CRvB, 24-08-2010, nr. 08/2517 WWB, nr. 08/2518 WWB

De Raad stelt eerst vast dat tussen partijen niet in geschil is dat in de periode hier in geding sprake was van een gezamenlijke huishouding en dat de toenmalige partner van appellant meer werkzaamheden heeft verricht en meer inkomsten heeft genoten dan aan het College is opgegeven.

Appellant heeft zich steeds op het standpunt gesteld dat hij altijd heeft voldaan aan de op hem rustende inlichtingenverplichting, zodat de onjuiste opgave aan het College hem niet kan worden verweten. Hij heeft hiertoe aangevoerd dat hij in de periode hier in geding weliswaar met zijn partner in dezelfde woning verbleef, maar dat de relatie op dat moment reeds was beëindigd. Appellant had in die periode dan ook geen bemoeienis met zijn ex-partner. Het was appellant om die reden niet bekend dat zijn ex-partner extra werkzaamheden verrichtte en daaruit meer inkomsten genoot dan zij invulde op de maandelijkse, door beiden ondertekende, formulieren.

Deze grief treft geen doel. Het is vaste rechtspraak van de Raad dat in geval van gezinsbijstand de beide in de gezinsbijstand begrepen partners als een eenheid worden gezien wat betreft hun aanspraken en verplichtingen op grond van de WWB en dat reeds daarom geen van beide in de gezinsbijstand begrepen partners zich met vrucht kan beroepen op onbekendheid met de activiteiten van de ander. In hetgeen appellant heeft aangevoerd ziet de Raad geen grond om in dit geval tot een ander oordeel te komen.

Gelet op het voorgaande slaagt het hoger beroep van appellant, voor zover dit betrekking heeft op de herziening en de intrekking van de bijstand over periode van 1 juni 2006 tot en met 5 oktober 2006, niet. De aangevallen uitspraak komt, voor zover deze betrekking heeft op besluit 1, dan ook voor bevestiging in aanmerking.

Indien de belanghebbende de verplichting voortvloeiend uit artikel 17, eerste lid, van de WWB niet of onvoldoende nakomt, verlaagt het College ingevolge artikel 18, tweede lid, van de WWB de bijstand. Indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt wordt ingevolge deze bepaling van een verlaging afgezien.

De Raad stelt vast dat het College de bijstand van appellant heeft verlaagd over een periode dat hij een uitkering naar de norm voor een alleenstaande ontving, en dat de verlaging ook op deze — uitsluitend voor appellant persoonlijk bestemde — alleenstaandenorm wordt toegepast. Gelet op het bepaalde in artikel 18, tweede lid, van de WWB is de Raad van oordeel dat het College zich onder deze omstandigheden een zelfstandig oordeel dient te vormen over de vraag of de schending van de inlichtingenverplichting gedurende de periode dat gezinsbijstand werd verleend appellant persoonlijk en individueel kan worden verweten.

Het College heeft niet betwist dat appellant niet bekend was met de extra werkzaamheden en inkomsten van zijn ex-partner. Dat brengt mee dat tussen partijen niet in geschil is dat appellant de schending van de inlichtingenverplichting niet persoonlijk en individueel kan worden verweten. Daarvan uitgaande had het College ingevolge artikel 18, tweede lid, van de WWB van een verlaging van bijstand moeten afzien, omdat elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt. Dit heeft de rechtbank niet onderkend. De aangevallen uitspraak dient dan ook, voor zover deze betrekking heeft op besluit 2, te worden vernietigd. Doende wat de rechtbank zou behoren te doen, zal de Raad het beroep in zoverre gegrond verklaren en dat besluit wegens strijd met artikel 18, tweede lid, van de WWB vernietigen. De Raad ziet tevens aanleiding om met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) zelf in de zaak te voorzien en het primaire besluit van 14 maart 2007 te herroepen.

Appellant heeft verzocht om het College met toepassing van artikel 8:73 van de Awb te veroordelen tot vergoeding van schade. Dienaangaande overweegt de Raad het volgende. Nu besluit 2 wordt vernietigd en het besluit van 14 maart 2007 wordt herroepen, is de onrechtmatigheid van die besluiten gegeven. Als gevolg daarvan is aan appellant over één maand een te laag bedrag aan bijstand uitbetaald. De Raad acht het verzoek om schadevergoeding in de vorm van de wettelijke rente over het te weinig betaalde bedrag toewijsbaar vanaf het moment dat het ten onrechte is ingehouden op zijn uitkering.

De Raad ziet aanleiding om het College te veroordelen in de kosten die appellant in verband met de behandeling van het bezwaar heeft moeten maken. Deze kosten worden begroot op € 644,-- voor verleende rechtsbijstand. De Raad ziet voorts aanleiding om het College te veroordelen in de proceskosten van appellant. Deze proceskosten worden begroot op € 644,-- in beroep en eveneens op € 644,-- in hoger beroep voor verleende rechtsbijstand.