Hof 's-Hertogenbosch, 05-03-2015, nr. 14/00042, nr. 14/00043

De BZM wordt geheven van vrachtauto’s met een toegestane maximum massa van 12.000 kg of meer, die uitsluitend zijn bestemd voor goederenvervoer over de weg en die daarbij gebruik maken van de autosnelweg. Het tarief voor één dag bedraagt € 8.

Belanghebbende stelt dat de vrachtauto niet uitsluitend bestemd is voor goederenvervoer, omdat de vrachtauto over een kraan beschikt, waarmee met de vrachtauto, naast een vervoerfunctie, ook een kraanfunctie wordt uitgeoefend. Volgens belanghebbende is de vrachtauto in hoofdzaak dienstbaar aan het planten van bomen en vindt het vervoer plaats uitsluitend ten dienste van het plantproces.

De Rechtbank heeft overwogen:

“(…) 2.4. In zijn arrest van 16 oktober 2009, ECLI:NL:HR:2009:BK0249 (Hof: BNB 2010/128) heeft de Hoge Raad onder meer overwogen:

“3.3.1. Ingevolge artikel 2 van de Wet wordt ter zake van het gebruik van de autosnelweg met een zwaar motorrijtuig een belasting geheven onder de naam 'belasting zware motorrijtuigen'. In artikel 3, letter a, van de Wet wordt omschreven wat onder een zwaar motorrijtuig in de zin van de Wet moet worden verstaan. Eén van de in die omschrijving vermelde kenmerken is dat het motorrijtuig uitsluitend is bestemd voor goederenvervoer over de weg. De Wet dient ter uitvoering van de Richtlijn (Hof: Richtlijn 1999/62/EG van de Raad van 17 juni 1999 betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen, Pb. 1999, L 187), die in artikel 2, letter d, de voertuigen omschrijft waarop de Richtlijn ziet, en wel - voor zover in dit geval van belang - als voertuigen die uitsluitend zijn bestemd voor het goederenvervoer over de weg. Op grond van dit een en ander dient artikel 3, letter a, van de Wet in zoverre uitgelegd te worden overeenkomstig de richtlijnbepaling.

In het hiervoor in 3.2.1 vermelde arrest Pfennigmann (Hof: het arrest van het HvJ EG van 28 oktober 1999, C-193/98 Jurispr. Blz. I-7747) heeft het Hof van Justitie zich uitgelaten over het begrip ‘uitsluitend bestemd voor goederenvervoer’ in Richtlijn 93/89/EEG, Pb. 1993, L 279. Uit punt 32 van dit arrest moet worden opgemaakt dat deze richtlijn het oog heeft op voertuigen die, gelet op hun kenmerkende eigenschappen, bestemd zijn om regelmatig en duurzaam, en niet slechts af en toe, aan de mededinging op het gebied van het vervoer deel te nemen. Buiten redelijke twijfel is dat artikel 3, letter a, van de Richtlijn (Hof: 1999/62/EG) in zoverre op dezelfde wijze moet worden uitgelegd (…).”

Gelet op de kenmerkende eigenschappen die uit de foto’s van de vrachtauto blijken, is de rechtbank van oordeel dat deze is bestemd om regelmatig en duurzaam deel te nemen aan de mededinging op het gebied van het goederenvervoer. Hieraan doet naar het oordeel van de rechtbank niet af dat de vrachtauto beschikt over een kraan en het vervoer plaatsvindt ten dienste van het uitoefenen van de kraanfunctie c.q. de normale bedrijfsactiviteiten van belanghebbende. Het feitelijke gebruik van de vrachtauto is in deze namelijk niet beslissend, maar de wijze waarop het motorrijtuig is gebouwd en ingericht. De aanwezigheid van de kraan is niet van die aard dat dit de algemene bestemming wegneemt, te weten het vervoeren van goederen over de weg. De naheffingsaanslagen zijn terecht opgelegd.

(…)”

Belanghebbende stelt in hoger beroep, dat de vrachtauto weliswaar, naast een hijsfunctie, in samenstelling met een oplegger ook een vervoersfunctie kent, doch dat door deze dubbelfunctie de vrachtauto juist niet “uitsluitend” bestemd is voor het goederenvervoer over de weg zoals de Wet BZM, in overeenstemming met de Richtlijn, bepaalt.

De Inspecteur stelt daarentegen, dat niet relevant is of er naast de goederenvervoerfunctie ook nog sprake is van een nevenfunctie, zoals in dit geval het planten van bomen. Hij stelt zich op het standpunt dat de vrachtauto, gelet op de tot de gedingstukken behorende foto’s, bestemd is om regelmatig en duurzaam gebruikt te worden voor het goederenvervoer en derhalve aan de BZM is onderworpen indien ermee gebruik van de snelweg wordt gemaakt.

Het Hof stelt voorop dat, gelet op de jurisprudentie van de Hoge Raad, aangehaald in de uitspraak van de Rechtbank (BNB 2010/128), het begrip “uitsluitend bestemd voor goederenvervoer” uitgelegd dient te worden aan de hand van de kenmerkende eigenschappen van de vrachtauto en niet, zoals belanghebbende kennelijk voorstaat, aan de hand van het specifiek gebruik van de vrachtauto door belanghebbende. Het Hof stelt aan de hand van de foto’s, die tot de gedingstukken behoren (zie 2.3), vast dat de vrachtauto uitgerust is met een hijskraan, die niet significant groter of zwaarder is dan kranen, die in het algemeen gebruikt worden bij het laden en lossen van zware goederen. Een soortgelijke trekker kan, naar het oordeel van het Hof, ook door andere ondernemingen dan die van belanghebbende worden gebruikt voor het vervoer van goederen, waarbij de kraan behulpzaam is bij het laden en lossen. Dat belanghebbende daarnaast de vrachtauto ook kan gebruiken bij het planten van de bomen uit haar kwekerij, doet daaraan niet af. Daarbij komt nog, dat op de trekker een schotel aanwezig is om een oplegger aan de trekker te koppelen, waardoor de vrachtauto ook door andersoortige ondernemingen dan die van belanghebbende kan worden gebruikt. Met andere woorden, de vrachtauto is geschikt voor meerdere toepassingen. Niet het specifieke gebruik van de vrachtauto door belanghebbende is doorslaggevend bij de vaststelling van de belastingplicht krachtens de Wet BZM, doch de algemene bestemming van de vrachtauto. Deze algemene bestemming wordt niet bepaald door het gebruik van de vrachtauto door belanghebbende, doch door de algemene geschiktheid van de vrachtauto. En die algemene geschiktheid is, zo stelt het Hof aan de hand van de foto’s vast, de goederenvervoersfunctie (hoofdfunctie) en niet de hijsfunctie (een nevenfunctie). Pas als deze hijsfunctie – anders dan hier het geval is – doorslaggevend zou zijn, zou die functie als de hoofdfunctie kunnen worden aangemerkt. Daar is evenwel, gelet op de vaststaande feiten, hier geen sprake van.Het oordeel van de Rechtbank is derhalve juist.

Met betrekking tot de boete overweegt het Hof als volgt. De Inspecteur heeft ter zitting van het Hof beaamd, dat er “grijze gebieden” zijn, dat voor dit specifieke soort vrachtauto’s nog geen jurisprudentie gewezen is (het arrest van de Hoge Raad van 16 oktober 2009, nr. 08/03273, BNB 2010/128, behandelde een ander geval (een lijnrijder)) en dat er geen beleid ter zake van vrachtauto’s met kraan geformuleerd is. Ter zitting van het Hof heeft de Inspecteur als voorbeeld van een vrachtauto, die niet met de BZM wordt belast, gegeven de betonmortelauto, terwijl volgens de beleidsregels van het Ministerie van Financiën, waarvan een afschrift tot de stukken van het geding behoort, dit soort auto juist wél onderworpen is aan de BZM. Ook bij de Inspecteur bestaat derhalve onduidelijkheid over de uitleg van de onderhavige wettelijke bepaling in een specifiek geval. Gelet op dit een en ander is het Hof, anders dan de Rechtbank, van oordeel, dat belanghebbende een pleitbaar standpunt heeft ingenomen en dat de boete dient te vervallen. Dat belanghebbende vooraf de Inspecteur had kunnen vragen om zijn standpunt, doet daaraan niet af.

Slotsom

De slotsom is dat het hoger beroep gegrond is voor wat de boete betreft. De uitspraak van de Rechtbank dient in zoverre te worden vernietigd. Doende wat de Rechtbank had behoren te doen, zal het Hof het beroep gegrond verklaren, de uitspraak van de Inspecteur inzake de boetebeschikking vernietigen en de boetebeschikking vernietigen.

Ten aanzien van het griffierecht

Nu de uitspraak van de Rechtbank wordt vernietigd, dient de Inspecteur aan belanghebbende het door haar ter zake van de behandeling van het beroep bij de Rechtbank

en het hoger beroep bij het Hof betaalde griffierecht ten bedrage van € 318 respectievelijk € 478 te vergoeden.

Ten aanzien van de proceskosten

Hoewel het door belanghebbende ingestelde hoger beroep gegrond is, acht het Hof geen termen aanwezig de Inspecteur te veroordelen tot betaling van een tegemoetkoming in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.

Belanghebbende heeft namelijk niet gesteld, en het Hof is ook ambtshalve niet gebleken, dat zij voor vergoeding in aanmerking komende kosten heeft gemaakt als bedoeld in artikel 1 van het Besluit proceskosten bestuursrecht.