10.5.1 Scherpere regeling rond de ziekmelding

Uit het Duitse recht is op te maken dat de regels rond de ziekmelding beter zijn doordacht. Ook de Nederlandse regeling rond controlevoorschriften draagt bij aan flexicurity maar misschien kan er uit het Duitse voorbeeld worden geput om de ziekmelding wat scherper te regelen. Nu beperken de controlevoorschriften zich vaak tot een ziekmelding voor 09.00u ’s ochtends, waarbij iemand wordt aangewezen bij wie de ziekmelding moet binnenkomen. In de Duitse regeling wordt uitgegaan van een zo snel mogelijke ziekmelding, dus niet pas op de eerste werkdag, maar meteen. De arbeidsongeschikte werknemer is verplicht om zich telefonisch of per e-mail ziek te melden en als hij daartoe zelf niet in staat is, moet hij derden inschakelen voor die onmiddellijke ziekmelding. Bovendien moet hij de vermoedelijke duur meedelen, zodat de werkgever de afweging kan maken om voor vervanging te zorgen of op een andere manier de afwezigheid op te vangen. Bij de ziekmelding dient de werknemer zijn actuele contactgegevens, inclusief een eventueel verpleegadres door te geven. Aanwijzingen dat de Nederlandse regeling van de ziekmelding tekortschiet, zijn er niet, op één punt na. De gedetailleerdheid van de Duitse regels bij een ziekmelding levert in elk geval ideeën op om in Nederlandse controlevoorschriften wat meer werk te maken van de ziekmelding zelf. Het ene punt waar de Nederlandse regels achterblijven op de Duitse is het ontbreken van een formele rol van een bedrijfsarts bij het vaststellen van het einde van de arbeidsongeschiktheid. Dat kan van belang zijn bij het voorkomen van samengesteld verzuim, waarmee ik de opvolging van ziekmeldingen binnen vier weken bedoel, bij het formeel afsluiten van een re-integratietraject of bij het garanderen dat werkhervatting veilig en gezond is. Die rol kan zijn opgenomen in de controlevoorschriften, wat deels ook in de praktijk gebeurt. Een waarborg daarvoor ontbreekt, wat verstorend kan werken op de balans.1