CBb, 03-03-2006, nr. AWB 04/44

Appellante en Knossos B.V. te Ouderkerk aan den IJssel hebben bij brief van 16 januari 2004, die op 19 januari 2004 bij het College is binnengekomen, beroep ingesteld tegen een besluit van verweerder van 8 december 2003.

Bij dit besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar van appellante tegen een besluit van 22 juni 1999, genomen op grond van de Wet capaciteitsbeheersing binnenvaartvloot.

Bij brief van 17 februari 2004 hebben appellante en Knossos B.V. het beroep van gronden voorzien.

Op 12 mei 2004 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.

Bij besluit van 24 november 2005 heeft verweerder zijn eerdere besluit van 8 december 2003 herzien.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 9 december 2005, waarbij appellanten bij monde van hun gemachtigde hun standpunt hebben toegelicht. Verweerder is, zoals voorafgaand bericht, niet ter zitting verschenen.

Ter zitting van het College heeft Knossos B.V. haar beroep ingetrokken. Appellante heeft haar beroep gehandhaafd.

In de Wet capaciteitsbeheersing binnenvaartvloot (hierna: de Wet) is onder meer het volgende bepaald:

In de in artikel 1 van de Wet bedoelde Raadsverordening is onder meer het volgende bepaald:

De in artikel 1 van de Wet bedoelde Commissieverordening luidde op 5 juni 1999 onder meer als volgt:

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het College komen vast te staan.

Bij het bestreden besluit heeft verweerder zijn besluit van 22 juni 1999 gehandhaafd. Verweerder heeft het bezwaar van Knossos niet-ontvankelijk en het bezwaar van appellante ongegrond verklaard.

Bij het besluit van 24 november 2005 heeft verweerder de op appellante rustende oud-voor-nieuw verplichtingen nader berekend in overeenstemming met de uitspraak van het College van 15 oktober 2003 (AWB 02/1763, www.rechtspraak.nl, LJN: AN8972). Bij deze berekening heeft verweerder voor de sloop van het motorvrachtschip "Arena" een compenserend tonnage van 1.786,662 ton in aanmerking genomen. Het resultaat van de berekening is dat appellante in verband met het in de vaart brengen van de "Elunda II" een speciale bijdrage is opgelegd van € 10.793,46, welk bedrag is berekend over een aan de binnenvaartvloot toegevoegd tonnage van 156,427 ton.

Appellante handhaaft, ook na kennisneming van het besluit van 24 november 2005, haar grief tegen de berekening van de oud-voor-nieuw verplichtingen. Verweerder heeft de hoeveelheid compenserend tonnage van de "Arena" aanvankelijk vastgesteld op 1.842 ton. Bij het besluit van 24 november 2005 is verweerder bij de berekening van de oud-voor-nieuw verplichtingen evenwel ten onrechte hiervan teruggekomen en uitgegaan van een gesloopt tonnage van 1.786,662 ton. Verweerder heeft bij de bepaling van dit tonnage onvoldoende rekening gehouden met het feit dat een ander type schip in de vaart is gebracht dan in verband daarmee door appellante is gesloopt.

Voorts heeft appellante tegen de aanvankelijke vaststelling van het compenserende tonnage van 1.842 ton destijds geen bezwaar gemaakt, zodat verweerder met zijn besluit van 24 november 2005 de grondslag van het bezwaar heeft verlaten en bovendien heeft gehandeld in strijd met het verbod van reformatio in peius.

Appellante heeft verzocht het bestreden besluit te vernietigen en verweerder te veroordelen aan appellante schadevergoeding te betalen.

Ter zitting van het College heeft appellante aangegeven de grieven ten aanzien van de strijdigheid van de oplegging van oud-voor-nieuw verplichtingen met het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel, met betrekking tot de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar van Knossos, alsmede ten aanzien van verweerders bevoegdheid om een speciale bijdrage in een fonds te doen storten, niet langer te handhaven.

Uit het besluit van 24 november 2005 blijkt dat verweerder het bestreden besluit van 8 december 2003, voorzover het de hoogte van de opgelegde oud-voor-nieuw verplichtingen betreft, niet langer onverkort handhaaft. Het beroep tegen dit besluit moet dan ook gegrond worden verklaard en dit besluit moet, voorzover het de berekening van de oud-voor-nieuw verplichtingen betreft, worden vernietigd. Aangezien het besluit van 24 november 2005 niet geheel aan appellante tegemoet komt, wordt het beroep ingevolge artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) geacht mede te zijn gericht tegen dit besluit.

Met betrekking tot de stelling van appellante dat verweerder bij zijn besluit van 24 november 2005 de hoogte van de oud-voor-nieuw verplichtingen onjuist heeft berekend, omdat hij daarbij, in strijd met het verbod van reformatio in peius, een te laag aantal compensatietonnen zou hebben betrokken, overweegt het College het volgende.

Verweerder heeft bij zijn besluit van 24 november 2005 niet anders gedaan dan de oud-voor-nieuw verplichtingen in verband met het in de vaart brengen van de "Elunda II" vast te stellen conform de ter zake geldende communautaire regelgeving. Dat bij de berekening de hoeveelheid compenserende tonnage in verband met de sloop van de "Arena" lager is vastgesteld dan bij het besluit van 22 juni 1999 en het bestreden besluit van 8 december 2003 het geval was, hangt onlosmakelijk met deze berekeningswijze samen en kan daarvan niet los worden gezien.

Van strijd met het beginsel van reformatio in peius is hier naar het oordeel van het College geen sprake, reeds nu de aan appellante uiteindelijk opgelegde speciale bijdrage van € 10.793,46 lager is dan de haar bij het besluit van 22 juni 1999 aanvankelijk opgelegde speciale bijdrage van € 23.580,24.

Derhalve kan niet worden volgehouden dat appellante door het indienen van een bezwaarschrift in een nadeliger positie is komen te verkeren dan waarin zij zou hebben verkeerd indien is van het maken van bezwaar zou hebben afgezien.

Het vorenstaande brengt mee dat de bezwaren van appellante tegen de oplegging van oud-voor-nieuw verplichtingen ongegrond zijn. Het besluit van 24 november 2005, waarbij de verplichtingen nader zijn vastgesteld, kan in stand blijven. Het beroep tegen dit besluit moet derhalve ongegrond worden verklaard.

Het College acht termen aanwezig verweerder met toepassing van artikel 8:75 Awb te veroordelen in de proceskosten aan de zijde van appellante. Deze kosten worden op voet van het bepaalde in het Besluit proceskosten bestuursrecht vastgesteld op € 644,-- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met wegingsfactor 1 in verband met een zaak met een gemiddeld gewicht, ad € 322,-- per punt).

Appellante heeft het College verzocht verweerder te veroordelen in de schade die zij als gevolg van het vernietigde besluit van 8 december 2003 heeft geleden. Het College kan deze schade direct vaststellen. In deze procedure is komen vast te staan dat appellante een bedrag van € 12.786,78 achteraf gezien onverschuldigd heeft betaald. Verweerder zal worden veroordeeld dit bedrag, voorzover dit nog niet aan appellante is gerestitueerd, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 november 1999, aan appellante te betalen.

Een en ander leidt tot de volgende beslissing.

Het College: