CRvB, 28-02-2001, nr. 98/6809 WW, 00/5457 WW

te [Q.] had gewerkt, heeft gedaagde bij primair besluit van 17 december 1996

appellants recht op uitkering ingevolge de WW over de periode van 4 januari 1994 tot en

met 31 december 1995 gedurende 23,56 uur per week ingetrokken en tevens besloten dat de

als gevolg hiervan onverschuldigd betaalde uitkering tot een bedrag van f 62.979,70 bruto

wordt teruggevorderd op de grond dat dit bedrag door toedoen van appellant onverschuldigd

is betaald.

Bij besluit van 4 april 1997 heeft gedaagde de tegen het primaire besluit ingediende

bezwaren ongegrond verklaard.

De rechtbank heeft bij de thans aangevallen uitspraak het tegen het besluit op bezwaar

ingestelde beroep ongegrond verklaard. De rechtbank heeft na eerst te hebben overwogen

dat appellant in de jaren 1994 en 1995 gedurende 1225 uur per jaar, zijnde 23,56 uur per

week, als zelfstandige heeft gewerkt zodat hij gedurende dat aantal uren niet als werkloos

kan worden beschouwd, nog het volgende overwogen (waarbij appellant als eiser is

aangeduid en gedaagde als verweerder):

Voorts is de rechtbank van oordeel dat gedaagdes besluit tot terugvordering van het bedrag

van f 62.979,70 de rechterlijke toetsing kan doorstaan.

Appellant kan zich hiermee niet verenigen. Appellant heeft daartoe allereerst aangevoerd dat

de door hem verrichte werkzaamheden oriënterend van aard zijn en dienen te worden

gekenmerkt als onbetaalde arbeid in een leersituatie en niet als werkzaamheden uit hoofde

waarvan hij niet als werknemer in de zin van de WW kan worden beschouwd. Indien er

van moet worden uitgegaan dat appellant niet-verzekeringsplichtige arbeid heeft verricht,

dan stelt hij zich op het standpunt dat niet is komen vast te staan dat hij die arbeidsuren na

het beëindigen van zijn dienstbetrekking heeft uitgebreid en voorts dat gedaagde zich niet in

redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat in het geval van appellant geen plaats

was voor toepassing van het beleid zoals dat in de uitspraak van de rechtbank is

weergegeven. Ten slotte is appellant van opvatting dat gedaagde niet in redelijkheid heeft

kunnen komen tot het besluit om van hem een bedrag van f 62.979,70 terug te vorderen.

Als verweer heeft gedaagde aangevoerd dat de door appellant verrichte activiteiten dienen

te worden aangemerkt als werkzaamheden welke hij heeft verricht in de hoedanigheid van

zelfstandige. Voorts heeft gedaagde nog het volgende aangevoerd:

De Raad overweegt het volgende.

Bij het in rubriek I van deze uitspraak genoemde besluit van 30 oktober 2000 heeft

gedaagde appellant meegedeeld dat in het besluit op bezwaar van 4 april 1997 abusievelijk

is uitgegaan van een arbeidsurenverlies van 38 uur per week in plaats van 40 uur per week

en dat alsnog van dit laatste aantal uren moet worden uitgegaan waarbij tevens is

overwogen dat een en ander in het geval van appellant geen invloed heeft op de hoogte van

het terug te vorderen bedrag. De Raad merkt dit besluit aan als een besluit in de zin van

artikel 6:18 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Aangezien met dit besluit niet geheel is tegemoet gekomen aan de bezwaren van appellant

wordt, gelet op artikel 6:19 in verbinding met artikel 6:24 van de Awb, het hoger beroep

van appellant geacht tevens tegen dit besluit te zijn gericht.

Met betrekking tot de aard van de door appellant verrichte activiteiten overweegt de Raad

dat hij met gedaagde van oordeel is dat deze niet kunnen worden beschouwd als activiteiten

die voor de bepaling van de omvang van het recht op uitkering ingevolge de WW niet van

belang zijn.

Het bedrijf van appellant, [A.] Trading, heeft met [Z.] een contract gesloten inhoudende dat

[A.] Trading met ingang van 1 juni 1993 in Nederland zou gaan optreden als agent voor

[Z.] en zich als zodanig zou gaan bezighouden met het uitbouwen en het bevorderen van de

verkoop van bepaalde machines ten behoeve van de kunststofverwerkende industrie.

Daartoe werd door [A.] Trading een vaste onkostenvergoeding van f 2.000,-- per maand

ontvangen met daarnaast een commissie ter zake van verkochte artikelen.

Gedaagde heeft deze werkzaamheden aangemerkt als werkzaamheden uit hoofde waarvan

appellant niet als werknemer in de zin van de WW kan worden beschouwd en gedaagde

heeft appellant vervolgens aangemerkt als zelfstandige als bedoeld in artikel 8, tweede lid,

van de WW.

De Raad ziet geen aanleiding gedaagde hierin niet te volgen. De omstandigheid, zoals door

appellant aangevoerd, dat de door hem verrichte werkzaamheden uiteindelijk geen

inkomsten hebben opgeleverd en hem alleen maar geld hebben gekost, brengt niet met zich

dat deze werkzaamheden gelet op hun aard in het kader van de toepassing van de WW niet

relevant zouden zijn. In aanmerking genomen de omschrijving die de Raad heeft geven van

het begrip "werkzaamheden uit hoofde waarvan men niet als werknemer in de zin van de

WW kan worden beschouwd" - verwezen wordt in dit verband naar zijn uitspraak van 17

juli 1990, RSV 1990/345 - is onder meer van belang dat het gaat om in het economisch

verkeer verrichte arbeid waarmee het verkrijgen van enig geldelijk voordeel wordt beoogd.

De inspanningen van appellant waren duidelijk gericht op het verkrijgen van geldelijk

voordeel om aldus in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien en niet (langer) afhankelijk

te zijn van een uitkering. Ook de omstandigheid dat appellant, zoals hij eveneens heeft doen

aanvoeren, ondanks het uitoefenen van voormelde activiteiten beschikbaar is gebleven voor

arbeid in loondienst maakt dit niet anders.

Met betrekking tot de omvang van de door appellant in 1994 en 1995 uitgeoefende

werkzaamheden verschillen partijen niet met elkaar van mening. Op basis van in de

gedingstukken vermelde, van appellant afkomstige, gegevens is gedaagde tot de conclusie

gekomen dat appellant in de vermelde jaren gemiddeld 23,56 uur per week als zelfstandige

heeft gewerkt. Ook de Raad ziet geen aanleiding hier niet van uit te gaan.

Op basis van de uit de gedingstukken blijkende gegevens is gedaagde er voorts vanuit

gegaan dat appellant reeds in 1993 als zelfstandige werkzaam was en dat hij het aantal, als

zodanig gewerkte uren in 1994 en 1995 niet heeft uitgebreid. Tevens is niet gebleken dat in