HR, 17-10-2025, nr. 22/03633

Het geschil is of de door de Inspecteur opgelegde voorlopige aanslag inkomstenbelasting 2010 ten name van belanghebbende in stand kan blijven, na vernietiging van de definitieve aanslag inkomstenbelasting welke aanslag niet binnen de daartoe wettelijk gestelde termijn is opgelegd.

Belanghebbende stelt zich in op het standpunt dat de voorlopige aanslag inkomstenbelasting niet in stand kan blijven na vernietiging van de definitieve aanslag inkomstenbelasting.

Het Hof is evenals het Gerecht van oordeel dat ondanks het feit dat de definitieve aanslag buiten termijn is opgelegd en daarom vernietigd wordt, de voorlopige aanslag in stand dient te blijven.

Het oordeel van het Hof in rechtsoverwegingen 5.11 en 5.12 is onzes inziens onjuist.

Ter onderbouwing van belanghebbendes standpunt dat de voorlopige aanslag vernietigd dient te worden, verwijzen wij naar de motivering van dit standpunt in de beroepsprocedure en hoger beroepsprocedure. De schriftelijke stukken ingediend door belanghebbende in de voorgaande procedures, welke de onderbouwing van dit standpunt bevatten, vormen een integraal onderdeel van het beroep in cassatie.

Ter nadere motivering dient het volgende.

Uw Raad wordt verzocht om het cassatieberoep gegrond te verklaren en de uitspraak van het Hof te vernietigen, alsmede de voorlopige aanslag inkomstenbelasting 2010 te vernietigen.

Hoogachtend

Naar aanleiding van het beroepschrift in cassatie ingesteld door [X] (hierna eiser), tegen de uitspraak, van het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, gedateerd 3 juni 2022, met kenmerk AUA2021H00006.

De inspecteur zal hieronder kort ingaan op de grieven van eiser, niet alle grieven afzonderlijk, aangezien de beoordeling van de feiten reeds is besproken, zowel in de bezwaarfase, tijdens de hoorzitting op 15 oktober 2020 als tijdens de behandeling van de zaak in het hoger beroep van 18 januari 2022. Derhalve kunnen naar het oordeel van de inspecteur in cassatie geen nieuwe feiten en omstandigheden worden aangevoerd.

Cassatiemiddel: het hof oordeelt dat de vernietiging van de definitieve aanslag niet meebrengt dat ook de voorlopige aanslag moet worden vernietigd. Eiser stelt zich op het standpunt dat de voorlopige aanslag moet worden vernietigd, verwezen wordt naar de onderbouwing van dit standpunt in beroep en hoger beroep en de nadere onderbouwing, voor dit laatste verwijs ik naar het cassatieberoep van eiser.

Alvorens op het aangevoerde cassatiemiddel in te gaan, wenst de Inspecteur hierbij een cassatieberoep in te stellen.

De Inspecteur wenst hierbij tevens een beroep in cassatie (zogenaamd incidenteel beroep in cassatie) in te stellen met betrekking tot de aanslagtermijn, artikel 10 leden 4 en 5 van de Algemene Landsverordening belastingen (hierna ALB).

In tegenstelling tot wat het Hof heeft geoordeeld in rechtsoverwegingen 5.6 en 5.7 is de Inspecteur van oordeel dat de aanslagtermijn ingevolge art. 10 in casu 10 jaar dient te zijn in plaats van 5 jaar.

Rechtsgeldigheid aanslag/ Aanslagtermijn

Art.10, leden 4 en 5 van de ALB bepalen:

In het onderhavige geval is de inspecteur het met het Hof eens (r.o. 5.6) dat geen aangifte is gedaan overeenkomstig het ALB. Het is niet voldoende dat aangifte wordt gedaan; van belang is dat de aangifte wordt gedaan met inachtneming van het bepaalde in de artikelen 6, 7 en 9 van het ALB.

In het onderhavige geval is hieraan niet voldaan, zodat de aangifte niet overeenkomstig deze landsverordening is gedaan, met als gevolg dat de termijn voor het vaststellen van de aanslag 10 jaar bedraagt vanaf het ontstaan van de belastingschuld.

Ingevolge artikel 6, lid 4 van de ALB is een ieder die uitgenodigd is tot het doen van aangifte, gehouden de in de uitnodiging gevraagde gegevens duidelijk, stellig en zonder voorbehoud in te vullen, te ondertekenen en, met de daarin gevraagde bescheiden in te leveren bij de Inspecteur.

In artikel 7, lid 1 van de ALB is bepaald dat de aangifte met betrekking tot de aanslagbelastingen binnen een termijn van 2 maanden na het uitnodigen tot het doen van aangifte bij de Inspecteur moet worden gedaan.

Ingevolge het tweede lid van artikel 7 van de ALB, maant de Inspecteur, na verloop van de in het eerste lid bedoelde termijn, de belastingplichtige aan binnen een door hem te stellen termijn van ten minste 5 werkdagen aangifte te doen, tenzij hij betrokkene uitstel voor het doen van aangifte heeft verleend.

In artikel 9 van de ALB staat bepaald:

In het onderhavige geval heeft de eiser niet voldaan aan de bepalingen van artikel 6, lid 4, van de ALB, aangezien hij een nihil-aangifte heeft ingediend. De vereiste aangifte is niet ingediend indien (i) helemaal geen aangifte is ingediend (quad -non), of (ii) een aangifteformulier is ingediend dat zo onvolledig is dat niet kan worden gezegd dat de vereiste aangifte is ingediend.

In het onderhavige geval heeft eiser verzuimd aan te geven dat de aandelen [A] waren verkocht, heeft hij nihil aangifte gedaan, zodat wel aangifte is gedaan maar niet in overeenstemming met het bepaalde in artikel 6 ALB.

In het onderhavige geval is aan eiser voor het doen van de aangifte IB 2010 negen maanden uitstel verleend, tot 3 september 2012. Eiser heeft buiten de termijn, op 22 juni 2013 aangifte gedaan. Eiser heeft niet aan de aangifteverplichting van artikelen 7, lid 1 van de ALB juncto artikel 9 van de ALB voldaan.

Er is immers geen aangifte gedaan binnen de wettelijke termijn van artikel 7 juncto artikel 9 van de ALB. Derhalve is naar het oordeel van de Inspecteur, in tegenstelling van het Hof, sprake van het niet overeenkomstig de ALB doen van aangifte.

De aanmaning zoals artikel 7, tweede lid ALB gebiedt is niet aan de orde ingeval uitstel voor het doen van aangifte wordt verleend.

De Inspecteur is van mening dat de uitleg die het Hof hieraan geeft (r.o. 5.6 en 5.7) geen recht doet aan de zinsnede ‘tenzij hij de betrokkene uitstel heeft verleend voor het doen van aangifte’.

Zodra uitstel is verleend op grond van artikel 9, lid 1, van de ALB, is de belastingplichtige derhalve ook verplicht zich daaraan te houden. In dit geval is daaraan niet voldaan.

De inspecteur is derhalve van mening dat geen aangifte is gedaan overeenkomstig deze landsverordening, zodat de bevoegdheid tot vaststelling van de aanslag vervalt met het verstrijken van tien jaar na het ontstaan van de belastingschuld.

In het onderhavige geval heeft de inspecteur eiser negen maanden uitstel verleend voor het indienen van de aangifte inkomstenbelasting 2010. Dit brengt mee dat de termijn waarbinnen de aanslag kan worden vastgesteld ook met negen maanden wordt verlengd, tot eind september 2021. De definitieve aanslag inkomstenbelasting 2010 is dus op 20 december 2016 binnen de gestelde termijn opgelegd en is rechtsgeldig.

Gelet op de hiervoor genoemde rechtspraak en de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel dat tot de ALB heeft geleid, brengt de vernietiging van de definitieve aanslag niet automatisch mee dat de voorlopige aanslag moet worden vernietigd.

Eiser verwijst in zijn middel naar de jurisprudentie van de Hoge Raad over het lot van de voorlopige aanslag bij een te laat opgelegde definitieve aanslag. De Inspecteur is het met het Hof eens dat het bepaalde in artikel 11, vierde lid, van het ALB afwijkt van het in Nederland geldende systeem.

De Inspecteur is het met het Hof eens dat in afwijking van het Nederlandse systeem de materiële belastingschuld ingevolge artikel 11, vierde lid, van het ALB dus zowel in de voorlopige aanslag als in de definitieve aanslag kan worden belichaamd.

Van een onjuiste rechtstoepassing is er naar de mening van de Inspecteur geen sprake en ook is het oordeel van de rechters, niet onbegrijpelijk.

Hoogachtend,

De Inspecteur der Belastingen