel zijn de vader en de broer aanwezig geweest. Nadat alle lichaamsdelen waren gevonden, moest er nog sectie op het lichaam worden verricht en heeft het voor de nabestaanden nog langer geduurd voordat zij afscheid konden nemen. Hoewel alle lichaamsdelen van [slachtoffer] waren gevonden, konden de nabestaanden slechts afscheid nemen van één arm en een lok haar, omdat de overige lichaamsdelen niet toonbaar bleken. Het mag voor zich spreken dat al deze omstandigheden voor de nabestaanden zeer ingrijpend en traumatisch zijn geweest.

Uit de bij de vordering gevoegde gegevens van Mentaal Beter blijkt dat de moeder lijdt aan een depressieve stoornis en een posttraumatische stressstoornis. Dit betreffen in de psychiatrie erkende ziektebeelden. Ten behoeve van deze stoornissen is behandeling noodzakelijk en volgt de moeder in een frequentie van eenmaal in de twee weken therapie.

Uit de bij de vordering gevoegde en ter zitting overgelegde gegevens van de psychiater, tevens psychotherapeut, blijkt dat de vader kampt met uitputting, slapeloosheid, een depressie en een posttraumatische stressstoornis, waaruit een in de psychiatrie erkend ziektebeeld naar voren komt. Hiervoor is behandeling noodzakelijk en hij volgt op een drie tot zes-wekelijkse frequentie therapie.

Uit de bij de vordering gevoegde gegevens van [praktijk] blijkt dat bij de broer een posttraumatische stressstoornis is gediagnosticeerd, hetgeen een in de psychiatrie erkend ziektebeeld is. De broer heeft hiervoor behandeling gevolgd, bestaande uit dertien sessies en tot op heden kampt hij nog steeds met klachten.

De rechtbank leidt uit het voorgaande, de onderbouwing hiervan ter zitting en het door de nabestaanden uitgeoefende spreekrecht af dat de psychische schade is ontstaan als gevolg van de gepleegde feiten en stelt dan ook vast dat er sprake is van geestelijk letsel waardoor de nabestaanden in hun persoon zijn aangetast.

Hiermee staat in voldoende mate vast dat de nabestaanden shockschade hebben opgelopen als gevolg van de bewezenverklaarde feiten. Gelet op het voorgaande maken de nabestaanden aanspraak op vergoeding van deze shockschade. De hoogte van de geleden shockschade moet worden vastgesteld naar billijkheid met inachtneming van alle omstandigheden van het geval. Voor zover de vorderingen door de verdediging zijn betwist, heeft zij dit naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende gemotiveerd gedaan. Gelet op alle voornoemde omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat de vorderingen voldoende zijn onderbouwd en komen de gevorderde bedragen gelet op de daarbij gegeven onderbouwing redelijk voor en zal de rechtbank deze dan ook toewijzen.

De wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel

De drie toegewezen vorderingen worden vermeerderd met de wettelijke rente. Voor de affectieschade en de shockschade zal de wettelijke rente worden berekend vanaf 9 februari 2021 (de dag waarop duidelijk werd dat [slachtoffer] niet meer in leven was) en voor de materiële schade van moeder vanaf 27 maart 2021 (de dag van de uitvaart) en voor de materiële schade van vader vanaf heden tot aan de dag der voldoening.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, zal de rechtbank ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de schadevergoedingsmaatregel opleggen.

Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.

Nu aan verdachte meerdere schadevergoedingsmaatregelen worden opgelegd en de vervangende gijzeling hierdoor de maximale duur overschrijdt, zal de rechtbank de vervangende gijzeling tot een jaar beperken. Dit betekent dat zij op het totaalbedrag van € 195.488,05 van de toe te wijzen vorderingen 360 dagen vervangende gijzeling zal opleggen.

De teruggave aan verdachte

De rechtbank zal de teruggave gelasten van de hierna in de beslissing genoemde in beslag genomen voorwerpen aan verdachte, aangezien deze voorwerpen niet vatbaar zijn voor verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer en onder verdachte in beslag zijn genomen.

De beslissing berust op de artikelen 36f, 38z, 57, 151 en 289 van het Wetboek van Strafrecht zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.

De rechtbank:

Bewezenverklaring

- verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;

- spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;

Strafbaarheid

- verklaart dat het bewezenverklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:

feit 1 primair: moord;

feit 2: een lijk vernietigen, verbergen, wegvoeren en wegmaken met het oogmerk

om het feit en de oorzaak van het overlijden te verhelen;

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 18 (achttien) jaar;

- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf;

Gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel

- legt aan verdachte op de maatregel tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking;

Benadeelde partijen

[moeder slachtoffer]

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [moeder slachtoffer] van € 77.238,05

waarvan € 9.738,05 aan materiële schade, € 17.500,-- aan affectieschade en € 50.000,-- aan shockschade, vermeerderd met de wettelijke rente over € 67.500,-- vanaf 9 februari 2021 en over € 9.738,05 vanaf 27 maart 2021 tot aan de dag der voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;

[vader slachtoffer]

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [vader slachtoffer] van € 68.250,-- waarvan € 750,-- aan materiële schade, € 17.500,-- aan affectieschade en € 50.000,-- aan shockschade, vermeerderd met de wettelijke rente over € 67.500,-- vanaf 9 februari 2021 en over € 750,-- vanaf heden tot aan de dag der voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;

[broer slachtoffer]

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [broer slachtoffer] van € 50.000,-- aan shockschade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 februari 2021 tot aan de dag der voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;

Schadevergoedingsmaatregel

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van de benadeelde partij [moeder slachtoffer] , € 77.238,05 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente over € 67.500,-- vanaf 9 februari 2021 en over € 9.738,05 vanaf 27 maart 2021 tot aan de dag der voldoening;

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van de benadeelde partij

[vader slachtoffer] , € 68.250,-- te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente over € 67.500,-- vanaf 9 februari 2021 en over € 750,-- vanaf heden tot aan de dag der voldoening;

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van de benadeelde partij

[broer slachtoffer] , € 50.000,-- te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf

9 februari 2021 tot aan de dag der voldoening;

- bepaalt dat bij niet betaling het maximaal aantal van 360 dagen gijzeling kan worden toegepast, met dien verstande dat toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft;

- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partijen vervalt en omgekeerd;

Beslag

- gelast de teruggave aan verdachte van de in beslag genomen voorwerpen, te weten:

* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651265);* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651276);* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651266);* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651280);* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651272);* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651277);* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651275);* 1 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651282, leeg medicijndoosje);* 2 stuks Medicijn (Omschrijving: G_651279, medicijndoosjes leeg).

Dit vonnis is gewezen door mr. N. van der Ploeg-Hogervorst, voorzitter, mr. H. Skalonjic en mr. A.B. Scheltema Beduin, rechters, in tegenwoordigheid van mr. S.A. Huwae, griffier, en is uitgesproken ter openbare zitting op 30 november 2022.

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

Strafrecht

Zittingsplaats Middelburg

parketnummer : 02-023297-21

beslissing op verzoek schorsing van de voorlopige hechtenis van de raadkamer d.d. 25 november 2021

(artikel 80 Wetboek van Strafvordering)

in de strafzaak tegen de verdachte:

[verdachte] ,

geboren op [geboortedag] 1976 te [geboorteplaats]

inschrijvingsadres in de Basisregistratie Personen:

[adres] ,

nu gedetineerd in P.I. Zuid Oost, loc. Ter Peel, HvB.

Raadsman mr. P. van de Kerkhof.

Op 24 november 2021 is op de griffie van de rechtbank een verzoekschrift ingekomen dat strekt tot schorsing van de voorlopige hechtenis.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafdossier en heeft in verband met de spoedeisendheid van het verzoek de officier van justitie en de raadsman in de gelegenheid gesteld daarop schriftelijk over en weer te reageren.

Het schorsingsverzoek ziet erop dat verdachte in de gelegenheid gesteld wil worden om afscheid te nemen van haar overleden moeder. De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat dit een bijzondere zwaarwegende de persoon van verdachte betreffende omstandigheid betreft die in beginsel een korte schorsing van de voorlopige hechtenis rechtvaardigt.

Gezien de ernst van het feit waarvoor verdachte zich in voorlopige hechtenis bevindt is de rechtbank van oordeel dat een schorsing slechts aan de orde kan zijn als verdachte gedurende de schorsing permanent onder fysiek toezicht van daartoe bevoegde ambtenaren staat. Complicerende factor is dat het mortuarium waar het stoffelijk overschot van de moeder van verdachte zich bevindt op Belgisch grondgebied is gelegen. Uit de informatie die door de officier van justitie is overgelegd blijkt dat vervoer en begeleiding (en dus ook bewaking) door daartoe bevoegde Nederlandse autoriteiten tot aan de grens met België georganiseerd kan worden, maar dat daartoe in België geen mogelijkheden bestaan.

De persoonlijke omstandigheden die aan het verzoek ten grondslag zijn gelegd dienen zwaar te wegen, maar wegen minder zwaar dan de belangen die gediend worden met het voortduren van de vrijheidsbeneming van de verdachte. En die kan niet worden gegarandeerd als verdachte zich zonder toezicht door Nederlandse of Belgische autoriteiten op Belgisch grondgebied zou mogen begeven. Daarom wijst de rechtbank het verzoek om schorsing van het bevel tot voorlopige hechtenis af.

De rechtbank:

wijst het verzoek tot schorsing af.

Deze beslissing is gegeven in raadkamer van deze rechtbank op 25 november 2021 door

Mr. N. van der Ploeg-Hogervorst rechter:

in tegenwoordigheid van M.A. de Waard-Nooitgedagt, griffier.