Hof 's-Hertogenbosch, 27-07-2004, nr. 20.003418.03

wonende te [adres].

Het hoger beroep

De verdachte heeft tijdig tegen genoemd vonnis hoger beroep ingesteld.

Het onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg en de terechtzitting in hoger beroep.

Het hof heeft kennis genomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen van de zijde van de verdachte naar voren is gebracht.

Het hof verenigt zich met het beroepen vonnis en met de gronden waarop dit berust, behalve voor wat betreft de bewijsvoering, de opgelegde straf, strafmotivering en de beslissing op de vordering van de benadeelde partij.

De bewijsvoering behoeft, mede gelet op hetgeen in hoger beroep aan de orde is gekomen, verbetering. Naast de door de eerste rechter gebruikte bewijsmiddelen komt de bewezenverklaring mede te berusten op de hieronder opgenomen passage uit het proces-verbaal van verhoor van benadeelde, met proces-verbaal nummer 2002017277-3.

Daarnaast - en gelet op hetgeen ter gelegenheid van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep aan de orde is gekomen - komt de bewezenverklaring mede te berusten op de hieronder weergegeven nadere overweging omtrent het bewijs.

Het hof neemt hier uit het beroepen vonnis de weergave van de tenlastelegging over.

De door het hof gebruikte bewijsmiddelen

In aanvulling op de door de eerste rechter gebezigde bewijsmiddelen gebruikt het hof voor het bewijs het proces-verbaal, met nummer 2002017277-3, in de wettelijke vorm opgemaakt door J.W. Wensink, inspecteur van de verkeerspolitie van het Korps Landelijke Politiediensten, Verkeerspolitie, Unit Hoofddorp, voorzover dit inhoudt als verklaring van [slachtoffer] aan de verbalisant voornoemd:

De bijzondere overwegingen omtrent het bewijs

A

De beslissing dat het bewezen verklaarde door de verdachte is begaan berust op de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen, in onderlinge samenhang beschouwd.

B

De raadsman heeft ter gelegenheid van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep de vrijspraak van verdachte bepleit, onder meer op grond van de omstandigheid dat -naar het hof begrijpt-

zo verdachte reeds feitelijk de hem tenlastegelegde gedragingen heeft verricht, hij dan nog niet kan worden aangemerkt als verkeersdeelnemer in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet.

C

Het hof overweegt te dien aanzien als volgt.

Naar het oordeel van het hof kan als feitelijk bestuurder - en daarmee tevens als verkeersdeelnemer - worden aangemerkt elke persoon die bedieningsorganen van een motorrijtuig hanteert en door middel daarvan de voortbeweging en rijrichting van het motorrijtuig beïnvloedt.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat verdachte als passagier toen hij vaststelde dat het verkeer voor hem vaart minderde, heeft gezegd: 'Even bijremmen' of woorden van gelijke strekking en daarop de handrem van het voertuig heeft aangetrokken. Verdachte heeft daarmee zeer bewust een bedieningsorgaan van het motorrijtuig gehanteerd, en zodoende de voortbeweging en rijrichting van het motorrijtuig beïnvloed.

Naar het oordeel van het hof heeft verdachte zich dan ook op dat moment en daardoor gemanifesteerd als bestuurder in de zin van de Wegenverkeerswet 1994, en kan hij derhalve in die zin ook als verkeersdeelnemer worden aangemerkt.

De redengeving van de op te leggen straffen en maatregel

D

Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezen verklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen.

Het hof slaat acht op de ernst van het bewezen verklaarde in de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in het hierop gestelde wettelijk strafmaximum en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Gelet daarop acht het hof het passend en geboden dat aan verdachte een taakstraf - bestaande uit een werkstraf van na te melden duur - zal worden opgelegd.

E

Ter gelegenheid van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep heeft de raadsman - in navolging van de advocaat-generaal - bij wijze van verweer gesteld dat verdachte niet als bestuurder in de zin van artikel 179 van de Wegenverkeerswet 1994 kan worden aangemerkt, zodat aan hem niet de bijkomende straf van ontzegging van de rijbevoegdheid kan worden opgelegd.

F

Het hof verwerpt dit verweer op de gronden en overwegingen zoals weergegeven onder C en is van oordeel dat niet met een werkstraf - zoals door de advocaat-generaal gevorderd - kan worden volstaan.

Naar het oordeel van het hof is een onvoorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid noodzakelijk om de verdachte de onjuistheid van de bewezen verklaarde handelwijze te doen inzien. Daarbij houdt het hof rekening met de mate waarin het bewezen verklaarde persoonlijk leed teweeg heeft gebracht aan [slachtoffer], die nog dagelijks wordt geconfronteerd met de gevolgen van het ongeval.

Het hof zal na afweging van alle belangen voor een duur als hieronder vermeld aan de verdachte de bevoegdheid ontzeggen om motorrijtuigen te besturen en daarmee voorbijgaan aan het verweer van verdachte dat hij het rijbewijs vanwege zijn werk bij de [gemeente] als teamchef bij de dienst [afvalverwerking] niet kan missen.

G

Uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken, dat, [slachtoffer], als gevolg van het bewezen verklaarde feit, schade heeft geleden. Het hof begroot deze schade vooralsnog op een bedrag van [Euro] 2.500,-.

Het hof zal daarom aan de verdachte ter meerdere zekerheid van de hieronder te vermelden betaling van schadevergoeding aan de benadeelde partij de verplichting opleggen aan de Staat een bedrag van [Euro] 2.500,-, te betalen ten behoeve van het slachtoffer.

De vordering van de benadeelde partij

H

[slachtoffer] heeft zich overeenkomstig het bepaalde in het Wetboek van Strafvordering in eerste aanleg in de strafzaak gevoegd als benadeelde partij en een vordering ingediend.

De benadeelde partij heeft gepersisteerd bij zijn in eerste aanleg gedane vordering, ter hoogte van [Euro] 11.500,-, welke vordering strekt tot vergoeding van geleden schade en is opgebouwd uit de navolgende posten: