2.3.1.2.1 Systematiek

In de vorige paragraaf besprak ik de vormen van samenwerking tussen ondernemingen die onder het bereik van het kartelverbod kunnen vallen. In deze paragraaf behandel ik het vereiste dat een kartelafspraak de mededinging moet beperken. Wanneer eenmaal vaststaat dat sprake is van een overeenkomst, een besluit van een ondernemersvereniging of een onderling afgestemde feitelijke gedraging, moet vervolgens worden nagegaan of zo’n kartelafspraak de mededinging beperkt.1 Dit is de kern van het kartelverbod. In de tekst van het kartelverbod is te lezen dat afspraken ertoe kunnen strekken de mededinging te beperken of een beperking van de mededinging tot gevolg kunnen hebben. Volgens vaste rechtspraak volgt uit het alternatieve karakter van deze voorwaarde, dat blijkt uit het voegwoord ‘of’ dat in de eerste plaats moet worden gelet op de strekking van de overeenkomst, rekening houdend met de economische context daarvan.2 Als vaststaat dat sprake is van een afspraak die ertoe strekt de mededinging te beperken, dan is het niet meer nodig om de concrete gevolgen van deze afspraak voor de mededinging te onderzoeken.3 Strekkingsbeperkingen geven dus een bewijscomfort. Ik sta hierna eerst stil bij de vraag wanneer een afspraak ertoe strekt de mededinging te beperken, en vervolgens bij de vraag wanneer een afspraak tot gevolg heeft dat de mededinging wordt beperkt.