Rb. Haarlem, 22-06-2012, nr. AWB 12-116

Bij besluit van 9 augustus 2011 (het primaire besluit) heeft verweerder een aanvraag van eiser om een tegemoetkoming in planschade afgewezen.

Bij besluit van 24 november 2011 heeft verweerder het daartegen door eiser gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Daarbij heeft verweerder verwezen naar het advies van oktober 2011 van de Commissie bezwaarschriften, Kamer Algemene Zaken (bezwaaradviescommissie).

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft op de zaak betrekking hebbende stukken ingezonden en een verweerschrift ingediend.

Het beroep is behandeld ter zitting van 3 mei 2012, alwaar eiser is verschenen. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen door mr. T.H.M.J. van der Geest-Beentjes en mr. M. van der Fluit, beiden werkzaam bij de gemeente Heemskerk. Namens de derde partij zijn verschenen [naam] en [naam ]. Voorts is verschenen [naam] van het Kenniscentrum voor Overheid en Bestuur.

De rechtbank neemt de volgende, door partijen niet betwiste, feiten als vaststaand aan. Eiser heeft sinds 11 mei 2006 de eigendom van de onroerende zaak op het perceel [locatie]. Bij brief van 25 augustus 2010 heeft eiser verzocht om een tegemoetkoming in de schade die hij stelt te hebben geleden als gevolg van het besluit van 10 juni 2008, waarbij vrijstelling en bouwvergunning is verleend voor de bouw van 13 woningen op het perceel [locatie] kavels [#] tot en met [#], gelegen ten noorden van de woning van eiser. Verweerder heeft de aanvraag ter advisering voorgelegd aan het Kenniscentrum voor Overheid en Bestuur (het Kenniscentrum), dat op 11 juli 2011 advies heeft uitgebracht. Het Kenniscentrum is tot de conclusie gekomen dat weliswaar sprake is van een planologische verslechtering, maar dat deze geheel voorzienbaar was. Dit advies heeft verweerder aan het primaire besluit, waarin de aanvraag is afgewezen, ten grondslag gelegd. In bezwaar heeft verweerder het primaire besluit gehandhaafd.

Op de onderhavige aanvraag is artikel 6.1 van de Wet ruimtelijke ordening (Wro) van toepassing, nu de aanvraag is ingediend ná 1 juli 2008 en betrekking heeft op een planologische maatregel die dateert van na 1 september 2005.

Ingevolge artikel 6.1, eerste lid, gelezen in samenhang met het tweede lid, van de Wro kennen burgemeester en wethouders degene die in de vorm van een inkomensderving of een vermindering van de waarde van een onroerende zaak schade lijdt of zal lijden als gevolg van een vrijstellingsbesluit, op aanvraag een tegemoetkoming toe, voor zover de schade redelijkerwijs niet voor rekening van de aanvrager behoort te blijven en voor zover de tegemoetkoming niet voldoende anderszins is verzekerd.

Eiser heeft in beroep aangevoerd dat in het bestreden besluit niet wordt ingegaan op zijn bezwaren en dat het bestreden besluit daarmee onvoldoende gemotiveerd is. In het bestreden besluit wordt voor de motivering weliswaar verwezen naar een pleitnota van verweerder, maar die is niet bij het bestreden besluit overgelegd, aldus eiser.

Ter zitting heeft verweerder toegegeven dat de pleitnota die verweerder heeft overgelegd op de hoorzitting in bezwaar, waarbij eiser niet aanwezig was, niet bij het bestreden besluit was gevoegd. De beroepsgrond van eiser slaagt derhalve. Ingevolge de artikelen 3:47, eerste lid en 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) wordt de motivering immers vermeld bij de bekendmaking van het besluit. In het advies van de bezwaaradviescommissie wordt weliswaar ingegaan op de gronden van eiser, maar nu in het advies voor een groot deel wordt verwezen naar de pleitnota van verweerder, kan niet worden gezegd dat de (gehele) motivering bij de bekendmaking van het bestreden besluit is vermeld.

Gelet op het vorenstaande is het beroep gegrond en moet het bestreden besluit worden vernietigd. De rechtbank ziet evenwel aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit met toepassing van artikel 8:72, derde lid, van de Awb volledig in stand te laten en overweegt daartoe het volgende.

Ter zitting heeft eiser aangevoerd dat slechts sprake is van gedeeltelijke voorzienbaarheid, nu het aantal woningen, de dakopbouwen en balkons, de afstand van de nieuwe woningen tot eisers woning en de toename van parkeerhinder vanwege het ombouwen van de garages tot woonruimte niet voorzienbaar waren.

De planvergelijking is gemaakt tussen het bestemmingsplan ‘Waterakkers-Lunetten’ (het bestemmingsplan) en de verleende vrijstelling en bouwvergunning van 10 juni 2008. Niet in geschil is dat eiser in een planologisch nadeliger situatie is komen te verkeren, nu in het bestemmingsplan (grotendeels) sprake is van een uit te werken bestemming en een daarmee gepaard gaand bouwverbod, zodat onder het oude planologische regime niet zonder meer bebouwing mogelijk was.

Aan het grootste gedeelte van de gronden waarop de vrijstelling en bouwvergunning betrekking hebben is in het bestemmingsplan de bestemming ‘Woondoeleinden (UW)’ toegekend. Ingevolge artikel 5, onderdeelA, onder 1, van het bestemmingsplan zijn die gronden bestemd voor het bouwen van woningen in gestapelde en niet gestapelde vorm, en de daarbij behorende bijgebouwen, aanbouwen, bouwwerken, geen gebouwen zijnde, en werken, (tuinen, wegen, parkeerplaatsen, straatmeubilair) met dien verstande, dat bebouwing mag plaatsvinden overeenkomstig de rechtskracht verkregen hebbende uitwerking van burgemeester en wethouders van deze bestemming zulks met inachtneming van het bepaalde in de beschrijving in hoofdlijnen. In de beschrijving in hoofdlijnen, onderdeel B van artikel 5, is - voor zover hier relevant - het volgende opgenomen. “De bestemming zal worden gerealiseerd door toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 11 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening en het bepaalde in Afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht. Als uitgangspunt voor de uitwerking van de bestemming zal gelden dat gestreefd wordt naar een gedifferentieerde bebouwing, waarbij ruimte zal zijn voor vrijstaande, aaneengebouwde woningen in verschillende dichtheden per hectare, zoals op de plankaart staat aangegeven. Hierbij zullen 3 verschillende categorieën te onderscheiden zijn:

Woningen in gestapelde vorm in ten hoogste 5 bouwlagen met de daarbij behorende voorzieningen als bij B-1. Er mogen tussen de 60 en 85 woningen per hectare worden gebouwd. In dit gebied mogen de woningen uitsluitend in gestapelde vorm worden gebouwd met een maximale goot-/boeideelhoogte van 16.00 m. De nokhoogte mag maximaal 16.00 m bedragen. Zowel bij de categorieën B-1, B-2 als B-3 dienen mogelijkheden aanwezig te zijn voor het benutten van de zonne-energie, door hiervoor voorzieningen te doen treffen op de daken. Bij de hoogtebepalingen zal hiermee rekening gehouden dienen te worden.”

Aan een klein gedeelte van de gronden waarop de vrijstelling en bouwvergunning betrekking hebben zijn in het bestemmingsplan de bestemmingen ‘Vrijstaande woning’, ‘Erf’ en ‘Tuin’ toegekend. Niet in geschil is dat zonder de verleende vrijstelling op dit gedeelte één woning zou kunnen worden gebouwd.