Rb. 's-Gravenhage, 11-02-2011, nr. 09-757084-10

[persoon 1]: EUR 3.350,- en/of

[persoon 2] en/of [persoon 3]: EUR 6.000,- en/of

[persoon 4]: EUR 9.000,-, althans EUR 5.000,- en/of,

[persoon 5]: EUR 2.000,- en/of

[persoon 6]: EUR 2.000,- en/of

[persoon 7] en/of [persoon 8] : EUR 25.000,- en/of

[persoon 9]: EUR 2.000,- en/of

[persoon 10]: EUR 9.250,-

althans telkens enige geldbedragen, in elk geval van enig goed, hebbende

verdachte met vorenomschreven oogmerk - zakelijk weergegeven - valselijk en/of

listiglijk en/of bedrieglijk en/of in strijd met de waarheid voornoemde

personen medegedeeld dat zij, verdachte, bij de Immigratie- en Naturalisatie

Dienst werkzaam was en/of als advocaat, althans bij een advocatenkantoor,

werkzaam was en/of (aldus) een verblijfsvergunning dan wel een rechtmatige

verblijfsstatus en/of een Nederlands paspoort voor voornoemde personen kon

verkrijgen en/of kon bewerkstelligen/regelen, waardoor die [persoon 1] en/of [persoon 2] en/of [persoon 3] en/of [persoon 4] en/of [persoon 5] en/of [persoon 6] en/of [persoon 7] en/of [persoon 8] [persoon 9] en/of [persoon 10] en/of

één of meer anderen werd(en) bewogen tot bovenomschreven afgifte;

de verklaring van verdachte afgelegd tijdens de terechtzitting van 28 januari 2011, inhoudende – kort en zakelijk weergegeven – dat het klopt wat de verschillende personen als genoemd in de tenlastelegging, te weten [persoon 1], [persoon 2] en [persoon 3], [persoon 4]. [persoon 5], [persoon 6], [persoon 7], [persoon 8] en [persoon 10], telkens als getuige hebben verklaard, dat de door hen in die verklaringen genoemde forse geldbedragen die zij aan verdachte hebben betaald, correct zijn, dat hetgeen zij deed, naar zij wist, “foute boel” was, dat zij ook wist dat de getuigen niet zouden krijgen wat zij hen vertelde, alsmede dat zij de zaken als genoemd in de tenlastelegging onder de nadere feitsomschrijving heeft voorgespiegeld, te weten onder meer dat zij deze personen heeft medegedeeld dat zij voor hen een verblijfsvergunning, althans rechtmatige verblijfsstatus, althans Nederlands paspoort kon regelen;

de verklaring van getuige [persoon 1] op 14 oktober 2008, als afgelegd bij een intern onderzoek door de IND3, alsmede de fotoherkenning van de verdachte door deze getuige4;

de verklaring van getuigen [persoon 2] en [persoon 3] op 10 april 2009, als afgelegd bij een intern onderzoek door de IND5, alsmede de fotoherkenning van de verdachte door [persoon 2]6;

de verklaring van getuige [persoon 4] op 26 maart 2010 bij de vreemdelingenpolitie7 en op 21 april 2010 bij de rechter-commissaris8, alsmede de verhoren van zijn partner de getuige [partner] op 24 maart 2010 bij de vreemdelingenpolitie9;

de verklaring van getuige [persoon 5] op 23 maart 2010 bij de vreemdelingenpolitie10 en op 27 april 2010 bij de rechter-commissaris11;

de verklaring van getuige [persoon 6] op 8 april 2010 bij de vreemdelingenpolitie12 en op 16 april 2010 bij de rechter-commissaris13;

de verklaring van getuige [persoon 13] op 13 april 2010 bij de vreemdelingenpolitie14 en op 21 april 2010 bij de rechter-commissaris15;

de verklaring van getuige [persoon 10] op 18 mei 2010 bij de vreemdelingenpolitie16 en op 21 oktober 2010 bij de rechter-commissaris17.

Nadere bewijsoverwegingen met betrekking tot feit 1:

Uit het dossier is naar voren gekomen dat [persoon 9] een verblijfsvergunning voor vijf jaar heeft gekregen18. Het door [persoon 9] aan verdachte betaalde bedrag van 2.000,-- euro beschouwt de rechtbank bovendien als een reëel bedrag voor het voeren van een verblijfsprocedure. Op grond van het vorenstaande acht de rechtbank met de officier van justitie niet wettig en overtuigend bewezen dat sprake is geweest van oplichting van [persoon 9] door de verdachte, zodat de rechtbank verdachte ten aanzien van de tenlastelegging rond deze persoon (partieel) zal vrijspreken.

De rechtbank acht het – bij wijziging ter terechtzitting – in de tenlastelegging onder 1 opgenomen verwijt dat verdachte te dien aanzien samen met (een) ander(en) zou hebben gehandeld eveneens met de officier van justitie niet wettig en overtuigend bewezen. Zowel de verdediging als de officier van justitie hebben niet onbegrijpelijk aangegeven dat dit deel van de tenlastelegging klaarblijkelijk ziet op de mogelijke samenwerking tussen verdachte en de advocaat mr. [A]. De rechtbank stelt op grond van de inhoud van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting vast dat het advocatenkantoor van mr. [A] bemoeienis heeft gehad met de in het kader van de Vreemdelingenwet ten behoeve van de in de tenlastelegging vermelde personen gevoerde vreemdelingenprocedures. Dat sprake is geweest van enige vorm van samenwerking tussen verdachte – die voor veel van deze personen bij het advocatenkantoor optrad als tussen- dan wel contactpersoon – en mr. [A] staat daarmee in voldoende mate vast. Naar het oordeel van de rechtbank kan uit het dossier en het verhandelde ter zitting echter onvoldoende volgen dat hierbij tevens sprake is geweest van een bewuste en nauwe samenwerking tussen verdachte en mr. [A] welke was gericht op de aan verdachte verweten oplichting van de in de tenlastelegging vermelde personen. Ook overigens is de rechtbank niet gebleken van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en (een) ander(en). In het licht van het vorenstaande acht de rechtbank het tenlastegelegde “medeplegen” dan ook niet bewezen en zal zij verdachte daarvan (partieel) vrijspreken.

de verklaring van verdachte afgelegd tijdens de terechtzitting van 28 januari 2011, inhoudende – kort en zakelijk weergegeven – ik heb de [familie X], te weten [persoon 7], [persoon 8], [persoon 11], [persoon 12] en [persoon 13] geholpen om naar Nederland te komen. Het klopt wat de personen uit deze familie hieromtrent telkens als getuige hebben verklaard, evenals het door hen genoemde totaalbedrag van 25.000,- euro dat zij aan mij hebben betaald. Het klopt dat ik voor de [familie X] aanvraagformulieren heb ingevuld en dat ik hen heb toegezegd dat ik binnen 18 maanden een Nederlands paspoort voor hen zou kunnen regelen, alsmede dat ik voor hen verblijfsvergunningen had aangevraagd;

de verklaring van getuige [persoon 13] op 13 april 2010 bij de vreemdelingenpolitie19 en op 21 april 2010 bij de rechter-commissaris20;

de verklaring van getuige [persoon 8] op 18 augustus 2010 bij de vreemdelingenpolitie21;

een geschrift, te weten een uitwerking van een telefoongesprek tussen verdachte en [persoon 13] op 17 februari 2010 22;

een geschrift te weten een uitwerking van een telefoongesprek tussen verdachte en [persoon 13] op 4 maart 2010 23.

een proces-verbaal van bevindingen inzake de verblijfsrechtelijke status van [persoon 13]24 en een proces-verbaal van bevindingen betreffende de verblijfsrechtelijke status van de [familie X]25

Nadere overwegingen met betrekking tot feit 2:

Door de verdediging is, naar het oordeel van de rechtbank met juistheid, niet weersproken dat - op bepaalde tijdstippen in de tenlastegelegde periode - sprake is geweest van een wederrechtelijk verblijf in Nederland in de zin van artikel 197a Wetboek van Strafrecht van de betreffende personen – die allen op (valse gronden op) een toeristenvisum naar Nederland zijn gekomen – en dat de verdachte daarvan ook op de hoogte is geweest. De rechtbank verwijst op dit punt tevens naar het hiervoor genoemde bewijsmiddel ter zake de verblijfsrechtelijke status van de [familie X].

De rechtbank kan uit het dossier niet opmaken dat verdachte het feit heeft gepleegd in de uitoefening van enig ambt of beroep, zodat zij verdachte, overeenkomstig de eis van de officier van justitie, van dit onderdeel van de tenlastelegging zal vrijspreken.

de verklaring van verdachte afgelegd tijdens de terechtzitting van 28 januari 2011, inhoudende – kort en zakelijk weergegeven – de in de tenlastelegging genoemde personen, te weten [persoon 6], [persoon 4], [persoon 5] en [persoon 13], hebben voor mij werkzaamheden verricht. Ze hebben voor mij onder meer verbouwingswerkzaamheden verricht. Ik wist dat zij geen van allen mochten werken;

de verklaring van getuige [persoon 6] op 8 april 2010 bij de vreemdelingenpolitie26 en op 16 april 2010 bij de rechter-commissaris27, alsmede een proces-verbaal inzake zijn verblijfsrechtelijke status28;

de verklaring van getuige [persoon 4] op 26 maart 2010 bij de vreemdelingenpolitie29 en op 21 april 2010 bij de rechter-commissaris30, alsmede een proces-verbaal inzake zijn verblijfsrechtelijke status31

de verklaring van getuige [persoon 5] op 23 maart 2010 bij de vreemdelingenpolitie32 en op 27 april 2010 bij de rechter-commissaris33 alsmede een proces-verbaal inzake zijn verblijfsrechtelijke status34;

de verklaring van getuige [persoon 10] op 21 oktober 2010 bij de rechter-commissaris35, alsmede een proces-verbaal inzake zijn verblijfsrechtelijke status36

de verklaring van getuige [persoon 13] op 13 april 2010 bij de vreemdelingenpolitie37 en op 21 april 2010 bij de rechter-commissaris38, alsmede een proces-verbaal inzake zijn verblijfsrechtelijke status39;

Nadere overwegingen met betrekking tot feit 3:

Door de verdediging is, naar het oordeel van de rechtbank met juistheid, niet weersproken dat - op bepaalde tijdstippen in de tenlastegelegde periode - sprake is geweest van een wederrechtelijk verblijf in Nederland in de zin van artikel 197a Wetboek van Strafrecht van de betreffende personen – die allen op (valse gronden op) een toeristenvisum naar Nederland zijn gekomen – en dat de verdachte daarvan ook op de hoogte is geweest. De rechtbank verwijst op dit punt tevens naar de hiervoor genoemde bewijsmiddelen ter zake de verblijfsrechtelijke status van de desbetreffende personen.

Met betrekking tot [persoon 9] is naar het oordeel van de rechtbank voldoende gebleken dat hij in de tenlastegelegde periode rechtmatig in Nederland verbleef40 zodat de rechtbank, overeenkomstig de eis van de officier, de verdachte ten aanzien van deze persoon partieel zal vrijspreken.

grote geldbedragen aan haar verdachte heeft laten betalen ten einde een rechtmatige verblijfsstatus te verkrijgen en/of

voornoemde personen heeft verteld dat zij verblijfsvergunningen had aangevraagd en/of aanvragen voor verblijf had gedaan en/of

voornoemde personen arbeid heeft laten verrichten of doen verrichten en/of

een of meer van voornoemde personen heeft gezegd dat zij werkzaamheden moesten verrichten omdat verdachte anders zou stoppen met de aanvragen voor voornoemde verblijfsvergunningen en/of

voornoemde personen niet of een (zeer) laag bedrag voor hun werkzaamheden heeft uitbetaald.

De steller van de tenlastelegging heeft hiermee onmiskenbaar het verwijt van artikel 273 f, sub 1 en sub 4 van het Wetboek van Strafrecht voor ogen gehad.

De kernvraag waarvoor de rechtbank zich als eerste ziet gesteld behelst de vraag of de verdachte zich aldus schuldig heeft gemaakt aan het toepassen van het (dwang)middel “misbruik van een kwetsbare positie” als bedoeld in artikel 273f, eerste lid, sub 1 van het Wetboek van Strafrecht. De kernvraag die de rechtbank na een positieve beantwoording van de eerste vraag vervolgens dient te beantwoorden is of verdachte de vreemdelingen - daarmee - heeft bewogen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van arbeid als bedoeld in artikel 273f, eerste lid, sub 4 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank stelt hierbij – allereerst in meer algemene zin – het volgende voorop. Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat uit de enkele omstandigheid dat een slachtoffer illegaal in Nederland verblijft, reeds volgt dat een afhankelijke positie mag worden verondersteld (HR 5 februari 2002, LJN AD5235, NJ 2002, 546). Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad volgt voorts dat voor het bewijs van “misbruik" toereikend is dat de dader zich bewust moet zijn geweest van de relevante feitelijke omstandigheden van de betrokkene waaruit het overwicht voortvloeit, dan wel verondersteld moet worden voort te vloeien, in die zin dat voorwaardelijk opzet ten aanzien van die omstandigheden bij verdachte aanwezig moet zijn, terwijl datzelfde geldt voor gevallen waarin sprake is van een kwetsbare positie van het slachtoffer als bedoeld in artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht (HR 27oktober2009, LJN BI7099, NJ 2010, 598, m.nt. Buruma).

In laatstgenoemd arrest verwijst de Hoge Raad mede naar de volgende wetsgeschiedenis. De Memorie van Toelichting bij het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de wet van 9 december 2004, Stb. 645, waarbij artikel 273a van het Wetboek van Strafrecht (de voorloper van artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht) is ingevoerd, houdt onder meer in algemene zin en voorzover van belang het volgende in: “(...) Mensenhandel is (gericht op) uitbuiting. Bij de strafbaarstelling van mensenhandel staat het belang van het individu steeds voorop. Dat belang is het behoud van zijn of haar lichamelijke en geestelijke integriteit en persoonlijke vrijheid. De staat dient strafrechtelijke bescherming te bieden tegen aantasting van het recht op die integriteit en vrijheid. (...) De totstandkomingsgeschiedenis van en de rechtspraak met betrekking tot die bepaling en art. 250ter (oud) Sr, waarin de strafbaarstelling van art. 250a (oud) Sr was opgenomen voordat deze bij wet van 28 oktober 1999, Stb. 264, werd vernummerd tot art. 250a (oud) Sr, zijn nog steeds van belang. Wat betreft die geschiedenis kan worden gewezen op de Memorie van Toelichting bij het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de wet van 9 december 1993, Stb. 679: "De in dit verband verboden gedragingen, bestaande in het aanwenden van dwang door geweld of een andere feitelijkheid, het misbruik maken van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht of misleiding, beïnvloeden de wil waaronder is begrepen de keuzemogelijkheid van het slachtoffer, in die zin dat zij leiden tot het ontbreken van vrijwilligheid waartoe ook behoort het ontbreken of de vermindering van de mogelijkheid een bewuste keuze te maken. (…) (Kamerstukken II, 1988-1989, 21 207, nr. 3, p. 3 e.v.) alsmede de Memorie van Antwoord: "Het woord 'uitbuitingssituatie' (...) wordt in de Memorie van Toelichting gebruikt ter verduidelijking van het begrip 'misbruik van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht' (...). In die Memorie wordt gesteld dat van een zodanige uitbuitingssituatie sprake is indien de betrokkene in een situatie verkeert die niet gelijk is aan de omstandigheden waarin een mondige prostitué(e) in Nederland pleegt te verkeren. Daarbij kan onder meer worden gedacht aan schulden, aangegaan om de reis naar Nederland te betalen. De afbetalingsverplichting kan van dien aard zijn dat de zich prostituerende gedwongen is zich te blijven prostitueren. Meer in het algemeen kan worden gesteld dat het niet kunnen beschikken over eigen financiële middelen als een uitbuitingssituatie moet worden aangemerkt. De omstandigheid dat de prostitué(e) niet kan beschikken over haar paspoort of dat haar visum is verlopen, brengt de betrokkene eveneens in de hier bedoelde afhankelijke situatie. en: "Ten aanzien van meerderjarigen geldt dat vrijwilligheid ontbreekt, indien de prostitué(e) niet of slechts in verminderde mate de mogelijkheid heeft een bewuste keuze te maken met betrekking tot het al dan niet voortzetten van zijn of haar relatie met de exploitant. Dit is niet anders indien de relatie aanvankelijk op vrijwillige basis werd aangegaan (...)." (Kamerstukken II, 1988-1989, 21 027, nr. 5, p. 3 en 7)”. Tot zover genoemd arrest en de wetsgeschiedenis.

De Hoge Raad heeft ten aanzien van het vereiste opzet in meer specifieke zin als volgt uitgemaakt. “De dader [zal] zich wel bewust moeten zijn van de relevante feitelijke omstandigheden van de betrokkene waaruit het overwicht voortvloeit, dan wel verondersteld moet worden voort te vloeien, in die zin dat tenminste voorwaardelijk opzet ten aanzien van die omstandigheden bij hem aanwezig moet zijn." (HR 5 februari 2002, LJN AD5235, NJ 2002, 546.) En voorts: “Het in art. 273a, eerste lid, (oud) Sr voorkomende bestanddeel (oogmerk van) uitbuiting is in de wet niet gedefinieerd, anders dan door de opsomming in het tweede lid van een aantal vormen van uitbuiting, waaronder gedwongen of verplichte arbeid of diensten. Blijkens de (…) memorie van toelichting doelt deze bepaling op een verscheidenheid aan moderne vormen van slavernij, waarbij als voorbeeld wordt genoemd een extreem lange werkweek tegen onevenredig lage betaling onder slechte werkomstandigheden. De vraag of - en zo ja, wanneer - sprake is van 'uitbuiting' in de zin van de onderhavige bepaling, is niet in algemene termen te beantwoorden, maar is sterk verweven met de omstandigheden van het geval. Bij de beantwoording van die vraag komt in een geval als het onderhavige onder meer betekenis toe aan de aard en duur van de tewerkstelling, de beperkingen die zij voor de betrokkene meebrengt, en het economisch voordeel dat daarmee door de tewerksteller wordt behaald. Bij de weging van deze en andere relevante factoren dienen de in de Nederlandse samenleving geldende maatstaven als referentiekader te worden gehanteerd. Daar komt bij dat voor de vervulling van de delictsomschrijving niet nodig is dat het slachtoffer daadwerkelijk wordt uitgebuit” (HR 27 oktober 2009, LJN BI7099, NJ 2010, 598).

Ter beantwoording van de hiervoor weergegeven eerste kernvraag overweegt de rechtbank op grond van de inhoud van het dossier, het verhandelde ter terechtzitting en het vorenoverwogene meer toegespitst het volgende. De rechtbank acht bewezen dat verdachte de vreemdelingen, naar zij ter zitting (in andere bewoordingen) heeft erkend, in eerste instantie heeft opgelicht en hen via haar oplichtingspraktijken in een schuldpositie ten opzichte van haarzelf en het advocatenkantoor gebracht (feit 1). Vervolgens heeft zij die positie nog verergerd door (meer) geld te (blijven) vragen voor het (doen) continueren van ieders verblijfsprocedure. Op grond van de omstandigheden dat alle hiervoor genoemde personen op een toeristenvisum vanuit Suriname naar Nederland zijn gekomen om te proberen een permanente verblijfsstatus in Nederland te bemachtigen, waardoor allen slechts over een zogenoemde vreemdelingenstatus beschikten, terwijl zij voorts voor het verloop en het verdere verloop van hun procedure grote schulden bij de verdachte zijn aangegaan - omdat zij hen naar haar eigen bewoordingen vanuit haar IND-achtergrond verder zou helpen in de procedure, met een door de verdachte voorgespiegelde gegarandeerd goede afloop - is de rechtbank van oordeel dat ten aanzien van al deze personen sprake is geweest van een “kwetsbare positie” als bedoeld in artikel 273f, eerste lid, sub 1 van het Wetboek van Strafrecht.

De verdachte was van deze kwetsbare positie van de vreemdelingen op de hoogte, niet alleen omdat zij haar daarvoor direct hebben benaderd maar ook omdat zij zich daadwerkelijk actief bemoeide met en als sleutelfiguur fungeerde tussen deze vreemdelingen enerzijds en anderzijds de advoca(a)t(en) bij het advocatenkantoor die als gemachtigde(n) voor hen optrad(en) in hun vreemdelingenprocedure. Zij had dus wetenschap omtrent die kwetsbare positie, waarin zij een sleutelrol vervulde.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verdachte, mede gelet op haar evengenoemde wetenschap, na verloop van enige tijd bovendien “misbruik” van deze kwetsbare positie gemaakt. Zulks door de hiervoor genoemde personen, die op grond van hun vreemdelingenstatus formeel zelfs niet eens mochten werken, werk aan te bieden, voor gemiddeld € 50,- per dag, (mede) teneinde hun bestaande schulden bij verdachte te korten, maar tegenover dat werk gedurende weken dan wel maanden niet of nauwelijks enige beloning te stellen. Zij heeft hen daarbij voor haar eigen gewin als uitermate goedkope – namelijk niet of nauwelijks betaalde - arbeidskrachten aangewend.

Dat van uitbuiting sprake is geweest destilleert de rechtbank uit de feiten en omstandigheden die er alle op duiden dat verdachte, met misbruik van hun zowel maatschappelijk als financieel-economisch kwetsbare positie, de vreemdelingen voor haar heeft laten werken. De omstandigheid dat daar zelfs niet eens een reële vergoeding tegenover stond, onderstreept deze kwalificatie slechts. Hetzelfde geldt voor de omstandigheid dat de vreemdelingen - ook toen enige betaling voor hen uitbleef - voor verdachte zijn blijven werken. Hun feitelijke en juridische situatie was klaarblijkelijk zodanig precair en afhankelijk van verdachte dat de betrokkenen in feite geen andere optie hebben gehad dan voor haar te (blijven) werken en zich aldus te laten (blijven) misbruiken.

De verdachte heeft naar het oordeel van de rechtbank bij dit alles bovendien in onvoorwaardelijke zin het oogmerk van uitbuiting gehad, hetgeen reeds kan volgen uit de passage waarin verdachte tegenover een van de vreemdelingen stelt dat zij hun werkzaamheden voor haar moesten blijven verrichten omdat zij anders zou stoppen met de aanvragen voor de verblijfsvergunningen. Verdachte heeft met andere woorden haar invloed aangewend om de vreemdelingen te bewegen voor haar te (blijven) werken. Uitsluitend ten aanzien van de vreemdelingen [persoon 10] en [persoon 9], die beiden uitdrukkelijk hebben verklaard dat zij zich niet verplicht of gedwongen hebben gevoeld om voor de verdachte te werken, is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is geweest van dit laatste “dwingen of bewegen” zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van arbeid, zodat de verdachte hiervan ten aanzien van hen partieel dient te worden vrijgesproken.

Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat, ook los beschouwd van het (deels) uitblijven van het arbeidsloon, de arbeidsomstandigheden op zichzelf beschouwd in casu niet uitermate schrijnend zijn geweest. Dit doet evenwel naar het oordeel van de rechtbank aan het vorenoverwogene niet af. Immers, voor de strafbaarheid op grond van artikel 273f eerste lid sub 4 is zelfs niet relevant of de arbeid of dienstbaarheid daadwerkelijk is uitgevoerd. Bepalend is slechts dat het slachtoffer zich onder dwang of beïnvloeding voor arbeid of diensten beschikbaar heeft gesteld”, aldus de Hoge Raad ten aanzien van artikel 250a, eerste lid, sub 1 van het Wetboek van Strafrecht, een van de voorlopers van het huidige artikel 273f, eerste lid, sub 4 van het Wetboek van Strafrecht (HR NJ 2006, 525, LJN AX9215). Hiervan is te dezen naar het oordeel van de rechtbank sprake geweest.

De bewezenverklaring

zij op tijdstippen in de periode van 1 mei 2009 tot en met 22 maart 2010 te

's-Gravenhage en elders in Nederland en in [plaats] (Suriname) [persoon 7] en [persoon 8] en [persoon 11] en [persoon 12] en [persoon 13]

uit winstbejag behulpzaam is geweest bij het zich verschaffen van verblijf in Nederland, terwijl zij wist dat dat verblijf wederrechtelijk was, immers heeft verdachte

zij op tijdstippen in de periode van 1 januari 2010 tot en met 22

maart 2010 te 's-Gravenhage [persoon 6] en [persoon 4] en

[persoon 5] en [persoon 10] en [persoon 13] uit winstbejag behulpzaam is geweest bij het zich verschaffen van verblijf in Nederland, terwijl zij wist dat dat verblijf wederrechtelijk was, immers heeft verdachte voornoemde

personen arbeid laten verrichten, terwijl zij hiervan een beroep heeft gemaakt;

zij op tijdstippen in de periode van 1 januari 2009 tot en met 22 maart 2010

te 's-Gravenhage [persoon 6] en [persoon 4] en [persoon 5] en

[persoon 13] door misbruik van een kwetsbare positie heeft bewogen zich

beschikbaar te stellen tot het verrichten van arbeid, met het oogmerk van uitbuiting van die anderen,

bestaande dat misbruik hieruit dat verdachte voornoemde personen, die allen

illegaal in Nederland verbleven

zij op tijdstippen in de periode van 1 januari 2009 tot en met 22 maart 2010, te 's-Gravenhage geldbedragen (tot een totaal van € 37.162,17) voorhanden heeft gehad en/of heeft omgezet, terwijl zij wist dat die geldbedragen - onmiddellijk of middellijk - afkomstig waren uit enig misdrijf, terwijl verdachte van het plegen van witwassen een gewoonte heeft gemaakt.

6 De strafbaarheid van het feit

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

Dit levert de in de beslissing genoemde strafbare feiten op.

7. De strafbaarheid van de verdachte

Verdachte is eveneens strafbaar, omdat niet is gebleken van omstandigheden die haar strafbaarheid uitsluiten.

8. De straf

8.1. De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het haar bij dagvaarding onder 1, 2 ,3 en 5 ten laste gelegde wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar met aftrek van de tijd in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht.

8.2. Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft met het oog op de strafmaat primair verzocht tot aanhouding van de behandeling van de zaak, welk verzoek de rechtbank ter zitting heeft verworpen op de grond dat de noodzaak daartoe niet was gebleken, maar waarop de rechtbank mogelijk in raadkamer zou kunnen terugkomen. Naar de mening van de verdediging en met het oog op evengenoemd verzoek is thans onvoldoende duidelijk geworden wat de rol is geweest van mr. [A] in relatie tot de aan verdachte verweten strafbare gedragingen. Indien de regie ten aanzien van de aan verdachte verweten gedragingen inderdaad bij laatstgenoemde zou liggen, hetgeen door de verdachte is betoogd, geeft dit een andere kleur aan de ernst van de aan verdachte verweten gedragingen, hetgeen relevant is voor de hoogte van de voor haar te bepalen straf. Subsidiair heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat de rechtbank uit dient te gaan van de evenbedoelde verklaringen van verdachte. Aldus zou bij het bepalen van de straf in aanmerking moeten worden genomen dat verdachte heeft gehandeld onder leiding van mr. [A], in welke relatie angst en schaamte een belangrijke rol hebben gespeeld bij verdachte.

Daarnaast heeft de raadsman nog betoogd dat er ten aanzien van feit 5 (witwassen) sprake is van eendaadse samenloop met feit 1 (oplichting) Door het oplichten verkrijgt een persoon “gelden onder zich”, hetgeen tevens een bestanddeel van witwassen is, aldus de verdediging.

8.3. Het oordeel van de rechtbank

Na te melden straf is in overeenstemming met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Daarbij wordt in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Verdachte heeft zich tegenover personen van Surinaamse afkomst voorgedaan als een vrouw die tegen betaling verblijfsvergunningen en/of Nederlandse paspoorten kon regelen, zulks mede omdat zij werkzaam was bij de IND te Rijswijk, waar verdachte daadwerkelijk werkzaam is geweest, zij het allerminst in een functie waarin zij kon beslissen over dergelijke zaken. Vervolgens heeft verdachte voor (een deel van) haar slachtoffers kansloze aanvragen voor verblijfsvergunningen en Vreemdelingenwet-procedures laten aanspannen, waarvoor zij irreële hoge geldbedragen vroeg, die in de duizenden euros liepen. Verdachte heeft hierdoor deze slachtoffers opgelicht, en op stuitende wijze het in haar gestelde vertrouwen beschaamd.

Aldus is verdachte tevens uit winstbejag behulpzaam geweest bij het verschaffen van verblijf van alhier illegaal verblijvende Surinaamse mensen. Door mensensmokkel wordt niet alleen het overheidsbeleid inzake bestrijding van illegaal verblijf in en illegale toegang tot Nederland doorkruist, maar wordt ook bijgedragen aan het in stand houden van een illegaal circuit van personen die in ons land verblijven. Verdachte beging deze bewezenverklaarde feiten, naar zij zelf ter terechtzitting heeft aangegeven, puur en alleen uit winstbejag.

Voorts heeft verdachte een aantal van deze illegalen, die zich als gevolg van haar handelen dus in een kwetsbare en alleszins van haar afhankelijke positie bevonden, uitgebuit, door hen op evengenoemde grond van afhankelijkheid aan haar te binden, waardoor zij voor haar en haar bedrijf verbouwingswerkzaamheden hebben uitgevoerd en bleven uitvoeren, zelfs zonder dat zij de daarvoor door haar beloofde vergoeding kregen uitbetaald. Verdachte was volledig op de hoogte van die kwetsbare en afhankelijke positie van de slachtoffers en heeft daar op grove wijze misbruik van gemaakt voor eigen gewin. Met haar handelen heeft verdachte hun persoonlijke vrijheid geschaad. Verdachte heeft haar persoonlijke geldelijke gewin uitdrukkelijk gesteld boven de vrijheid en integriteit van haar slachtoffers. Wat betreft het witwassen overweegt de rechtbank nog dat dit een ernstig feit is dat de integriteit van het financieel en economisch bestel aantast.

Op grond van de eigen verklaring van verdachte ter terechtzitting bestaat bij de rechtbank geen onduidelijkheid ten aanzien van het (eigen) aandeel van verdachte bij de bewezenverklaarde feiten. Derhalve is voor de strafmaat de rechtbank de noodzaak van een heropening ten behoeve van een nader onderzoek als door de verdediging bepleit niet gebleken, temeer nu verdachte ten aanzien van het oplichtingsfeit (feit 1) partieel zal worden vrijgesproken van het veronderstelde “medeplegen”. In het voordeel van de verdachte zal de rechtbank bovendien niet uitgaan van de som van de onder 1 bewezenverklaarde bedragen van verdachtes oplichtingspraktijken, welke verdachte heeft erkend te hebben ontvangen, maar enkel van het bedrag dat verdachte ten aanzien van het bewezenverklaarde witwassen (feit 5) heeft bekend.

De rechtbank zal bij het bepalen van de straf tevens in aanmerking nemen dat verdachte – blijkens een haar betreffend uittreksel uit het documentatieregister d.d. 24 maart 2010 – in het verleden niet eerder met politie en justitie in aanraking is gekomen.

Bij het bepalen van de strafmaat houdt de rechtbank er tevens rekening mee dat zij ook mensenhandel (feit 4), in tegenstelling tot de vordering van de officier van justitie, bewezen acht.

In het licht van het door de raadsman gevoerde strafmaatverweer overweegt de rechtbank nog dat ook ten aanzien van de bewezenverklaarde feiten onder 1 en 5 sprake is van meerdaadse samenloop, nu de overtreden strafbepalingen elk een verschillende strekking hebben.

Op grond van al deze omstandigheden, in onderling verband en samenhang bezien, acht de rechtbank een (deels voorwaardelijke) gevangenisstraf van na te noemen duur passend. Om verdachte ervan te weerhouden in de toekomst wederom soortgelijke feiten te plegen, zal de rechtbank een deel van deze straf voorwaardelijk opleggen. Voor een proeftijd van langere duur dan de gebruikelijke twee jaar ziet de rechtbank, mede gezien het feit dat verdachte niet eerder is veroordeeld, geen aanleiding.

9 Beslag

9.1 Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de op de lijst van inbeslaggenomen voorwerpen (beslaglijst, die als bijlage A aan dit vonnis is gehecht) onder 1 t/m 6, 35, 41 en 42 genummerde voorwerpen zullen worden verbeurdverklaard, dat de onder 7, 8, 25a en 25 genummerde voorwerpen zullen worden bewaard ten behoeve van de rechthebbende, dat de onder 9, 10, 11, 12a, 12, 13 t/m 22, 24, 49, 51 en 54 genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de verdachte. Tevens heeft de officier van justitie gevorderd dat het onder 23 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de uitgevende instantie, zijnde de IND, dat het onder 25 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde rechthebbende], dat het onder 26 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat het onder 27 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat het onder 28 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat de onder 29 en 30 genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat de onder 31 en 35a genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat het onder 32 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat de onder 33 en 40 genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat de onder 34 en 45 genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbenden], dat de onder 36 en 46 genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat het onder 37 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat het onder 38 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat het onder 39 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [persoon 9], dat het onder 43 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende] dat de onder 47 en 50 genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat het onder 48 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende], dat de onder 52 en 53 genummerde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende] en tot slot dat het onder 55 genummerde voorwerp zal worden teruggegeven aan de rechthebbende, zijnde [rechthebbende].

9.2 Het standpunt van de verdediging

De raadsman van de verdachte heeft geen verweer gevoerd ten aanzien van de inbeslaggenomen voorwerpen.

9.3 De beoordeling.

De rechtbank zal de op de beslaglijst onder 1 t/m 6, 35, 41 en 42 genummerde voorwerpen,

verbeurd verklaren. Deze voorwerpen zijn voor verbeurdverklaring vatbaar, aangezien met

behulp van deze voorwerpen de onder 1 t/m 4 bewezenverklaarde feiten zijn begaan of

voorbereid.

Op grond van het onderzoek ter terechtzitting kan met betrekking tot de op de beslaglijst onder 7, 8, 25a, en 25 genummerde voorwerpen geen persoon als rechthebbende worden aangemerkt. De rechtbank zal daarom de bewaring van deze voorwerpen ten behoeve van de rechthebbende(n) gelasten.

Nu het belang van strafvordering zich daartegen niet meer verzet, zal de rechtbank de teruggave aan de verdachte gelasten van de op de beslaglijst onder 9, 10, 11, 12a, 12, 13 t/m 22, 24, 49, 51 en 54 genummerde voorwerpen.

Nu het belang van strafvordering zich daartegen niet meer verzet, zal de rechtbank de teruggave aan de rechthebbende gelasten van de op de beslaglijst onder 23, 25 t/m 31, 35a, 32, 33, 40, 34, 45, 36, 46, 37 t/m 39, 43, 47, 48, 50, 52, 53 en 55 genummerde voorwerpen.

10. De toepasselijke wetsartikelen

De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen:

14a, 14b, 14c, 33, 33a, 57, 197a, 273f (oud), 273f, 420bis, 326 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij golden ten tijde van het bewezenverklaarde.