Rb. Zeeland-West-Brabant, 24-05-2023, nr. 10123468 CV EXPL 22-3562 (E)

Het verdere verloop van de procedure blijkt uit:

a. het tussenvonnis van 14 december 2022, met de daarin genoemde stukken;

b. de conclusie van antwoord in reconventie;

c. de aantekeningen van de griffier van de mondelinge behandeling van 6 april 2023;

d de akte na comparitie, met één productie;

e de antwoordakte na comparitie.

Ten slotte is vonnis bepaald.

In conventie en in reconventie:

Tussen partijen staat het volgende vast:

a. Bij brief van 24 augustus 2020 heeft [eiseres in conventie] aan [gedaagde in conventie] een opdrachtbevestiging gestuurd. Hierin staat:

“Heden verzocht u mij om uw belangen te behartigen terzake uw geschil met [bedrijf] .

We hebben afgesproken dat u mij volmacht geeft voor de uitvoering van mijn werkzaamheden in het kader van de overeenkomst van opdracht.

Dan enkele afspraken van financiële aard. Voor mijn werkzaamheden berekenen wij u een uurtarief van € 215,- te vermeerderen met BTW en 5% kantoorkosten. Op korte termijn zal ik u een voorschotnota toesturen met het verzoek deze te voldoen binnen de op de nota gestelde termijn. Mocht de voorschotnota de kosten voor de verrichtte werkzaamheden overschrijden, dan wordt dit bedrag uiteraard bij afwikkeling van het dossier terugbetaald op het bij ons bekende rekeningnummer. Afhankelijk van de duur van de zaak zullen aan u tussentijdse declaraties worden gezonden. Mocht u gedurende het traject een overzicht wensen van de verrichtte werkzaamheden, dan kunt u uiteraard te allen tijde contact opnemen.

Wanneer uw contactgegevens (adres, telefoonnummer, e-mailadres) wijzigen, verzoek ik u vriendelijk dit te willen laten weten zodat wij u steeds kunnen bereiken.

Op deze opdracht zijn algemene voorwaarden van toepassing welke u kunt vinden op onze website [website] . Tevens is onze kantoorklachtenregeling van toepassing.

Wij danken u voor uw opdracht, waaraan de uiterste zorg zal worden besteed.”

b. Bij factuur van 28 oktober 2020 heeft [eiseres in conventie] een tussentijdse declaratie ten bedrage van € 2.750,78 (inclusief btw) aan [gedaagde in conventie] gestuurd. Er is een bedrag van € 1.000,00 als voorschot in mindering gebracht. Op de voorschotnota van € 1.210,00 heeft [gedaagde in conventie] een bedrag betaald van € 1.100,00.

c. Op 3 december 2020 heeft [eiseres in conventie] haar werkzaamheden opgeschort.

d. Op 28 januari 2021 heeft [eiseres in conventie] een einddeclaratie ten bedrage van € 1.849,17 (inclusief btw) aan [gedaagde in conventie] gestuurd.

e. Bij brief van 28 januari 2021 heeft [eiseres in conventie] [gedaagde in conventie] bericht niet langer haar belangen te kunnen behartigen in het geschil met [bedrijf] .

In conventie:

Ter beoordeling ligt voor de vraag of [eiseres in conventie] tekort is geschoten in de nakoming van haar verplichtingen uit de overeenkomst van opdracht. Artikel 7:401 van het Burgerlijk Wetboek (BW) bepaalt dat de opdrachtnemer bij zijn werkzaamheden de zorg van een goed opdrachtnemer in acht moet nemen. Volgens vaste rechtspraak wordt daarbij tot uitgangspunt genomen dat een advocaat als beroepsoefenaar de zorgvuldigheid heeft betracht die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht. Of er voldoende zorgvuldigheid is betracht, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Naar het oordeel van de kantonrechter is [eiseres in conventie] niet tekort geschoten in haar verplichtingen uit de overeenkomst van opdracht. Daartoe overweegt de kantonrechter als volgt.

De kantonrechter stelt voorop dat [eiseres in conventie] in de overgelegde urenoverzichten gespecificeerd heeft aangegeven welke kosten voor welke werkzaamheden en de daaraan bestede tijd zij in rekening heeft gebracht. De stelling van [gedaagde in conventie] dat er sprake is van excessief declareren is onvoldoende ter onderbouwing van haar standpunt dat het aantal in rekening gebrachte uren onredelijk zou zijn. Voor zover het verweer ziet op het in rekening brengen van uren die [eiseres in conventie] heeft besteed aan de incasso van haar facturen, is de kantonrechter met [gedaagde in conventie] van oordeel dat dit niet onder de opdracht valt. Naar

de kantonrechter op de mondelinge behandeling heeft begrepen gaat het om 2,5 uur. Een vergoeding voor deze werkzaamheden (zijnde een bedrag van afgerond € 650,38 inclusief btw) zal dan ook worden afgewezen. Voor wat betreft de betwisting van [gedaagde in conventie] dat

[eiseres in conventie] geen twee uur heeft besteed aan het opstellen van een (concept) dagvaarding, overweegt de kantonrechter dat, nog daargelaten de vraag of [gedaagde in conventie] deze (concept)

dagvaarding bij e-mail van 5 januari 2021 heeft ontvangen, [eiseres in conventie] voldoende heeft onderbouwd dat zij werkzaamheden in dit kader heeft verricht. Het verweer van [gedaagde in conventie] treft dan ook geen doel.

[gedaagde in conventie] heeft op de mondelinge behandeling nogmaals kenbaar gemaakt dat volgens haar de tekortkoming in de nakoming is gelegen in het feit, dat [eiseres in conventie] geen dagvaarding heeft laten uitgaan voor een bodemprocedure die [gedaagde in conventie] wilde voeren tegen [bedrijf] .

In die procedure wilde zij de gebreken in de huurwoning en daaruit voortvloeiende schade vorderen van [bedrijf] . Daarnaast heeft zij op de mondelinge behandeling aangevoerd dat [eiseres in conventie] haar onvoldoende de juridische en processuele opties heeft voorgehouden, waaruit zij had kunnen kiezen, indien een dagvaarding zoals [gedaagde in conventie] deze voor ogen stond op korte termijn niet mogelijk was.

Ter zake van het voorgaande overweegt de kantonrechter dat, nog daargelaten of een advocaat verschillende juridische strategische opties aan diens cliënt dient voor te houden, het enkele feit dat dit niet heeft plaatsgevonden, niet leidt tot de conclusie dat [eiseres in conventie] is tekortgeschoten in de nakoming van haar verplichtingen uit de opdracht. Daarbij spelen alle relevante feiten en omstandigheden van het geval een rol. In dit kader wijst de kantonrechter erop dat [eiseres in conventie] op de mondelinge behandeling heeft gesteld dat zij (direct) na

15 oktober 2020 nog over onvoldoende onderbouwde (medische) stukken beschikte, die een kansrijke dagvaarding mogelijk maakte. Daartegenover heeft [gedaagde in conventie] gesteld dat [eiseres in conventie] over voldoende stukken beschikte, omdat [eiseres in conventie] deze in het kader van de kort geding procedure reeds tot haar beschikking had gekregen. De kantonrechter kan uit de in het kader van deze procedure overgelegde stukken niet opmaken of dit het geval was. Daarmee heeft [gedaagde in conventie] haar verweer op dit punt onvoldoende onderbouwd. Dit betekent dat uit het feit dat er tussen 15 oktober 2020 en het moment waarop [eiseres in conventie] haar werkzaamheden heeft opgeschort (3 december 2020), niet de conclusie kan worden getrokken dat [eiseres in conventie] onvoldoende voortvarend uitvoering aan haar opdracht heeft gegeven.

Verder verwijt [gedaagde in conventie] dat [eiseres in conventie] geen toevoeging heeft aangevraagd. Volgens [gedaagde in conventie] is [eiseres in conventie] er te snel van uitgegaan dat [gedaagde in conventie] geen aanspraak kon of wilde maken op een toevoeging. [eiseres in conventie] heeft dit betwist. Volgens haar heeft zij gevraagd naar de inkomenssituatie van [gedaagde in conventie] en daaruit de conclusie getrokken dat een aanvraag, gelet op het inkomen van [gedaagde in conventie] , geen zin zou hebben. Naar het oordeel van de kantonrechter volgt niet uit de algemene voorwaarden, en ook niet uit regel 18 Gedragsregels advocatuur, de verplichting om ook in een niet kansrijke situatie, zoals in dit geval, toch een verzoek bij de Raad voor de Rechtsbijstand in te dienen. Evenmin bestaat er een verplichting om daaraan met zoveel woorden hierover iets in de opdrachtbevestiging te vermelden.

Gelet op het voorgaande zal aan hoofdsom een bedrag van € 3.749,57 (€ 4.399,95 minus

€ 650,38) worden toegewezen. De wettelijke rente zal worden toegewezen op de wijze als hierna bepaald.

[eiseres in conventie] maakt daarnaast aanspraak op de vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De gevorderde vergoeding dient te worden afgewezen, nu niet gebleken is dat in een aanmaning aan [gedaagde in conventie] een betalingstermijn van veertien dagen is gegeven ingaande de dag na ontvangst daarvan, zoals vereist door artikel 6:96 lid 6 BW. In dit verband wordt verwezen naar de uitspraak van de Hoge Raad van 25 november 2016, HR:2016:2704.

Aangezien [gedaagde in conventie] grotendeels in het ongelijk is gesteld, zal zij daarom in de proceskosten worden veroordeeld. Tot aan dit vonnis worden de proceskosten, gelet op het toe te wijzen bedrag aan hoofdsom, aan de zijde van [eiseres in conventie] als volgt vastgesteld:

- kosten van de dagvaarding € 129,74

- griffierecht € 514,00

- salaris gemachtigde € 464,00

Totaal € 1.107,74

Volgens vaste rechtspraak levert een kostenveroordeling ook voor de nakosten een executoriale titel op. Dit betekent dat als [eiseres in conventie] na deze uitspraak ook nog kosten zou moeten maken (de nakosten), [gedaagde in conventie] daarover nog een bedrag zal moeten betalen van

€ 116,00. Hier kan nog een bedrag bijkomen voor de eventuele betekening van de uitspraak. In dit vonnis hoeft hierover geen aparte beslissing te worden genomen. (zie ECLI:NL: HR:2022:853).

In reconventie:

Allereerst zal de kantonrechter beslissen over de vraag of hij bevoegd is van de reconventionele vordering kennis te nemen. Dat is naar het oordeel van de kantonrechter het geval. Artikel 97 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bepaalt namelijk dat een zaak in reconventie wordt behandeld en beslist door de rechter die de zaak in conventie behandelt en beslist, als de samenhang tussen de vorderingen zich tegen afzonderlijke behandeling verzet. Zowel de vordering in conventie als de vordering in reconventie zijn gegrond op de tussen partijen gesloten overeenkomst van opdracht waarbij het in de kern gaat om de vraag of [verweerster in reconventie] tekort is geschoten in de nakoming van deze overeenkomst. De vorderingen hangen dan ook zodanig samen dat het, mede vanuit proceseconomisch oogpunt gezien, ongewenst is dat de vorderingen door afzonderlijke rechters worden behandeld.

Inhoudelijk overweegt de kantonrechter dat uit wat hiervoor is overwogen in conventie volgt dat de vorderingen in reconventie dienen te worden afgewezen.

De kantonrechter ziet, gelet op de nauwe samenhang tussen de vordering in conventie en in reconventie, aanleiding de proceskosten tussen partijen te compenseren, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De kantonrechter:

in conventie:

veroordeelt [gedaagde in conventie] om aan [eiseres in conventie] te betalen een bedrag van € 3.749,57, te vermeerderen met de wettelijke dag rente vanaf de dag van dagvaarding tot de dag van de volledige betaling;

veroordeelt [gedaagde in conventie] in de proceskosten van [eiseres in conventie] tot op heden vastgesteld op

€ 1.107,74;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst de vordering voor het overige af.

in reconventie:

wijst de vorderingen af;

compenseert de proceskosten tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.

Dit vonnis is gewezen door mr. Rouwen en in het openbaar uitgesproken op 24 mei 2023.