VI.2.1 Publiekrechtelijke zorgplicht

Nu de nadruk in dit artikel niet zozeer ligt op de zorg die de assurantietussenpersoon vanuit het publiekrecht dient te betrachten, bespreek ik dit aspect slechts beknopt. Daarbij streef ik derhalve niet naar volledigheid. De publiekrechtelijke gedragsregels zien met name op (i) het zoveel mogelijk opheffen van de informatiediscrepantie die tussen de tussenpersoon en aspirant-verzekeringnemer bestaat en (ii) op het scheppen van transparantie in de dienstverlening en het (financiële) product. De financiëledienstverlener moet zowel informatie verstrekken als informatie inwinnen. De (precontractueel) te verstrekken informatie moet correct, begrijpelijk en niet misleidend zijn1 en dient die gegevens te bevatten die redelijkerwijs relevant zijn voor een adequate beoordeling van het product.2 De in te winnen informatie ziet – wederom voor zover relevant en voor zover sprake is van advisering – op de financiële positie, kennis, ervaring, doelstellingen en risicobereidheid van de klant.3 Is er geen sprake van advisering, dan moet informatie worden ingewonnen over de kennis en ervaring van de consument, zodat de financiëledienstverlener kan beoordelen of het product passend is voor de cliënt.4 Het informeren van de klant stopt bovendien niet op het moment dat de verzekeringsovereenkomst is gesloten. Ook indien zich gedurende de looptijd wezenlijke wijzigingen voordoen in de door de financiëledienstverlener verstrekte informatie, dan moet deze zijn klant daarover informeren.5

Artikel 4:24a Wft bepaalt verder bij wijze van vangnetbepaling6 dat een tussenpersoon de gerechtvaardigde belangen van de cliënt op zorgvuldige wijze in acht dient te nemen7 en dat, indien sprake is van advisering, de tussenpersoon in het belang van de cliënt dient te handelen.8

Een overtreding van een publiekrechtelijke gedragsnorm heeft niet zonder meer ook civielrechtelijke gevolgen. De publiekrechtelijke normen zijn evenwel ook in het kader van de privaatrechtelijke zorgplicht van belang, nu deze zorgplicht uit open normen bestaat. Een overtreding van een publiekrechtelijke norm vormt een indicatie dat de intermediair niet als een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot heeft gehandeld. De publiekrechtelijke normen werken in het privaatrecht door: zij kleuren de open normen in.9