9.2.2 Van Dullemen/Sala (nakomingsfrustratie)

De Hoge Raad overwoog in het in 1958 gewezen arrest Van Dullemen/Sala1 dat de weigering van een natuurlijk persoon als orgaan van een vennootschap om een verbintenis van die vennootschap na te komen, onder omstandigheden als een onrechtmatige daad van die natuurlijk persoon jegens een derde kan worden aangemerkt. De Hoge Raad overwoog:

De Hoge Raad heeft in deze zaak, aan de hand van concrete door het hof vastgestelde omstandigheden, een maatschappelijke betamelijkheidsnorm (of zorgvuldigheidsnorm) geconcretiseerd (hetgeen ik als rechtsverfijning aanmerk), die persoonlijk op de bestuurder rustte. In deze casus luidde deze norm – kort gezegd – ‘indien de vennootschap waarvan gij bestuurder bent het verhuurde dient te ontruimen, bent u als bestuurder onder deze omstandigheden persoonlijk jegens de huurder gehouden om daar volle medewerking aan te verlenen’. Er zijn hierna vergelijkbare normen in de jurisprudentie ontwikkeld als gevolg waarvan een bestuurder aansprakelijk is indien hij de nakoming van verplichtingen van de vennootschap frustreert, dan wel indien hij feitelijke betalingsonmacht creëert met voorzienbare benadeling van haar crediteur(en) tot gevolg (verhaalsfrustratie/betalingsonwil).2 Ik zal daar hierna niet verder op ingaan. In het kader van dit proefschrift vat ik deze normen samen als de ‘nakomingsfrustratie-norm’.