Rb. Zeeland-West-Brabant, 03-06-2022, nr. AWB- 21, 3041

De overheid is niet verplicht is om iedere schade die zij in de rechtmatige uitoefening van haar publieke taken veroorzaakt (in zijn geheel) te vergoeden. Dat overheidsingrijpen voor sommige burgers en ondernemingen nadelige gevolgen kan hebben, is onvermijdelijk en tot op zekere hoogte moeten deze gevolgen worden geaccepteerd. Onder bijzondere omstandigheden is de overheid echter wel verplicht tot vergoeding van door rechtmatig handelen veroorzaakte schade. Deze verplichting wordt gebaseerd op het beginsel van gelijkheid voor de publieke lasten. Dit beginsel strekt ertoe de lasten van overheidsoptreden gelijkelijk te verdelen over de burgers. Burgers die door het overheidsoptreden in vergelijking tot anderen onevenredig zwaar worden getroffen, dienen op grond daarvan een redelijke compensatie te ontvangen. De vraag of in een bepaald geval de gevolgen van een overheidshandelen buiten het normale maatschappelijk risico of het normale bedrijfsrisico vallen, moet worden beantwoord met inachtneming van alle van belang zijnde omstandigheden van het geval. Van belang kan hierbij onder meer zijn enerzijds de aard van de overheidshandeling en het gewicht van het daarmee gediende belang alsmede in hoeverre die handeling en de gevolgen daarvan voorzienbaar zijn voor de derde die als gevolg daarvan schade lijdt, en anderzijds de aard en de omvang van de toegebrachte schade.1.

Eiser heeft zich op het standpunt gesteld dat de rapportage van SAOZ onjuist is. Primair heeft eiser hiertoe aangevoerd dat de inspraaknotitie op een onjuiste wijze is gepubliceerd. Subsidiair heeft eiser gesteld dat hij op basis van de publicatie niet bekend had kunnen zijn met de mogelijkheid dat in de directe nabijheid van zijn (toekomstige) woning een bushalte zou worden geplaatst. In de publicatie staat namelijk alleen vermeld dat het gaat om de ‘inspraaknotitie herinrichting [adres 2] ’. Op grond van die aanduiding had eiser niet hoeven verwachten dat er ook een ontwikkeling in de [adres 1] zou kunnen zijn vermeld in de notitie, aldus eiser.

De rechtbank stelt vast dat de bekendmaking van de inspraaknotitie op 3 augustus 2016 heeft plaatsgevonden door integrale publicatie in het gemeenteblad. Dat het college ervoor heeft gekozen om de inspraaknotitie ook te publiceren op de Facebookpagina van de gemeente en daarvan melding te maken in een lokaal krantje, maakt niet dat de publicatie onjuist of onvoldoend kenbaar is.

Voor wat betreft de voorzienbaarheid overweegt de rechtbank als volgt. De voorzienbaarheid van een schadeveroorzakende overheidsmaatregel dient beoordeeld te worden aan de hand van het antwoord op de vraag of ten tijde van de investeringsbeslissing aanleiding bestond om rekening te houden met de kans dat de situatie ter plaatse in ongunstige zin zou veranderen. Daarbij dient rekening te worden gehouden met concrete beleidsvoornemens die openbaar zijn gemaakt. Daarvan is sprake als een redelijk denkend en handelend persoon uit de openbaarmaking van zodanig voornemen moet kunnen begrijpen op welk gebied dat betrekking heeft en wat de zakelijke inhoud ervan is. Voor voorzienbaarheid is niet vereist dat een dergelijk beleidsvoornemen een formele status heeft of het document een nauwkeurige uitwerking van de toekomstige invulling van het project behelst. Beslissend is of op het moment van investering de mogelijkheid van de schadeveroorzakende overheidsmaatregel zodanig kenbaar was, dat hiermee bij de beslissing tot investering rekening kon worden gehouden.2.

Het college heeft in navolging van SAOZ het tegenwerpen van voorzienbaarheid en actieve risico-aanvaarding ontleend aan de ‘inspraaknotitie herinrichting [adres 2] ’. Het betoog van eiser dat hij uit de benaming van de notitie niet de mogelijkheid behoefde af te leiden dat in de [adres 1] een bushalte geplaatst zou worden, kan de rechtbank niet volgen. Wanneer de gemeente, zoals in casu, voornemens is om een wijziging aan te brengen aan de verkeerstroom in een van de belangrijke straten van een kern, kan dat niet anders dan dat dat invloed heeft op andere verkeerstromen. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat de woning van eiser op nog geen 500 meter afstand van de [adres 2] is gelegen en dat de [adres 1] naar zijn ligging, aard en inrichting een logisch alternatief is als busroute. Een redelijk denkend en handelend koper moet uitgaan van de mogelijkheid dat uiteindelijk voor de voor hem meest ongunstige invulling van het betrokken gebied wordt gekozen. In het geval van eiser betekent dit dat hij rekening diende te houden met de verandering van zijn toekomstige woonomgeving in de ongunstigste zin door de herinrichting van de [adres 2] .

De beroepsgronden slagen niet.