Rb. Roermond, 20-01-2012, nr. 04/860344-11

[slachtoffer], wonende te Venlo, [adres], verklaart tegenover de politie als volgt.

Op 9 juni 2011 omstreeks 23.30 uur ben ik gaan slapen in mijn woning. Op 10 juni omstreeks 02.00 uur werd ik wakker van een krakend geluid. Ik ben vervolgens naar de trap gelopen. Bij de trap keek in naar beneden en zag ik een vlam bij mijn voordeur. Ik zag dat mijn voordeur in brand stond en ik heb op de muur van de buren geklopt die de brandweer hebben gebeld. Ik zag dat de kozijnen en de twee ramen in de voordeur en de deurmat zwaar beschadigd waren. De muren om de voordeur waren zwart. Als ik niet op tijd van de brand was wakker geworden, zou de gehele woning in brand hebben gestaan. Ik ben erg geschrokken en ik vreesde voor mijn leven.

De verbalisanten hebben gerelateerd hetgeen medeverdachte [medeverdachte] tegenover hen in een gesprek heeft verklaard. Samengevat komt de inhoud van de verklaring van verdachte tijdens dat gesprek op het volgende neer.

Op zondag 5 juni 2011 werd het idee geopperd om [slachtoffer] een lesje te leren.

[verdachte] en ik waren allebei van mening dat [slachtoffer] als een blok tussen ons in stond.

Ik ben in eerste instantie de drijvende kracht geweest achter de brandstichting en daarna was [verdachte] de drijvende kracht.

Ik heb net verteld dat [verdachte] met het idee kwam van de brandstichting. Dat is niet zo. Ik ben met het idee gekomen om [slachtoffer] een lesje te leren door brand te stichten. Ik wilde dit doen door met een gasbrandertje de voordeur van [slachtoffer] aan te steken. [verdachte] is later met het idee gekomen om dat met benzine te doen en een waterpistool. Dat initiatief kwam van [verdachte]. Ik heb haar daarbij niet tegengehouden.

Mijn bedoeling van de brandstichting was om [slachtoffer] bang te maken en haar een lesje te leren. Ik zag haar na onze relatie als de winnaar en ik was de verliezer. Zij kleineerde mij en ik had het idee dat ik mij moest bewijzen ten opzichte van haar. [slachtoffer] zat in mijn hoofd en ze moest uit mijn hoofd. Ik weet alleen niet hoe ik haar uit mijn hoofd moest krijgen. Ik ben nog steeds heel gek op [slachtoffer] en heb de relatie met haar voor mijzelf nog niet af kunnen sluiten.

Ik wist dat [verdachte] de voordeur van [slachtoffer] in brand ging steken met benzine. Ik heb niets gedaan om haar tegen te houden. Ik heb het allemaal laten gebeuren.

[verdachte] en ik hebben zondag 5 juni 2011, dinsdag 7 juni 2011, woensdag 8 juni 2011 en donderdag 9 juni 2011 ge-sms’t over de brandstichting bij [slachtoffer].

Ik had niet echt nagedacht over de gevolgen die de brand met zich mee konden brengen. Over de gevolgen van de bezine en de emmer heb ik niet goed nagedacht. Ik heb er ook niet over nagedacht dat de kinderen van [slachtoffer] mogelijk in huis konden zijn en wat de gevolgen konden zijn voor de buren.

De verbalisanten [naam] en [naam] hebben hun bevindingen op de plaats delict in een proces-verbaal neergelegd en zij relateren als volgt. Op vrijdag 10 juni 2011 om 02.11 uur, werden wij, door de regionale meldkamer politie, gestuurd naar de [adres] in Venlo. Ter plaatse zou de voordeur in brand staan.

Vervolgens zijn wij onmiddellijk ter plaatse gegaan. Op bovengenoemde datum, omstreeks 02.16 uur, waren wij, ter plaatse op de [adres] te Venlo. Wij zagen in genoemde straat vuur ter hoogte van een woning aan de voorzijde. Het betrof een woonblok bestaande uit meerdere woningen. Wij zagen dat het vuur was bij een tussenwoning. Wij zagen dat bij [perceel] de voordeur in lichterlaaie stond. Wij roken direct een geur gelijkend op die van benzine of een andere brandversneller.

Wij hoorden van de aanwezige brandweerlieden dat er sprake was van brandstichting door gebruik van een brandbare vloeistof die op of tegen de voordeur gegooid dan wel gelegd zou zijn. Hierdoor zou de deur in brand gestoken zijn. Wij zagen dat buiten de voordeur het deurkozijn, de vloermat aan de buitenzijde en de buitenmuur verkoold waren.

Wij zagen dat zich in de woning een vrouw bevond. Wij hoorden van de vrouw dat zij de bewoonster was van de woning en was genaamd [slachtoffer].

De getuige [naam] heeft tegenover de politie onder meer het volgende verklaard.

Verdachte zal hiervan worden vrijgesproken.

8.De strafbaarheid van het bewezenverklaarde en de kwalificatie

8.1. De strafbaarheid

Het bewezen verklaarde is strafbaar.

8.2.Kwalificatie

Het ten laste van verdachte bewezenverklaarde levert op het navolgende strafbare misdrijf:

medeplegen van opzettelijk brand stichten, terwijl daarvan gemeen gevaar voor goederen en levensgevaar voor een ander te duchten is.

Het misdrijf is strafbaar gesteld bij de artikelen 157 juncto 47 van het Wetboek van Strafrecht.

9.De strafbaarheid van verdachte

Door de psycholoog [naam] is omtrent de geestvermogens van verdachte op 29 september 2011 rapportage uitgebracht. De deskundige komt tot de conclusie dat verdachte volledig toerekeningsvatbaar is.

De verdachte is strafbaar voor het bewezenverklaarde nu niet is gebleken van enige omstandigheid die verdachtes strafbaarheid opheft.

10.De straf en maatregel

10.1.De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft bij gelegenheid van de terechtzitting op 1 november 2011 met betrekking tot de op te leggen straf gevorderd dat verdachte ter zake van medeplegen van brandstichting zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de tijd van 4 jaren, met aftrek ex artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, waarvan 1 jaar voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren, toezicht van de reclassering en toewijzing van de vordering van de benadeelde partij.

10.2.Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft voorgesteld aan verdachte op te leggen een onvoorwaardelijk gevangenisstraf gelijk aan de tijd die zij ten tijde van de datum van de uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht.

Door de verdediging is een strafmaatverweer gevoerd omdat het Openbaar Ministerie in deze zaak in strijd met de zogenaamde Salduz jurisprudentie gehandeld heeft. In tegenstelling tot medeverdachte [medeverdachte] is de zaak van [verdachte] ten onrechte aangemerkt als een categorie B zaak. Nu het een verdenking betrof waarop een strafbedreiging stond van twaalf jaar gevangenisstraf of meer had de zaak van verdachte als een categorie A zaak aangemerkt dienen te worden met als gevolg dat verdachte geen afstand had kunnen doen van het recht op consultatiebijstand.

De rechtbank overweegt dienaangaande als volgt.

Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat de zaak van [verdachte] op basis van de Aanwijzing rechtsbijstand politieverhoor (Staatscourant 2010, nr. 4003) ingedeeld had moeten worden in categorie A. Door de zaak van [verdachte] te beschouwen als categorie B zaak er is gehandeld in strijd met deze aanwijzing en heeft verdachte ten onrechte afstand kunnen doen van het recht op consultatiebijstand. Vraag is vervolgens welk rechtsgevolg aan deze gang van zaken verbonden dient te worden. Verdachte [verdachte] heeft in alle verhoren en ook ter terechtzitting openheid van zaken gegeven en is op geen enkele wijze terug gekomen op datgene wat zij bij de politie in eerste instantie heeft verklaard. De rechtbank constateert op basis hiervan dat verdachte niet dusdanig in enig belang is geschaad dat dit enkel weer in evenwicht gebracht kan worden door een strafvermindering. De kale constatering dat er gehandeld is in strijd met de Aanwijzing is in casu een voldoende passende tegemoetkoming.

10.3.De overwegingen van de rechtbank

Verdachte en haar toenmalige vriend en medeverdachte [medeverdachte] hebben samen het plan opgevat om de ex vriendin van de medeverdachte, [slachtoffer] “een lesje te leren” dan wel te “straffen”. Tegen die achtergrond werd het idee geboren om brand te stichten door de voordeur van de woning van [slachtoffer] met benzine te besproeien en vervolgens die benzine aan te steken. [verdachte] is degene geweest die uiteindelijk het plan heeft uitgevoerd en de brandstichting feitelijk heeft gepleegd. Blijkens de verklaring van [verdachte] heeft medeverdachte [medeverdachte] zich bewust op de achtergrond gehouden door de brandstichting te laten plegen door [verdachte] op een moment dat hij zelf in het buitenland was in een poging om buiten schot te blijven. Beide verdachten zijn dagen bezig geweest met het beramen van dit delict. Ondanks dat tijdsverloop en de omstandigheid dat verdachten niet in elkaars aanwezigheid waren, hebben zij niet van al die bedenktijd gebruik gemaakt door op hun schreden terug te keren dan wel om [slachtoffer] of de politie in te lichten over datgene wat te gebeuren stond.

[slachtoffer], een alleenstaande moeder met twee kinderen, verklaart dat zij sinds de breuk met [medeverdachte], eind 2009, regelmatig het slachtoffer is geworden van de vernielingen en brandstichtingen rondom haar woning. Zo bevinden zich in het dossier diverse (overigens onopgehelderd gebleven) aangiftes van het leksteken van de banden van haar auto en van het gooien van een steen door de ruit van haar voordeur. Ook heeft zij aangifte gedaan nadat zij ’s-nachts wakker werd van de rook en een brandende c.q. smeulende plastic buis die door haar brievenbus was gestoken en gevuld was met (vuurwerk-) sterretjes aantrof en nadat het rolluik aan de buitenkant van de woonkamer vlam had gevat. Ook verklaart zij dat zij sinds de breuk met [medeverdachte] de nodige sms-berichten van hem heeft ontvangen met veelal een beledigende dan wel bedreigende inhoud. Met de buren was de afspraak gemaakt dat zij indien nodig door op de muur te bonken hun hulp kon inroepen. Gelet op al die incidenten had zij haar woning met de nodige brandmelders beveiligd en ook had zij een bewakingscamera gericht op de voordeur geïnstalleerd. Op de opnames van deze camera, herkende zij [verdachte], die kort daarna kon worden aangehouden.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is verder gebleken dat door het snel wakker worden van [slachtoffer] en het snel ingrijpen van buren en brandweer, de brand beperkt is gebleven tot het gedeeltelijk verbranden van de voordeur van haar woning. Het is immers algemeen bekend dat een brand, zeker een die wordt gevoed door benzine, razendsnel, onvoorspelbaar en vaak oncontroleerbaar uitbreidt, waardoor het gevaar op het in brand raken dan wel verbranden van goederen en/of personen zeer nadrukkelijk aanwezig is.

De rechtbank is daarom van oordeel dat het bewezen verklaarde een zeer ernstig feit is en dat de wetgever terecht op brandstichting een forse vrijheidsstraf heeft gesteld en dat de pleger van een dergelijk feit ook zwaar gestraft dient te worden. Uit de onderbouwing van de vordering benadeelde partij blijkt dat de angstklachten van [slachtoffer] en haar kinderen, ook na de aanhouding van beide verdachten nog steeds voortduren. [slachtoffer] slaapt heel slecht, bang dat er weer iets zal gebeuren, is daardoor oververmoeid met alle gevolgen van dien. Een van haar kinderen wijkt uit angst dat haar moeder iets zal overkomen niet meer van haar zijde. Het andere kind durft thuis in het geheel niet meer te slapen en verblijft elders.

Verder heeft de rechtbank bij de bepaling van de strafmaat rekening gehouden met het gegeven dat verdachte nog niet eerder voor een soortgelijk feit met politie en justitie in aanraking is geweest, heeft aangegeven spijt van haar handelen te hebben en het feit dat zij volgens de psycholoog [naam] volledig toerekeningsvatbaar is. Als laatste heeft de rechtbank rekening gehouden met de persoonlijke omstandigheden zoals die zijn vermeld in het over verdachte uitgebrachte voorlichtingsrapport d.d. 25 oktober 2011, in het bijzonder het gegeven dat er bij verdachte sprake is van een tekort aan vaardigheden en beïnvloedbaarheid door dicht bij haar staande personen.

Alles overwegende is de rechtbank van oordeel dat, met name gelet op de aard van het feit en de mogelijke gevolgen daarvan voor derden, dat een gevangenisstraf voor de duur van vier jaren op zijn plaats is.

Om te bevorderen dat verdachte niet zal recidiveren en haar wens om een nieuwe toekomst op te bouwen, zal de rechtbank van de op te leggen vrijheidsstraf een gedeelte voorwaardelijk opleggen. Immers uit voornoemd psychologisch rapport en voornoemd voorlichtingsrapport blijkt dat verdachte in stressituaties minder stabiel wordt en daardoor, mede als gevolg van een tekort aan vaardigheden, meer (negatief) beïnvloedbaar wordt. De rechtbank acht het daarom in het van belang van verdachte dat zij begeleid gaat worden. De rechtbank is van oordeel dat aan deze voorwaardelijke gevangenisstraf als bijzondere voorwaarde dient te worden verbonden toezicht van de Reclassering Nederland, arrondissement Roermond, ook als dat inhoudt het volgen van een Cognitieve vaardigheidstraining (CoVa).

10.4.De vordering van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel

[slachtoffer], [adres], heeft een vordering benadeelde partij ingediend met betrekking tot de als gevolg van het hiervoor ten laste gelegde feit geleden materiële schade en immateriële schade.

[slachtoffer] voornoemd heeft de materiële schade op een bedrag van € 37,99 en de immateriële schade op een bedrag van € 500,00 gesteld, en wil die schades vergoed krijgen.

Ten laste van verdachte is het hiervoor ten laste gelegde feit (artikel 157 juncto 47 van het Wetboek van Strafrecht) bewezen. Het is een strafbaar feit en verdachte zal ter zake van dat feit worden veroordeeld.

Naar het oordeel van de rechtbank is de vordering, die door verdachte niet is weersproken, voor toewijzing vatbaar, zodat de rechtbank het schadebedrag zal vaststellen op een totaalbedrag van € 537,99, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag, te rekenen vanaf 10 juni 2012 tot de dag der algehele voldoening.

Verdachte is naar burgerlijk recht, samen met haar mededader, aansprakelijk voor deze schade.

De rechtbank zal over de vordering van de benadeelde partij, overeenkomstig het hiervoren overwogene, beslissen zoals hierna is vermeld, alsmede over de kosten die door de benadeelde partij zijn gemaakt, thans begroot op nihil.

De rechtbank zal tevens aan verdachte de verplichting opleggen aan de Staat een bedrag van € 537,99, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag te rekenen vanaf 10 juni 2011 tot de dag der algehele voldoening, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door hechtenis voor de tijd van 10 dagen, te betalen ten behoeve van [slachtoffer],

[adres] voornoemd, zoals hierna in het dictum genoemd.

11.Toepasselijke wetsartikelen

Na te melden beslissing is gegrond op de artikelen:

Wetboek van Strafrecht: art. 10, 14a, 14b, 14c, 14d, 24c, 27, 36f, 47, 157