2.1 Inleidende opmerkingen

Het stelsel van wet- en regelgeving en van contractuele relaties tussen de diverse 'spelers' na een internationaal verkeersongeval is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Het is de vrucht van een decennialange ontwikkeling waarvan de wortels al ver voor de Tweede Wereldoorlog liggen. Het kennisnemen van deze ontwikkeling is nuttig (wellicht zelfs nodig) om te begrijpen hoe, maar vooral waarom de netwerken van relaties tussen alle betrokkenen functioneren zoals zij dat doen.

In grote lijnen is, na een voorgeschiedenis vóór de Tweede Wereldoorlog, een viertal perioden te onderscheiden vanaf het moment waarop na de oorlog het internationale verkeer weer op gang komt: de periode 1949-1953 (de jaren waarin het groenekaartstelsel vorm kreeg), en de jaren 1953-1972 (de jaren waarin het groenekaartstelsel zich geografisch ontwikkelde, maar nog hoofdzakelijk functioneerde op grond van een geldig Internationaal Verzekeringsbewijs (IVB), in het spraakgebruik bekend als de groene kaart). Vervolgens de periode van 1972 tot 2002, waarin de EEG in toenemende mate haar stempel op de motorrijtuigverzekering drukt en waarin naast de verzekeraars en de Bureaus de waarborgfondsen hun plaats innemen. En ten slotte de periode van 2002 tot heden, waarin niet alleen de benadeelde van een door een 'bezoekende' automobilist veroorzaakt ongeval bescherming geniet, maar ook de inwoner van de EU die in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats slachtoffer wordt van een verkeersongeval.

In dit hoofdstuk wordt de voorgeschiedenis en de ontwikkeling na de Tweede Wereldoorlog tot heden, met een eerste blik in de toekomst, onderzocht, zowel vanuit het gezichtspunt van wetgeving, als vanuit de optiek van de samenwerking tussen de organisaties en instellingen die deze wetgeving in de praktijk laten functioneren.