5.9.3 UBO-begrip

Artikel 1, lid 1, onder p Hrw 2007 verwijst voor de UBO-definitie naar artikel 10a, lid 1 Wwft, waarin de hoofdregel voor de UBO-kwalificatie staat: “de natuurlijke persoon die de uiteindelijke eigenaar is van of zeggenschap heeft over een vennootschap of andere juridische entiteit.” Vervolgens regelt artikel 3, lid 1 Uitv.besl. Wwft 2018 welke natuurlijke persoon per categorie van juridische entiteiten in elk geval als UBO moet worden aangemerkt. Dit vindt plaats aan de hand van vier alternatieve, voor elkaar in te wisselen criteria:1 aandelenbelang, stemrechten, eigendomsbelang en feitelijke zeggenschap.

De uitwerking van het UBO-begrip brengt mee dat het niet mogelijk is dat een juridische entiteit geen UBO heeft.2 Van elke juridische entiteit moet dus altijd minimaal één UBO worden geregistreerd. Als er op grond van de wettelijke criteria geen natuurlijke persoon als (echte) UBO kan worden vastgesteld, dan moet de juridische entiteit de natuurlijke persoon of personen die behoort of behoren tot haar hoger leidinggevend personeel als zogenoemde pseudo- of quasi-UBO registreren (art. 3, lid 1 Uitv.besl Wwft 2018). Dit wordt ook wel de terugvaloptie genoemd. Onder hoger leidinggevend personeel van een rechtspersoon wordt verstaan elke statutaire bestuurder (art. 3, lid 6 Uitv.besl. Wwft 2018).3 Er is volgens de minister van Financiën geen grond om onderscheid te maken tussen de verschillende bestuurders, zodat het niet van belang is of de bestuurders al dan niet handelingsbevoegd zijn.4 Is de statutaire bestuurder van de registratieplichtige rechtspersoon (A) zelf een rechtspersoon (B), dan worden alle statutaire bestuurders van rechtspersoon B als pseudo-UBO van rechtspersoon A aangemerkt, omdat die bestuurders/natuurlijke personen van rechtspersoon B rechtspersoon A op dagelijkse basis besturen.5 Ook als pseudo-UBO’s worden dus altijd natuurlijke personen geregistreerd.