HvJ EU, 23-03-2023, nr. C-726/21

De SUO is gesloten ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (PB 2000, L 239, blz. 13).

Artikel 54 SUO is opgenomen in hoofdstuk 3, met als opschrift ‘Toepassing van het beginsel ne bis in idem’. Dit artikel luidt:

Artikel 57, leden 1 en 2, SUO luidt:

Het verzoek om een prejudiciële beslissing is volgens de verwijzende rechter ingediend omdat de Kroatische rechterlijke instanties overeenkomstig de Kroatische rechtspraktijk bij de beoordeling of het beginsel ne bis in idem van toepassing is, enkel rekening mogen houden met de feiten die zijn vermeld in de dispositieven van de procedurele handelingen, zoals beschikkingen van inverdenkingstelling, beschikkingen van buitenvervolgingstelling, tenlasteleggingen en rechterlijke uitspraken. Deze rechter is van oordeel dat er een mogelijkheid bestaat dat hij op basis van de feiten die zijn vermeld in de motivering van de procedurele handelingen van een andere lidstaat, in casu de Republiek Oostenrijk, daaronder begrepen de feiten waarop de onderzoeksprocedure betrekking had maar die niet in de tenlastelegging zijn opgenomen, in het kader van het hoofdgeding tot de slotsom kan komen dat er sprake is van ‘dezelfde feiten’ in de zin van artikel 54 SUO.

Volgens vaste rechtspraak van het Hof dient bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet alleen rekening te worden gehouden met haar bewoordingen, maar ook met haar context en met de doelstellingen die worden nagestreefd met de regeling waarvan zij deel uitmaakt [arrest van 28 oktober 2022, Generalstaatsanwaltschaft München (Uitlevering en ne bis in idem), C-435/22 PPU, EU:C:2022:852, punt 67].

Blijkens de bewoordingen van artikel 54 SUO kan een lidstaat een persoon niet vervolgen ter zake van dezelfde feiten als die waarvoor hij reeds bij onherroepelijk vonnis door een andere lidstaat is berecht, op voorwaarde dat ingeval een straf of maatregel is opgelegd, deze reeds is ondergaan of daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd, dan wel op grond van de wetten van laatstgenoemde staat niet meer ten uitvoer kan worden gelegd.

Voor de toepassing van het beginsel ne bis in idem moet zijn voldaan aan een tweeledige voorwaarde, namelijk dat er sprake is van een eerdere definitieve beslissing (‘bis’) en dat de eerdere beslissing en de latere vervolgingsmaatregelen of beslissingen betrekking hebben op dezelfde feiten (‘idem’) (arrest van 22 maart 2022 bpost, C-117/20, EU:C:2022:202, punt 28).

In dat verband zij er om te beginnen op gewezen dat in de bewoordingen van artikel 54 SUO geen gewag wordt gemaakt van voorwaarden ten aanzien van de factoren die in overweging moeten worden genomen bij het onderzoek van de vraag of de procedure die bij een rechterlijke instantie van een lidstaat aanhangig is, betrekking heeft op dezelfde feiten als de feiten in een eerdere procedure die met een onherroepelijke uitspraak in een andere lidstaat is afgesloten.

Uit de bewoordingen van deze bepaling kan dus niet worden afgeleid dat bij de beoordeling van de voorwaarde ‘idem’ uitsluitend rekening moet worden gehouden met de feiten die in de dispositieven van de nationale procedurele handelingen zijn vermeld, en dat de feiten die zijn vermeld in de motivering van de procedurele handelingen van een andere lidstaat met het oog op die beoordeling niet in overweging mogen worden genomen.

Verder wordt deze vaststelling bevestigd door de context van die bepaling.

Ten eerste bepaalt artikel 50 van het Handvest — in het licht waarvan artikel 54 SUO moet worden uitgelegd — namelijk dat niemand opnieuw wordt berecht of gestraft in een strafrechtelijke procedure voor een strafbaar feit waarvoor hij in de Unie reeds onherroepelijk is vrijgesproken of veroordeeld overeenkomstig de wet. Artikel 50 van het Handvest bevat evenmin specifieke aanwijzingen over de factoren waarmee rekening moet worden gehouden bij het onderzoek van de voorwaarde ‘idem’, zodat in het kader van een dergelijk onderzoek derhalve niet bij voorbaat kan worden uitgesloten dat er rekening moet worden gehouden met de feiten die zijn vermeld in de motivering van de procedurele handelingen van een andere lidstaat.

Ten tweede bepaalt artikel 57, lid 1, SUO dat indien iemand in een lidstaat een strafbaar feit ten laste wordt gelegd en de bevoegde autoriteiten van die lidstaat redenen hebben om aan te nemen dat de tenlastelegging dezelfde feiten betreft als die waarop een onherroepelijk vonnis in een andere lidstaat betrekking had, deze autoriteiten, indien zij zulks nodig achten, de bevoegde autoriteiten van de lidstaat op wiens grondgebied dat vonnis werd gewezen, kunnen verzoeken om de nodige inlichtingen in dezen. In lid 2 van deze bepaling staat dat de aldus gevraagde inlichtingen zo spoedig mogelijk worden verstrekt en in overweging worden genomen bij de beslissing of de vervolging dient te worden voortgezet.

In dit verband heeft artikel 57 SUO een samenwerkingskader opgezet waardoor de bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat de autoriteiten van die eerste lidstaat om de relevante juridische informatie kunnen verzoeken teneinde bijvoorbeeld verduidelijking te verkrijgen over de precieze aard van een op het grondgebied van die eerste lidstaat gegeven beslissing of over de precieze feiten waarop deze beslissing betrekking heeft (zie in die zin arrest van 22 december 2008, Turanský, C-491/07, EU:C:2008:768, punt 37).

Vastgesteld moet worden dat volgens deze bepaling die informatie in overweging moet worden genomen bij de beoordeling van een eventuele schending van het beginsel ne bis in idem. Zoals de advocaat-generaal in punt 42 van zijn conclusie heeft opgemerkt, kan op basis van een nationale rechtspraktijk waarbij de nationale rechter verplicht wordt enkel rekening te houden met de informatie die is opgenomen in bepaalde specifieke delen van de procedurele handelingen, in casu de dispositieven van deze handelingen, met uitsluiting van alle andere informatie die deze rechter zou kunnen ontvangen van de autoriteiten van de lidstaat die om relevante informatie is verzocht, de nuttige werking van artikel 57 SUO niet worden gegarandeerd.

Anders dan in de Kroatische rechtspraktijk het geval lijkt te zijn, kan een nationale rechterlijke instantie zoals de verwijzende rechter dan ook niet worden verplicht om, in het kader van het onderzoek van het in artikel 54 van de SUO neergelegde beginsel ne bis in idem, enkel de feiten in overweging te nemen die zijn vermeld in de dispositieven van de procedurele handelingen van een andere lidstaat.

Ten slotte is de uitlegging van artikel 54 SUO dat de nationale rechterlijke instantie van de tweede lidstaat eveneens rekening moet houden met de feiten die in de motivering van die handelingen zijn vermeld en met alle relevante informatie over de materiële feiten in eerdere, met een definitieve beslissing afgesloten strafprocedure in de eerste lidstaat, de enige uitlegging die het mogelijk maakt het doel van deze bepaling te laten prevaleren boven procedurele of zuiver formele aspecten, die overigens per lidstaat kunnen verschillen, en een nuttige toepassing van bedoeld artikel waarborgt (zie naar analogie arrest van 10 maart 2005, Miraglia, C-469/03, EU:C:2005:156, punt 31).

Die bepaling heeft namelijk tot doel om binnen de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te voorkomen dat een bij onherroepelijk vonnis berechte persoon die zijn recht van vrij verkeer uitoefent, dientengevolge wegens dezelfde feiten wordt vervolgd op het grondgebied van meerdere lidstaten, en om aldus de rechtszekerheid te waarborgen door de naleving van onherroepelijk geworden beslissingen van openbare instanties te verzekeren bij het ontbreken van harmonisatie of onderlinge aanpassing van het strafrecht van de lidstaten (arrest van 29 juni 2016, Kossowski, C-486/14, EU:C:2016:483, punt 44).

Artikel 54 SUO impliceert noodzakelijkerwijs dat de lidstaten wederzijds vertrouwen hebben in elkaars strafrechtsstelsels en dat elk van die lidstaten aanvaardt dat het strafrecht wordt toegepast dat van kracht is in de andere lidstaten, ook al zou de toepassing van zijn eigen nationale recht tot een andere oplossing leiden. Dit wederzijdse vertrouwen vereist dat de betrokken bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat ermee instemmen de relevante juridische informatie in overweging te nemen die zij van de eerste lidstaat kunnen ontvangen [zie naar analogie arrest van 28 oktober 2022, Generalstaatsanwaltschaft München (Uitlevering en ne bis in idem), C-435/22 PPU, EU:C:2022:852, punt 93].

Dat wederzijdse vertrouwen kan evenwel slechts standhouden indien de tweede lidstaat aan de hand van de door de eerste lidstaat toegezonden stukken kan nagaan of, ten eerste, de desbetreffende beslissing van de bevoegde autoriteiten van deze eerste lidstaat inderdaad een onherroepelijke beslissing is en, ten tweede, of de feiten waarop deze beslissing betrekking heeft, gekwalificeerd kunnen worden als ‘dezelfde feiten’ in de zin van artikel 54 SUO (zie naar analogie arrest van 29 juni 2016, Kossowski, C-486/14, EU:C:2016:483, punt 52).

Hieruit volgt dat de nationale rechter van de tweede lidstaat, zoals de verwijzende rechter, in het kader van de beoordeling van de eerbiediging van het in artikel 54 SUO neergelegde beginsel ne bis in idem niet alleen de feiten in overweging moet nemen die zijn vermeld in de dispositieven van de door een eerste lidstaat meegedeelde procedurele handelingen, maar ook de in de motivering van die handelingen vermelde feiten en alle relevante informatie over de materiële feiten in een eerdere, met een definitieve beslissing afgesloten strafprocedure in de eerste lidstaat.

Teneinde de verwijzende rechter een zo nuttig mogelijk antwoord te geven, moet op basis van het dossier waarover het Hof beschikt en onder voorbehoud van de door deze rechter te verrichten verificaties nog worden beoordeeld of er, in het kader van de toepassing van het beginsel ne bis in idem en zoals volgt uit de in punt 45 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, in casu ten eerste sprake is van een eerdere definitieve beslissing (‘bis’), en of ten tweede de latere vervolgingsmaatregelen of beslissingen betrekking hebben op dezelfde feiten (‘idem’).

Met betrekking tot de voorwaarde ‘bis’ moet in de eerste plaats het recht tot strafvordering definitief vervallen zijn, opdat een persoon kan worden geacht wegens de hem ten laste gelegde feiten bij onherroepelijk vonnis te zijn berecht in de zin van artikel 54 SUO (arrest van 29 juni 2016, Kossowski, C-486/14, EU:C:2016:483, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Of aan deze eerste voorwaarde is voldaan, moet worden beoordeeld op basis van het recht van de lidstaat die de desbetreffende strafrechtelijke beslissing heeft gegeven. Een beslissing die volgens het recht van de lidstaat die een strafvervolging tegen een persoon heeft ingesteld, niet tot gevolg heeft dat het recht van strafvordering op nationaal niveau definitief vervalt, kan namelijk in beginsel geen procedurele belemmering vormen voor het instellen of het voortzetten van een strafvervolging tegen deze persoon wegens dezelfde feiten in een andere lidstaat (arrest van 29 juni 2016, Kossowski, C-486/14, EU:C:2016:483, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Wat in casu het Oostenrijkse onherroepelijke vonnis betreft, een dergelijke beslissing heeft volgens de verwijzende rechter krachtens Oostenrijks recht gezag van gewijsde en staat in de weg aan een nieuwe procedure voor dezelfde feiten, hetgeen de Oostenrijkse regering in haar schriftelijke opmerkingen en ter terechtzitting bij het Hof niet heeft ontkend. Hieruit zou volgen dat dit vonnis tot gevolg heeft dat het recht van strafvordering ten aanzien van GR en HS in die lidstaat definitief vervalt, aangezien zij zijn vrijgesproken van de aanklacht dat zij hebben aangezet of bijgedragen tot het plegen van de strafbare feiten die de voormalige directieleden van Hypo Alpe Adria Bank werden verweten.

Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om na te gaan, zo nodig door gebruik te maken van het samenwerkingsmechanisme van artikel 57 SUO, of dit inderdaad het gevolg is van het Oostenrijkse onherroepelijke vonnis.

Ten aanzien van de beslissing van het parket van Klagenfurt om het onderzoek — dat met name betrekking had op GR en HS uit hoofde van de aanklacht van misbruik van vertrouwen — op grond van § 190, punt 2, van het Oostenrijkse wetboek van strafvordering gedeeltelijk te beëindigen vanwege gebrek aan bewijs, moet worden vastgesteld dat in het verzoek om een prejudiciële beslissing niet wordt verduidelijkt wat het rechtskarakter van deze beslissing is.

Voorts zij eraan herinnerd dat artikel 54 SUO, dat dient te voorkomen dat een persoon die gebruikmaakt van zijn recht op vrij verkeer voor dezelfde feiten wordt vervolgd op het grondgebied van meerdere lidstaten, slechts nuttig kan bijdragen tot de volledige verwezenlijking van dat doel indien het tevens toepasselijk is op beslissingen waarbij strafvervolging in een lidstaat definitief wordt beëindigd, ook al komen zij tot stand zonder rechterlijke tussenkomst en worden zij niet genomen in de vorm van een vonnis (arrest van 11 februari 2003, Gözütok en Brügge, C-187/01 en C-385/01, EU:C:2003:87, punt 38).

In dit verband staat het aan de verwijzende rechter om na te gaan, zo nodig door gebruik te maken van het samenwerkingsmechanisme van artikel 57 van de SUO, of een dergelijke beslissing van het parket van Klagenfurt, genomen op grond van § 190, punt 2, van het Oostenrijkse wetboek van strafvordering, tot gevolg heeft dat het recht tot strafvordering in Oostenrijk definitief is vervallen.

Om vast te stellen of een beslissing van het openbaar ministerie, als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, om het onderzoek wegens gebrek aan bewijs gedeeltelijk af te sluiten een onherroepelijk vonnis is waarbij iemand is berecht in de zin van artikel 54 SUO, moet in de tweede plaats worden nagegaan of die beslissing is gegeven na een beoordeling van de zaak ten gronde (zie naar analogie arrest van 29 juni 2016, Kossowski, C-486/14, EU:C:2016:483, punt 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Daartoe heeft het Hof geoordeeld dat een beslissing van de justitiële autoriteiten van een lidstaat waardoor een verdachte onherroepelijk is vrijgesproken omdat het feit niet is bewezen, op een dergelijke beoordeling is gebaseerd (arrest van 5 juni 2014, M, C-398/12, EU:C:2014:1057, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In casu blijkt uit het verzoek om een prejudiciële beslissing dat in Oostenrijk tegen GR en HS een onderzoeksprocedure is ingeleid wegens andere feiten dan die welke uiteindelijk in de Oostenrijkse tenlastelegging zijn opgenomen. Zoals blijkt uit punt 24 van het onderhavige arrest heeft het parket van Klagenfurt zich ertoe beperkt GR en HS ervan in kennis te stellen dat de ten aanzien van hen ingestelde onderzoeksprocedure in de ‘zaak Skiper’, wat betreft het in § 153, leden 1 en 2, van het Oostenrijkse wetboek van strafrecht neergelegde strafbare feit van misbruik van vertrouwen, op grond van § 190, punt 2, van het Oostenrijkse wetboek van strafvordering was beëindigd, zodat de Oostenrijkse tenlastelegging geen betrekking had op dat strafbare feit, wegens gebrek aan bewijs, met name wat het oogmerk betreft om schade te berokkenen, of wegens het ontbreken van voldoende concrete aanwijzingen voor gedragingen die binnen de werkingssfeer van het strafrecht vallen. Het parket van Klagenfurt heeft dit onderzoek dus beëindigd op basis van feiten die niet zijn vermeld in het dictum van het Oostenrijkse onherroepelijke vonnis.

Opdat een beslissing van het openbaar ministerie om het onderzoek gedeeltelijk te beëindigen wegens gebrek aan bewijs, welke beslissing is genomen na een onderzoek waarbij uiteenlopende bewijsmiddelen zijn vergaard en onderzocht, kan worden beschouwd als een beoordeling ten gronde, dient deze beslissing in dit verband een onherroepelijke beoordeling te bevatten van de ontoereikendheid van deze bewijzen, en elke mogelijkheid uit te sluiten dat de zaak wordt heropend op basis van hetzelfde geheel van aanwijzingen (zie in die zin arrest van 5 juni 2014, M, C-398/12, EU:C:2014:1057, punt 30). Gelet op het gebrek aan informatie waarover het Hof dienaangaande beschikt, staat het in casu aan de verwijzende rechter om na te gaan of dit in het hoofdgeding het geval is.

Wat de voorwaarde ‘idem’ betreft — die moet worden onderzocht in het licht van de in de punten 38 en 39 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak — volgt al uit de bewoordingen van artikel 50 van het Handvest dat dit artikel verbiedt dat dezelfde persoon voor hetzelfde strafbare feit meer dan één keer strafrechtelijk wordt vervolgd of bestraft [arrest van 23 maart 2023, Generalstaatsanwaltschaft Bamberg (Uitzondering op het beginsel ne bis in idem), C-365/21, EU:C:2023:236, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In dit verband zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak van het Hof het relevante criterium om te beoordelen of sprake is van een en hetzelfde strafbare feit in de zin van artikel 50 van het Handvest, is dat de materiële feiten dezelfde zijn, in die zin dat er sprake is van een geheel van concrete omstandigheden die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en die tot de vrijspraak of onherroepelijke veroordeling van de betrokkene hebben geleid. Op grond van dit artikel is het dus verboden om voor dezelfde feiten meerdere sancties van strafrechtelijke aard op te leggen die uit verschillende met het oog daarop gevoerde procedures voortvloeien [arrest van 23 maart 2023, Generalstaatsanwaltschaft Bamberg (Uitzondering op het beginsel ne bis in idem), C-365/21, EU:C:2023:236, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Voorts blijkt ook uit de rechtspraak van het Hof dat de nationaalrechtelijke kwalificatie van de feiten en het beschermde rechtsgoed irrelevant zijn voor de constatering dat er van een en hetzelfde strafbare feit sprake is, aangezien de omvang van de door artikel 50 van het Handvest geboden bescherming niet van lidstaat tot lidstaat mag verschillen [arrest van 23 maart 2023, Generalstaatsanwaltschaft Bamberg (Uitzondering op het beginsel ne bis in idem), C-365/21, EU:C:2023:236, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In dit verband moet nog worden verduidelijkt dat de voorwaarde ‘idem’ vereist dat de materiële feiten dezelfde zijn. Derhalve vindt het beginsel ne bis in idem geen toepassing wanneer de feiten in kwestie niet dezelfde maar slechts soortgelijk zijn [arrest van 23 maart 2023, Generalstaatsanwaltschaft Bamberg (Uitzondering op het beginsel ne bis in idem), C-365/21, EU:C:2023:236, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

De gelijkheid van de materiële feiten wordt namelijk opgevat als een geheel van concrete omstandigheden die voortvloeien uit gebeurtenissen die in wezen dezelfde zijn, aangezien daarbij dezelfde dader betrokken is en zij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn in tijd en plaats [arrest van 23 maart 2023, Generalstaatsanwaltschaft Bamberg (Uitzondering op het beginsel ne bis in idem), C-365/21, EU:C:2023:236, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Indien de materiële feiten daarentegen niet een dergelijk geheel vormen, heeft het Hof reeds geoordeeld dat de enkele omstandigheid dat de rechterlijke instantie waarbij de tweede procedure is ingeleid constateert dat de vermeende pleger van deze feiten met hetzelfde misdadig opzet heeft gehandeld, niet kan volstaan om te verzekeren dat er sprake is van een geheel van onderling onlosmakelijk met elkaar verbonden concrete omstandigheden, dat onder het begrip ‘dezelfde feiten’ in de zin van artikel 54 SUO valt (arrest van 18 juli 2007, Kraaijenbrink, C-367/05, EU:C:2007:444, punt 29).

In casu volgt uit de verwijzingsbeslissing dat de Kroatische tenlastelegging betrekking heeft op strafbare feiten die GR en HS tussen 2004 en 2006 zouden hebben gepleegd. Voorts benadrukt de verwijzende rechter dat het strafrechtelijk onderzoek tegen GR en HS in Oostenrijk, dat door het parket van Klagenfurt is beëindigd, betrekking had op materiële feiten die zich tussen 2002 en juli 2005 hebben voorgedaan en die identiek zijn aan de feiten in de Kroatische tenlastelegging. Deze rechter merkt op dat dat onderzoek ten dele betrekking had op feiten die zijn opgenomen in de Kroatische tenlastelegging, hetgeen kan worden verklaard uit het feit dat de verlening van het krediet in kwestie in Oostenrijk voorafging aan de feiten die in Kroatië zijn gepleegd. Zonder dit krediet zou de aankoop in Kroatië van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde onroerende goederen en aandelen immers niet mogelijk zijn geweest.

De gestelde vraag berust op de premisse dat de feiten waarop de Kroatische tenlastelegging betrekking heeft dezelfde zijn als die waarop het Oostenrijkse onherroepelijke vonnis betrekking heeft, voor zover ook rekening moet worden gehouden met de motivering van de in Oostenrijk verrichte procedurele handelingen.

Dienaangaande staat het aan de verwijzende rechter, die daartoe als enige bevoegd is, om na te gaan of de feiten waarop de Kroatische tenlastelegging betrekking heeft, dezelfde zijn als die ter zake waarvan een onherroepelijk vonnis is uitgesproken in Oostenrijk. Dit laat onverlet dat het Hof deze rechter aanwijzingen kan verschaffen over de uitlegging van het Unierecht in het kader van de beoordeling van de gelijkheid van die feiten [zie naar analogie arrest van 23 maart 2023, Generalstaatsanwaltschaft Bamberg (Uitzondering op het beginsel ne bis in idem), C-365/21, EU:C:2023:236, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In dit verband blijkt ten eerste uit punt 58 van het onderhavige arrest dat de verwijzende rechter in het kader van het onderzoek van de voorwaarde ‘idem’ niet alleen de feiten in overweging moet nemen die zijn vermeld in de dispositieven van de door een eerste lidstaat meegedeelde procedurele handelingen, maar ook de in de motivering van die handelingen vermelde feiten en alle relevante informatie over de materiële feiten in een eerdere, met een definitieve beslissing afgesloten strafprocedure in de eerste lidstaat.

Voorts kan het beginsel ne bis in idem zich niet uitstrekken tot eventuele strafbare feiten die weliswaar zijn gepleegd in dezelfde periode als de strafbare feiten waarover bij definitieve beslissing uitspraak is gedaan in een andere lidstaat, maar die andere materiële feiten betreffen dan die welke aan deze beslissing ten grondslag liggen [zie naar analogie arrest van 28 oktober 2022, Generalstaatsanwaltschaft München (Uitlevering en ne bis in idem), C-435/22 PPU, EU:C:2022:852, punt 135 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

In dit verband staat het aan de verwijzende rechter om op basis van een beoordeling van alle relevante omstandigheden na te gaan of het Oostenrijkse onherroepelijke vonnis en de mogelijk definitieve beslissing van het parket Klagenfurt om het onderzoek betreffende de ‘zaak Skiper’ te beëindigen, ten eerste betrekking hadden op feiten op grond waarvan Skiper Hoteli vermogensschade heeft geleden die door GR en HS is berokkend door de aankoop van gronden tegen verhoogde prijzen, en ten tweede betrekking hadden op dezelfde periode als de Kroatische tenlastelegging.

Indien dit na die beoordeling niet het geval zou zijn, zou deze rechter moeten vaststellen dat de bij hem aanhangige procedure geen betrekking heeft op dezelfde feiten als die welke hebben geleid tot het Oostenrijkse onherroepelijke vonnis en de mogelijk definitieve beslissing van het parket van Klagenfurt, zodat het beginsel ne bis in idem, in de zin van artikel 54 SUO, gelezen in het licht van artikel 50 van het Handvest, niet in de weg staat aan een nieuwe strafvervolging.

Indien de verwijzende rechter daarentegen van oordeel is dat het Oostenrijkse onherroepelijke vonnis en de mogelijk definitieve beslissing van het parket van Klagenfurt zijn vastgesteld en dat GR en HS zijn bestraft of vrijgesproken voor dezelfde feiten als die waarop de Kroatische strafprocedure betrekking heeft, dan zou deze rechter moeten vaststellen dat de bij hem aanhangige procedure betrekking heeft op dezelfde feiten als ten grondslag liggen aan dat onherroepelijke vonnis en die mogelijk definitieve beslissing. Een dergelijke cumulatie van vervolgingsmaatregelen en eventuele sancties zou in strijd zijn met het beginsel ne bis in idem in de zin van artikel 54 van de SUO, gelezen in het licht van artikel 50 van het Handvest.

Gelet op een en ander dient op de gestelde vraag te worden geantwoord dat artikel 54 SUO, gelezen in het licht van artikel 50 van het Handvest, aldus moet worden uitgelegd dat in het kader van de beoordeling van de eerbiediging van het beginsel ne bis in idem niet alleen de feiten in overweging moeten worden genomen die zijn vermeld in de door de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat opgestelde tenlastelegging en in het dictum van de in die andere lidstaat gewezen onherroepelijke rechterlijke beslissing, maar ook de feiten die zijn vermeld in de motivering van die rechterlijke beslissing en de feiten waarop het onderzoek betrekking had maar die niet zijn opgenomen in de tenlastelegging, en ook alle relevante informatie over de materiële feiten in een eerdere, met een definitieve beslissing afgesloten strafprocedure in die andere lidstaat.