Rb. Zeeland-West-Brabant, 24-06-2015, nr. AWB - 12 , 5919

Uit het beroepschrift van belanghebbende blijkt dat belanghebbende beroep heeft aangetekend tegen de navorderingsaanslag IB/PVV 2001 (H17). Ter zitting heeft belanghebbende zonder dat enig voorbehoud is gemaakt, het beroep hiertegen ingetrokken. Hetgeen belanghebbende in zijn laatste – na de zitting toegestuurde – stuk, ingekomen bij de rechtbank op 6 mei 2015, heeft geschreven over de verwisseling van aanslagnummers, te weten dat H17 H16 had moeten zijn – behoeft dan geen behandeling.

Ontvankelijkheid beroepen tegen de naheffingsaanslag OB 1999 (zaaknummers 12/5947 en 12/5948)

Ter zitting heeft belanghebbende verklaard dat over het jaar 1999 slechts één naheffingsaanslag OB is opgelegd. Vast staat dat de inspecteur ook eenmaal uitspraak op bezwaar heeft gedaan. Uit het beroepschrift van belanghebbende blijkt dat hij tweemaal beroep heeft ingesteld tegen dezelfde uitspraak op bezwaar. Op grond van artikel 26 AWR kan slechts eenmaal beroep worden aangetekend tegen de uitspraak op bezwaar. Gelet hierop is het beroep met zaaknummer 12/5948 niet-ontvankelijk.

De uitspraak op bezwaar tegen de naheffingsaanslag OB 1999 is gedagtekend 11 juli 2012. Belanghebbende heeft bij brief ingekomen op 6 november 2012 hiertegen beroep ingesteld. Dit is niet binnen de in artikel 6:7 van de Awb gestelde termijn van zes weken. Het beroep is dan te laat ingediend. Belanghebbende heeft geen feiten of omstandigheden gesteld die de conclusie rechtvaardigen dat deze termijnoverschrijding verschoonbaar is in de zin van artikel 6:11 van de Awb. De rechtbank is dan ook van oordeel dat ook het beroep met zaaknummer 12/5947 niet-ontvankelijk is.

Ontvankelijkheid bezwaar aanslag IB/PVV 2004 (zaaknummer 12/5946)

De inspecteur heeft zich op het standpunt gesteld dat het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2004 bij de uitspraak op bezwaar ten onrechte ontvankelijk is verklaard, omdat het bezwaarschrift te laat is ingediend. Belanghebbende heeft dat betwist.

De termijn voor het indienen van een bezwaarschrift vangt aan met ingang van de dag na die van dagtekening van het aanslagbiljet, tenzij de dag van dagtekening gelegen is vóór de dag van de bekendmaking (artikel 22j AWR). In een dergelijk geval vangt de bezwaartermijn aan met ingang van de dag na die van bekendmaking.

De aanslag is gedagtekend 30 november 2007. Nu bij de rechtbank geen feiten of omstandigheden bekend zijn betreffende een latere bekendmaking van de aanslag dan de datum van dagtekening, gaat de rechtbank er van uit, dat de bezwaartermijn is aangevangen op 1 december 2007. De termijn voor het indienen van een bezwaarschrift bedraagt zes weken (artikel 6:7 van de Awb). Deze termijn eindigde op 11 januari 2008. Het bezwaarschrift, gedagtekend 15 januari 2008, is op 16 januari 2008 bij de inspecteur binnengekomen.

Een bezwaarschrift is tijdig ingediend, indien het voor het einde van de termijn is ontvangen (artikel 6:9, eerste lid van de Awb). Bij verzending per post is een bezwaarschrift nog tijdig ingediend, indien het voor het einde van de termijn (11 januari 2008) ter post is bezorgd en het bovendien niet later dan een week na afloop van de termijn (18 januari 2008) is ontvangen (artikel 6:9, tweede lid van de Awb). Gelet op de dagtekening van het bezwaarschrift (15 januari 2008) acht de rechtbank het niet aannemelijk dat belanghebbende het bezwaarschrift uiterlijk op 11 januari 2008 ter post heeft bezorgd. Belanghebbende heeft geen feiten of omstandigheden gesteld die de conclusie rechtvaardigen dat deze termijnoverschrijding verschoonbaar is in de zin van artikel 6:11 van de Awb. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2004 niet-ontvankelijk is. Het beroep is gegrond, nu de inspecteur heeft verzuimd het bezwaar in de uitspraak op bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren. De uitspraak zal worden vernietigd. Dat maakt overigens de door de inspecteur toegepaste vermindering van die aanslag niet ongedaan; de uitspraak moet in zoverre worden beschouwd als ambtshalve vermindering.

Ontvankelijkheid bezwaar aanslag IB/PVV 2005 (zaaknummer 12/5937)

De inspecteur heeft gesteld dat het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2005 ten onrechte ontvankelijk is verklaard, omdat het bezwaarschrift niet is ondertekend.

Op grond van artikel 6:6, aanhef en onderdeel a, van de Awb kan het bezwaar of beroep niet-ontvankelijk worden verklaard, indien niet is voldaan aan artikel 6:5 of aan enig ander bij de wet gesteld vereiste voor het in behandeling nemen van het bezwaar of beroep. Artikel 6:5 van de Awb bepaalt onder meer dat het bezwaar- of beroepschrift wordt ondertekend.

Anders dan bij een te laat ingediend bezwaar- of beroepschrift waarvoor niet-ontvankelijkverklaring dwingend is voorgeschreven, is de niet-ontvankelijkverklaring op grond van artikel 6:6 Awb een discretionaire bevoegdheid van de inspecteur en de bestuursrechter (vergelijk HR 17 maart 1999, nr. 33 295, ECLI:NL:HR:1999:AA2698). Naar het oordeel van de rechtbank brengt dit mee dat nu de inspecteur in de bezwaarfase geen gebruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid het bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren, hij daarop in de beroepsfase niet kan terugkomen (in vergelijkbare zin Hof Amsterdam 13 juni 2002, 01/1167, ECLI:NL:GHAMS:2002:AF1338). De stelling van de inspecteur wordt derhalve verworpen.

Onrechtmatig handelen inspecteur

Belanghebbende heeft lopende de beroepsprocedure in het kader van een poging tot het overeenkomen van een vaststellingsovereenkomst stukken, die afkomstig zijn van de KBL, aan de inspecteur overhandigd. Uit deze stukken blijken onder meer de stortingen en het verloop van de KBL-bankrekeningen. De inspecteur heeft deze stukken aan de rechtbank overgelegd, alsmede op basis van deze stukken nadere berekeningen gemaakt van de verschuldigde belasting. Volgens belanghebbende heeft de inspecteur door het overleggen van deze stukken onrechtmatig gehandeld, omdat een vaststellingsovereenkomst onder de wettelijke kaders van het civiele recht valt. De inspecteur heeft gesteld dat de verkregen informatie wel in onderhavige beroepsprocedure mag worden gebruikt.

De rechtbank is van oordeel dat het de inspecteur vrij stond om deze stukken in het geding te brengen, reeds omdat gesteld noch aannemelijk is geworden dat belanghebbende bij het verstrekken van de stukken enig voorbehoud heeft gemaakt ten aanzien van het inbrengen in deze procedure.

De identificatie

De rechtbank stelt voorop dat de op de microfiches vermelde informatie omtrent de rekeninghouder zeer summier is. De informatie is zo summier dat naar het oordeel van de rechtbank extra zorgvuldigheid geboden is bij de identificatie van de vermelde rekeninghouders. Voorkomen moet immers worden dat personen, wier gegevens wel overeenkomen met de vermelde informatie maar die met KBL niets van doen hebben, met aanslagen en boeten worden geconfronteerd.

Belanghebbende heeft ontkend en blijft ontkennen rekeninghouder te zijn (geweest) van de KBL-rekening. Volgens hem is de identificatie onjuist geweest en berust die op een persoonsverwisseling en is sprake van identiteitsfraude.

De inspecteur, op wie de bewijslast rust de juistheid van de identificatie aannemelijk te maken, heeft verwezen naar het microfiche, het in 2.6 vermelde proces-verbaal en de bij de pleitnota gevoegde stukken uit de computersystemen van de Belastingdienst. De rechtbank is van oordeel dat de genoemde combinatie van achternamen tezamen met de voornamen van belanghebbende en zijn ex-partner zo specifiek is dat de inspecteur daarmee in zijn bewijslast is geslaagd. Er is geen reden om aan te nemen dat de namen die zijn vermeld op het microfiche op andere personen dan belanghebbende en diens ex-partner kan slaan. Dat het proces-verbaal van identificatie in 2004, derhalve nadat de navorderingsaanslagen zijn opgelegd, is opgesteld doet aan dit oordeel niet af. Voorts vindt de rechtbank voor haar bewijsoordeel steun in de omstandigheid dat belanghebbende de in 2.19 vermelde stukken (correspondentie met KBL en overzicht van het verloop van de KBL-rekeningrekening) aan de inspecteur heeft verstrekt. Tot slot, de rechtbank heeft bij haar bewijsoordeel acht geslagen op de stelling van belanghebbende dat sprake is van identiteitsfraude, maar de rechtbank acht dat scenario niet aannemelijk, mede gezien de stukken van KBL.

Belanghebbende heeft voor dat geval verzocht om [ambtenaar], als opsteller van het proces-verbaal van identificatie, als getuige te mogen horen. De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 10 april 2015, nr. 14/02806, ECLI:NL:HR:2015:912 geoordeeld dat indien een (voorwaardelijk) bewijsaanbod is gedaan, de rechter kan volstaan met de mededeling dat hij gelegenheid biedt tot uitvoering van dat aanbod. Een zodanige mededeling kan volgens de Hoge Raad in of bij de oproeping voor de zitting worden gedaan door degene die het bewijsaanbod heeft gedaan te wijzen op de mogelijkheid getuigen naar de zitting mee te brengen of voor de zitting op te roepen. Het is dan aan degene die het bewijsaanbod heeft gedaan al dan niet van deze mogelijkheid gebruik te maken. De hiervoor bedoelde mededeling volstaat niet wanneer de desbetreffende partij in redelijkheid niet kan worden tegengeworpen dat hij van de geboden mogelijkheid geen gebruik heeft gemaakt. Dat doet zich bijvoorbeeld voor als ter zitting nieuw licht valt op de noodzaak tot het leveren van nader bewijs (vgl. HR 23 mei 2014, nr. 12/05526, ECLI:NL:HR:2014:1194, BNB 2014/154).

In het onderhavige geval is belanghebbende door de rechtbank in de uitnodiging voor de zitting gewezen op de mogelijkheid getuigen mee te brengen of op te roepen bij aangetekende brief of door inschakeling van een deurwaarder. Gelet op het hiervoor overwogene is daarmee voldaan aan de eis dat gelegenheid is geboden tot uitvoering van het bewijsaanbod. Van een uitzonderingsituatie zoals hiervoor in het slot van 4.15 is geschetst, is geen sprake.

Al het vorenoverwogene leidt tot het oordeel dat belanghebbende op 31 januari 1994 (mede) houder was van de KBL-rekeningen. Voorts acht de rechtbank gelet op de 2.19 vermelde stukken aannemelijk dat belanghebbende in elk geval in de periode november 1993 tot en met december 2001 (mede) houder van de KBL-rekening was.

Nieuw feit

De belastingaanslagen IB/PVV voor de jaren 1991 tot en met 1999 en VB voor de jaren 1992 tot en met 2000 zijn navorderingsaanslagen. Op grond van artikel 16, eerste lid, van de AWR kan, indien enig feit grond oplevert voor het vermoeden dat een aanslag ten onrechte achterwege is gelaten of tot een te laag bedrag is vastgesteld, de inspecteur de te weinig geheven belasting navorderen. Een feit, dat de inspecteur bekend was of redelijkerwijs bekend had kunnen zijn, kan geen grond voor navordering opleveren, behoudens in de gevallen waarin de belastingplichtige ter zake van dit feit te kwader trouw is. Op de inspecteur rust de bewijslast aannemelijk te maken dat aan de eisen van dit artikel is voldaan.

De inspecteur heeft gesteld dat pas na ontvangst van de micro-fiche en de identificatie bekend is geworden dat belanghebbende (mede) rekeninghouder was bij de KBL. De rechtbank acht dat aannemelijk. Vaststaat dat belanghebbende zijn rekening bij KBL nooit in enige aangifte heeft vermeld. Naar het oordeel van de rechtbank is sprake van een nieuw feit in de zin van genoemd artikel 16.

Voortvarendheid

Naar de rechtbank uit de feiten afleidt, zijn de navorderingsaanslagen IB/PVV 1991 tot en met 1997 en de navorderingsaanslagen VB 1992 tot en met 1998 met toepassing van de verlengde navorderingstermijn opgelegd. Belanghebbende heeft gesteld dat de inspecteur ter zake van deze navorderingsaanslagen niet voortvarend genoeg heeft gehandeld. De inspecteur heeft dat betwist. De rechtbank overweegt als volgt.

Naar aanleiding van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU) van 11 juni 2009, X en E.H.A. Passenheim-van Schoot, C-155/08 en C-157/08, BNB 2009/222, heeft de Hoge Raad in zijn arresten van 26 februari 2010, ECLI:NL:PHR:2010:BJ9092 en ECLI:NL:HR:2010:BJ9120, BNB 2010/199-200, regels geformuleerd die in verband met het door het HvJ EU genoemde evenredigheidsbeginsel in acht moeten worden genomen bij het opleggen van een navorderingsaanslag met gebruikmaking van de verlengde navorderingstermijn op een tijdstip waarop de ten aanzien van binnenlandse tegoeden geldende vijfjaarstermijn is verstreken. Op grond van deze regels moet, na het verkrijgen van aanwijzingen van het bestaan van de in het buitenland aangehouden spaartegoeden, het tijdsverloop worden aanvaard dat noodzakelijkerwijs is gemoeid met:

(i) het verkrijgen van de inlichtingen die nodig zijn voor het bepalen van de verschuldigde belasting, en tevens

(ii) het met redelijke voortvarendheid voorbereiden en vaststellen van een navorderingsaanslag aan de hand van de gegevens die de inspecteur ter beschikking staan.

Het evenredigheidsbeginsel verzet zich ertegen dat de inspecteur met betrekking tot tegoeden die worden aangehouden in een andere lidstaat, ook na het hiervoor bedoelde aanvaardbare tijdsverloop gebruik maakt van zijn bevoegdheid op grond van de verlengde navorderingstermijn om een navorderingsaanslag op te leggen op het hiervoor vermelde tijdstip.

Aldus geldt een zogenoemde voortvarendheidseis. Bij de beoordeling of aan de voortvarendheidseis wordt voldaan, moet onder meer rekening worden gehouden met de tijd die benodigd is voor het ontwikkelen van beleid voor de behandeling van individuele gevallen, ook ten aanzien van het opleggen van boeten waartoe ook overleg met het Openbaar Ministerie geboden kan zijn (HR 1 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1105). Aan de voortvarendheidseis wordt in elk geval niet voldaan indien bij de werkzaamheden van de belastingautoriteiten een onverklaarbare vertraging is opgetreden van meer dan zes maanden (HR 1 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1105).

De door de inspecteur gebruikte tijd bij het opleggen van de navorderingsaanslagen in het kader van het Rekeningenproject, waarvan de onderhavige zaken deel uit maken, is onder te verdelen in grofweg drie periodes. Blijkens de gedingstukken zijn op 27 oktober 2000 omvangrijke gegevens met betrekking tot enige duizenden rekeninghouders van KBL aan de Nederlandse autoriteiten verstrekt. Op basis daarvan is een onderzoekstraject gestart en is het Rekeningenproject opgezet. De op die wijze verkregen gegevens omtrent de mogelijke rekeninghouders zijn aan het einde van het jaar 2001/begin van het jaar 2002 verstrekt aan de inspecteurs onder wie deze rekeninghouders ressorteerden. Op basis van die gegevens is door die inspecteurs vervolgens per geval nader onderzoek gedaan.

In het geval van belanghebbende heeft de inspecteur aangaande die laatste fase het volgende gesteld. In november 2001 is het CIE (Centrale Inlichtingen Eenheid) om informatie verzocht ten einde het dossier van belanghebbende op de juiste wijze in behandeling te kunnen nemen. In december 2001 is dat verzoek afgewezen. Vervolgens is in januari 2002 het dossier van belanghebbende door de competente inspecteur voorgedragen voor het instellen van een strafrechtelijk onderzoek binnen het kader van het Rekeningenproject. Hierop is in februari 2002 negatief beslist en zijn de dossiers voor behandeling teruggezonden naar de inspecteur. In april 2002 is bezien of een aanmelding via de ATV-richtlijn kans van slagen zou hebben waarna in juli 2002 een bericht van de boete-fraudecoördinator is uitgegaan naar de Officier van Justitie/tripartiete overleg. De Officier van Justitie heeft op 24 juli 2002 bericht dat gelet op het strakke verstrekkingregime in dat stadium geen informatie aan de Belastingdienst mag worden verstrekt. Vervolgens is in november 2002 door de Douane een onderzoek opgestart naar auto’s met buitenlands kenteken. In dat kader is belanghebbende op 20 november 2002 aangehouden in verband met rijden in een auto met buitenlands kenteken en is aan belanghebbende op 22 november 2002 een naheffingsaanslag BPM opgelegd. Door de Douane is de zaak tevens in het kader van de ATV-richtlijn gemeld. De inspecteur heeft vervolgens bij brief van 29 januari 2003 de FIOD-ECD verzocht het lopende strafrechtelijke onderzoek tegen belanghebbende in verband met het rijden in een auto met buitenlands kenteken uit te breiden, waarbij onder meer is gewezen op houden door belanghebbende van een KBL-rekening. De inspecteur is vervolgens op 30 maart 2003 op de hoogte gesteld dat de Officier van Justitie geen uitbreiding van het onderzoek wenste en dat de informatie over de KBL-bankrekeningen niet als nieuwe feiten meegenomen kan worden. Nadat in augustus 2003 intern werd verzocht het dossier van belanghebbende in behandeling te nemen in het kader van de ambtshalve aanslagregeling is op 11 september 2003 de eerste vragenbrief betreffende in het buitenland aangehouden bankrekeningen naar belanghebbende verzonden.

Uit het verzoek aan CIE in november 2001 blijkt dat belanghebbende toen reeds geïdentificeerd was als mogelijke KBL-rekeninghouder. Verder staat gelet op het voorgaande staat vast dat de inspecteur in de periode november 2001 tot september 2003 (1e vragenbrief) verschillende keren gepoogd heeft om de zaak van belanghebbende aan te dragen voor strafrechtelijk onderzoek en om informatie van de officier van justitie of de CIE te verkrijgen. De rechtbank is van oordeel dat gelet op hetgeen (niet) is gebeurd in de periode tussen 24 juli 2002 en augustus 2003 niet aan de voortvarendheidseis is voldaan. Met betrekking tot de periode tot 24 juli 2002 zou nog kunnen worden betoogd dat die periode is benut voor noodzakelijk overleg met het Openbaar Ministerie, zowel voor het inwinnen van informatie als voor het bepalen van de aanpak (strafrechtelijk of bestuursrechtelijk), en dat daarmee in zoverre aan de voortvarendheidseis is voldaan. Uit hetgeen de inspecteur heeft aangevoerd voor de periode na 24 juli 2002 (tot augustus 2013) kan naar het oordeel van de rechtbank daarentegen in elk geval niet worden afgeleid dat die periode is benut voor activiteiten waarop de voortvarendheidseis betrekking heeft. Uit de stellingname van de inspecteur valt immers niet meer af te leiden dan dat een ander onderzoek is opgestart (naar auto’s met een buitenlands kenteken) en dat vervolgens gepoogd is om het daaruit voortvloeiende strafrechtelijk onderzoek uit te breiden met de KBL-kwestie. Pas in augustus 2013 is weer een aanvang gemaakt met activiteiten waarop de voortvarendheidseis in de kern ziet, namelijk het verkrijgen van de inlichtingen die nodig zijn voor het bepalen van de verschuldigde belasting. In elk geval is niet aannemelijk geworden dat er iets is gebeurd tussen 24 juli 2002 en 29 januari 2003. Blijkbaar heeft de zaak toen stilgelegen. De enkele wens van de inspecteur dat belanghebbende strafrechtelijk zou worden vervolgd, maakt die vertraging naar het oordeel van de rechtbank niet verklaarbaar in de door de Hoge Raad bedoelde zin.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen dienen de navorderingsaanslagen IB/PVV 1991 tot en met 1997 en de navorderingsaanslagen VB 1992 tot en met 1998 te worden vernietigd.

Hoogte van de aanslagen

In geschil is dan nog het antwoord op de vraag of de navorderingsaanslagen IB/PVV 1998 en 1999, de aanslagen IB/PVV 2000, 2002, 2005 en 2008 en de navorderingsaanslagen VB 1999 en 2000 juist zijn vastgesteld.

Artikel 27e, eerste lid, van de AWR bepaalt dat indien de vereiste aangifte niet is gedaan of sprake is van een onherroepelijk geworden informatiebeschikking als bedoeld in artikel 52a, eerste lid, van de AWR de rechtbank het beroep ongegrond verklaart, tenzij is gebleken dat en in hoeverre de uitspraak op het bezwaar onjuist is (‘omkering en verzwaring van de bewijslast’).

Vast staat dat voor de jaren tot 2005 de inspecteur een informatiebeschikking heeft genomen, waartegen belanghebbende geen bezwaar en beroep heeft aangetekend. Daardoor is de informatiebeschikking onherroepelijk geworden. Tevens staat vast dat voor het jaar 2008 belanghebbende uitgenodigd is tot het doen van aangifte IB/PVV, maar dat hij voor dat jaar geen aangifte IB/PVV heeft gedaan. Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende voor het jaar 2008 dan ook niet de vereiste aangifte gedaan.

Gelet op het voorgaande en hetgeen hiervoor in 4.27 is overwogen is sprake van omkering en verzwaring van de bewijslast met betrekking tot de in 4.26 vermelde (navorderings)aanslagen. De rechtbank is van oordeel dat belanghebbende, met hetgeen hij heeft aangevoerd, niet in die bewijslast is geslaagd.

Ook bij omkering en verzwaring van de bewijslast moeten de (navorderings-) aanslagen berusten op een redelijke schatting. De inspecteur heeft in zijn nader stuk van 16 maart 2015 hernieuwde berekeningen van de (navorderings-)aanslagen tot en met het jaar 2005 overgelegd, die gebaseerd zijn op de door belanghebbende overgelegde stukken van KBL.

Belanghebbende heeft deze berekeningen niet betwist. De rechtbank ziet aanleiding om bij de nieuwe berekeningen van de inspecteur aan te sluiten, nu niet is gebleken dat de inspecteur van onredelijke uitgangspunten is uitgegaan. Daarbij heeft de rechtbank voor de jaren 2002 en 2005 in aanmerking genomen dat belanghebbende geen afdoende verklaring heeft gegeven waar het KBL-vermogen is gebleven na opheffing van de KBL-rekening. Dit betekent dat de (navorderings)aanslagen IB/PVV 1998, 1999, 2000 en 2002 en de navorderingsaanslagen VB 1999 en 2000 moeten worden verminderd. De aanslag IB/PVV 2005, zoals die luidt na de uitspraak op bezwaar, dient te worden gehandhaafd, omdat het bedrag van die aanslag lager is dan het bedrag op basis van de niet onredelijke schatting.

Over de aanslag IB/PVV 2008 heeft de inspecteur geen nader standpunt ingenomen. Deze aanslag is – met een beroep op interne compensatie – slechts voor een klein deel gebaseerd op KBL-vermogen, aangezien het grootste deel is gebaseerd op niet-betwist inkomen uit werk en woning (zie 2.14 en 2.18). Gelet op de hoogte van het in aanmerking genomen vermogen en het uitblijven van een afdoende verklaring waar het KBL-vermogen is gebleven, kan niet worden gezegd dat de aanslag op een onredelijk uitgangspunt is gebaseerd. De aanslag IB/PVV 2008 dient derhalve te worden gehandhaafd.

Heffingsrente

Gelet op het oordeel in 4.25 dienen ook de beschikkingen heffingsrente behorende bij de navorderingsaanslagen IB/PVV 1991 tot en met 1997 en de navorderingsaanslagen VB 1992 tot en met 1998 te worden vernietigd.

Belanghebbende heeft voor het overige geen concrete bezwaren tegen de beschikkingen heffingsrente ingebracht. Gelet op het oordeel in 4.30 dienen de beschikkingen heffingsrente behorende bij de navorderingsaanslagen IB/PVV 1998 en 1999, de aanslag IB/PVV 2000 en de navorderingsaanslagen VB 1999 en 2000 te worden verminderd. De overige beschikkingen heffingsrente blijven gehandhaafd, zoals die luiden na uitspraak op bezwaar.

Boeten

Gelet op het oordeel in 4.25 dienen ook de boeten behorende bij de navorderingsaanslagen IB/PVV 1991 tot en met 1997 en de navorderingsaanslagen VB 1992 tot en met 1998 te worden vernietigd.

Dan is nog in geschil de vergrijpboeten behorende bij de (navorderings)aanslagen IB/PVV 1998 tot en met 2000, 2002 en 2005 en de navorderingsaanslagen VB 1999 en 2000.

De rechtbank acht op basis van het microfiche, het proces-verbaal en de door belanghebbende overgelegde bankafschriften bewezen dat belanghebbende in de jaren 1998 tot en met 2000 een (aanzienlijk) vermogen op de KBL-rekening had. Aangezien voorts vaststaat dat belanghebbende (de inkomsten uit) dit vermogen niet heeft aangegeven in zijn aangiften, acht de rechtbank bewezen dat belanghebbende het beboetbaar feit heeft gepleegd voor die jaren.

Ook wat betreft de jaren 2002 en 2005 acht de rechtbank het bewijs geleverd. Weliswaar volgt uit de door de KBL aan belanghebbende verstrekte gegevens dat de bankrekening met nr. [rekeningnummer] per 20 december 2001 is opgeheven, maar dat neemt niet weg dat een bewijsvermoeden kan worden aangenomen dat belanghebbende nog wel de beschikking had over een substantieel vermogen, in aanmerking genomen dat sprake was van een aanzienlijk vermogen bij KBL en dat een dergelijk aanzienlijk vermogen niet zomaar verdwijnt (vgl. HR 28 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:63). Belanghebbende heeft dit vermoeden niet ontzenuwd. Vast staat dat belanghebbende in zijn aangifte IB/PVV voor het jaar 2002 geen vermogen heeft aangegeven en dat belanghebbende de aan hem uitgereikte aangifte IB/PVV voor het jaar 2005 niet heeft ingediend. Gelet op het voorgaande acht de rechtbank bewezen dat belanghebbende voor de jaren 2002 en 2005 het beboetbaar feit heeft gepleegd.

Wat betreft de vraag of bewezen is dat bij het plegen van de beboetbare feiten sprake was van opzet, moet het volgende worden vooropgesteld. In een geval als het onderhavige, waarin een belastingplichtige een bankrekening aanhoudt in een land met een bankgeheim en aanzienlijke tegoeden daarop en de rente-inkomsten daaruit ten onrechte niet heeft aangegeven, kan in het algemeen reeds op grond daarvan worden aangenomen dat hij die aangifte opzettelijk onjuist heeft gedaan (HR 28 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:63). Aangezien belanghebbende geen feiten heeft aangevoerd die aanleiding zouden kunnen geven om af te wijken van deze regel, acht de rechtbank bewezen dat sprake was van opzet. Dit geldt ook voor de jaren 2002 en 2005 omdat naar het oordeel van de rechtbank de voornoemde regel van overeenkomstige toepassing is in het geval waarin vermogen van een bankrekening in een land met een bankgeheim is gehaald en dit vermogen ook nadien ten onrechte niet is aangegeven.

De rechtbank acht, zoals gezegd, bewezen dat belanghebbende omvangrijke bedragen heeft gestort op een rekening in een land met een bankgeheim en dit geld en de daaruit ontvangen inkomsten gedurende een lange reeks van jaren bewust aan het zicht van de fiscus heeft onttrokken. Deze omstandigheden maken dat sprake is van omstandigheden die in beginsel in elk van de in geding zijnde jaren vergrijpboeten van 100% van de verschuldigde belastingbedragen rechtvaardigen.

Bij uitspraken op bezwaar zijn de boeten reeds verminderd met 20% in verband met overschrijding van de redelijke termijn. Ter zitting heeft de inspecteur toegezegd, conform het standpunt in de brief van 12 maart 2012, dat de boeten met 5% moet worden verminderd in verband met de omstandigheid dat de aanslagen zijn opgelegd met omkering van de bewijslast. De rechtbank ziet geen aanleiding voor verdere vermindering van de boeten en acht derhalve boeten van 75% in het onderhavige geval passend en geboden.

De boeten dienen derhalve als volgt te worden verminderd:

Voor het jaar 2008 is aan belanghebbende een verzuimboete opgelegd van € 226 wegens het niet doen van aangifte IB/PVV. Belanghebbende heeft geen grieven aangevoerd tegen deze boete. Nu belanghebbende, hoewel daartoe uitgenodigd, geen aangifte heeft gedaan, is de verzuimboete terecht opgelegd. De rechtbank ziet geen aanleiding tot vermindering van de boete, nu zij de hoogte passend en geboden acht.