HR, 23-05-2006, nr. 00614/06B, nr. 01616/05B

rekwirant is van mening dat de rechtbank haar ongegrondverklaring ten onrechte heeft gebaseerd op haar gelijktijdig genomen besluit om de beslagen auto's aan het verkeer te onttrekken omdat dit laatste besluit eveneens ten onrechte, want op onjuiste gronden en niet naar behoren met redenen omkleed, is genomen

De Rechtbank heeft deze stellingen van rekwirant kennelijk verworpen op grond van de onjuiste opvatting, dat de auto's wel degelijk aan het verkeer dienen te worden onttrokken, omdat met de historie van de auto's zou zijn geknoeid, waardoor deze niet meer te achterhalen is, terwijl voorts de in de Staatscourant van april 2000 nr. 83 gepubliceerde voorschriften voor het samenvoegen van auto's niet zouden zijn nageleefd, doordien de niet gebruikte onderdelen niet zijn ingeleverd bij de Rijksdienst voor het Wegverkeer en de auto's na samenvoeging niet zijn gekeurd. Hierbij heeft de Rechtbank kennelijk — in casu ongefundeerd — de stelling van het O.M. overgenomen dat het ongecontroleerd bezit van auto's met een vals kenteken moet worden bestreden.

Rekwirant is van mening, welke mening wordt gedeeld door de door hem geraadpleegde medewerker van de R.D.W., dat er — althans in de praktijk — geen sprake is van het inleveren van niet gebruikte auto-onderdelen, terwijl de eis van keuring van het tot stand gekomen voortuig door de R.D.W. slechts van toepassing is op voor het Nederlandse wegverkeer bestemde auto's. Nu de in beslag genomen auto's niet bestemd zijn voor het Nederlandse wegverkeer, doch voor uitvoer naar Amerika en voor gebruik in Amerika, valt niet in te zien waarom een dergelijke keuring in Nederland dient plaats te vinden. Eén en ander klemt temeer nu er nog wekelijks grote hoeveelheden auto's, die op dezelfde wijze tot stand zijn gekomen, worden uitgevoerd naar Amerika.

Ten onrechte gaat de Rechtbank er in casu kennelijk van uit dat er sprake is van auto's met een vals kenteken, waarbij er alsdan aan wordt voorbij gegaan dat rekwirant zowel de kentekenbewijzen van de beslagen auto's, als die van de zogenaamde donorauto's in het geding heeft gebracht. Terwijl rekwirant eveneens, middels een verklaring van de autofabrikant, meent te hebben aangetoond dat de Voertuigidentificatienummers, anders dan het Nederlands Forensisch Instituut (ongemotiveerd) veronderstelt, bij de betreffende auto's in de bodemplaat behoort te zijn aangebracht. Rekwirant is inmiddels ook in het bezit van een verklaring van de autofabrikant dat de betreffende V.I.N.-nummers destijds ook handmatig werden ingeslagen (prod. 1). Rekwirant is van mening dat de Rechtbank aldus in redelijkheid niet heeft kunnen komen tot het besluit dat de kentekens van de betreffende auto's vals zijn.

Ter toelichting zij hierbij vermeld dat de betreffende voertuigidentificatienummers (V.I.N.nummer) bij de auto's van de betreffende bouwjaren, hetzij door de fabrikant, maar meestal door de importeur handmatig werden aangebracht in de bodemplaat. Dat de betreffende nummers niet door de fabrikant zouden zijn aangebracht, wordt ten onrechte door de Rechtbank aangenomen op basis van de ongemotiveerde veronderstelling van het N.F.I. dat alle VIN-nummers bij de betreffende voertuigen fabrieksmatig in de raamstijl zijn aangebracht.

Rekwirant is, mede op grond van publicaties in het politieblad betreffende de beslaglegging, van mening dat in deze op oneigenlijke wijze wordt getracht een, op zich gerechtvaardigd maar in casu niet aan de orde zijnd, doel na te streven, teweten het paal en perk stellen aan de diefstal van auto's en de uitvoer van gestolen auto's, daar in casu voldoende is aangetoond dat geen sprake is van gestolen auto's.

Voor zover toch sprake zou zijn van enige handeling of enig verzuim in strijd met de voorschriften terzake van het samenvoegen van auto's, kan het slechts handelen om lichte omissies of overtredingen van deze voorschriften, die een onttrekking aan het verkeer en een daarop gebaseerd beslag, niet rechtvaardigen.

Voor zover rekwirant onvoldoende bewijs zou hebben geleverd, had hij, op grond van zijn aanbod daartoe, in de gelegenheid moeten worden gesteld dit bewijs alsnog bij te brengen.

Immers wordt als grond voor de vordering tot onttrekking aan het verkeer slechts aangevoerd dat met betrekking tot het in beslaggenomene het strafbare feit is begaan, terwijl in het verloop van de procedure noch tijdens de mondelinge behandeling, gesteld noch gebleken is dat er sprake is van een strafbaar feit. De rechtbank heeft kennelijk aangenomen dat met het strafbare feit wordt bedoeld het delikt van art. 219 van het Wetboek van Strafrecht. Daargelaten dat naar de mening van rekwirant van een dergelijk delict in casu geen sprake is, is rekwirant van mening dat zelfs indien hier sprake zou zijn van vervalsing van V.I.V.-nummers, dit nog niet inhoudt dat het bezit c.q. de uitvoer van dergelijke auto's in strijd is met de wet.

Nu er van uit moet worden gegaan dat voldoende is aangetoond dat de betreffende in beslag genomen auto's, noch de zogenaamde donorauto's, niet van diefstal afkomstig zijn, gaat de regel die de Rechtbank kennelijk tot haar uitgangspunt heeft genomen, dat auto's met een vals kenteken veelal van diefstal afkomstig blijken te zijn, in casu aantoonbaar niet op. Ook kan niet worden gesteld dat het in het algemeen belang is dat onderhavige auto's worden vernietigd omdat geen enkel belang gediend is met het vernietigen van legaal verworven auto's die slechts zijn samengevoegd volgens de daarvoor gestelde regels en die bovendien duidelijk bestemd zijn voor de Amerikaanse markt.

Het is naar de mening van rekwirant slechts aan de Amerikaanse autoriteiten om te beoordelen of zij de betreffende voertuigen tot Amerika wenst toe te laten. Dat zulks niet het geval is, is gesteld noch gebleken.

De beslissing van de Rechtbank om het verzoek tot opheffing van het beslag ongegrond te verklaren wordt gebaseerd op de gelijktijdig genomen beslissing ten aanzien van de afzonderlijke vordering van de Officier van Justitie tot onttrekking aan het verkeer van de betreffende voertuigen. In deze beslissing overweegt de Rechtbank evenwel dat uit de betreffende vordering tot onttrekking aan het verkeer blijkt dat de officier niet voornemens is een vordering in te stellen. Echter uit de betreffende vordering tot onttrekking aan het verkeer blijkt op geen enkele wijze dat de officier van justitie niet voornemens is een vervolging in te stellen. In de vordering wordt slechts algemeen verwezen naar de artikelen 36b, 36c en 36d van het wetboek van strafrecht terwijl overigens met geen woord wordt gerept over het afzien van verdere vervolging. De vordering wordt aangevangen met de woorden: ‘overwegende dat in de onder het bovengenoemde parketnummer ingeschreven strafzaak, welke in eerste aanleg zal worden vervolgd / is vervolgd / had kunnen worden vervolgd voor etc.’

In deze zin wordt een drietal keuzemogelijkheden gegeven, waaruit evenwel door de officier van justitie geen keuze is bepaald. Aldus kan niet worden gesteld dat hieruit kan worden geconcludeerd dat de officier van Justitie niet voornemens is een vervolging in te stellen. Uw Hoge Raad heeft op 10 januari 1984 (NJ 1984,684) bepaald dat de Rechtbank dient te onderzoeken of de officier het voornemen heeft tot vervolging over te gaan. De conclusie dat de officier van justitie niet voornemens is tot vervolging over te gaan, kan niet worden afgeleid uit het enkele feit dat hij een afzonderlijke vordering tot onttrekking aan het verkeer heeft ingesteld. Dit zou een ontoelaatbare cirkelredenering inhouden.

Rekwirant heeft in de procedure in eerste instantie duidelijk aangegeven dat er volstrekt onbehoorlijk jegens hem is gehandeld. Immers zijn de betreffende auto's reeds in juli 2003 in beslag genomen zonder dat hierover maar enige mededeling is gedaan aan de belanghebbenden, ook nadat hierom door rekwirant duidelijk is gevraagd. Vervolgens is kennelijk in april 2004 een vordering tot onttrekking aan het verkeer gedaan, terwijl deze evenwel pas bij de behandeling van het verzoek tot opheffing van het beslag, ter zitting van 16 juni 2004, aan rekwirant ter hand is gesteld. Ondertussen heeft rekwirant in een vaktijdschrift moeten lezen dat hij kennelijk werd verdacht van het op grote schaal helen en omkatten van de betreffende auto's terwijl hiervan geen enkele sprake is. De mogelijkheid om zich hiertegen te verweren, en bewijs te leveren van het feit dat geen sprake is van ‘omgekatte’ auto's — voor zover nog nodig — wordt hem ontnomen doordat er geen vervolging wordt ingesteld. Tenslotte wordt geen enkele poging gedaan om de stelling van eiser dat de auto's legaal zijn verkregen — welke stelling wordt onderbouwd met de overlegging van de kentekens van zowel de donor-auto's als van de inbeslaggenomen auto's — te weerleggen en wordt simpelweg verondersteld dat de V.I.N.-nummers vals zijn op grond van een onjuiste vooronderstelling van het N.F.I.

Ondertussen wordt zelfs in de vordering tot onttrekking aan het verkeer volgehouden dat niet bekend is aan wie het in beslag genomene toebehoort, terwijl rekwirant al meer dan een half jaar probeert uitsluitsel van justitie te verkrijgen en uit de verschepingsdocumenten duidelijk blijkt wie de opdrachtgever is.

Ondertussen worden wekelijks grote partijen op dezelfde wijze samengestelde mini's verscheept, zonder dat justitie ook maar enige moeite doet om zulks een halt toe te roepen. Rekwirant is van mening dat een dergelijke handelswijze als in casu getuigt van pure willekeur en een duidelijke onwil om volgens de daartoe gestelde regels te handelen. Hij is van mening dat aldus sprake is van een vorm van detournement de pouvoir — d.w.z. in casu het nastreven van een op zich gerechtvaardigd belang op een daarvoor niet geëigende wijze — die ook in het strafrecht niet kan worden aanvaard.

De officier van justitie had derhalve in zijn vordering tot onttrekking aan het verkeer niet ontvankelijk dienen te worden verklaard, nu zelfs indien sprake zou zijn van bezit van voertuigen welke strijdig is met het algemeen belang — quod non — zulks niet opweegt tegen het belang van een behoorlijke rechtsgang.

Aldus opgemaakt, getekend en ingediend door mr. [naam advocaat], advocaat te [plaats], die verklaart tot deze ondertekening en indiening bepaaldelijk door rekwirant van cassatie te zijn gevolmachtigd.

[plaats], 5 juli 2005

Mr. [naam advocaat]