GiEA Sint Maarten, 03-07-2023, nr. SXM202101245

Belanghebbende heeft naar het oordeel van het Gerecht haar beroep voldoende gemotiveerd. Belanghebbende is vrij in het aanvoeren, aanvullen en wijzigen van haar beroepsgronden en heeft voldoende duidelijk gemaakt waarom zij het niet eens is met de afwijzing van het verzoek. Er is geen rechtsregel die belanghebbende verplicht om in het beroepschrift in te gaan op de stellingen die de Gouverneur inneemt in het Landsbesluit waarbij het bezwaar is afgewezen. Het beroep is derhalve ontvankelijk.

Ingevolge artikel 1, lid 1, letter b, van de LBBH wordt voor de toepassing van deze landsverordening onder “bedrijf” verstaan een onderneming tot exploitatie van hotels of andere gelegenheden tot verblijf en ontspanning, welke gericht is op de bevordering van het vreemdelingenbezoek aan Sint Maarten, waarvan verwacht kan worden dat zij zal bijdragen tot verbreding van de economische basis van Sint Maarten, en waarvan de bouw en eerste inrichting een investering vergt van ten minste NAf 1.000.000.

Op 15 januari 1998 is artikel 1, lid 2, van de LBBH gewijzigd in die zin dat onder bouw en eerste inrichting als bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b, van de LBBH niet langer mede begrepen wordt verbetering en/of vernieuwing van een hotel (P.B. 1997, no 301). Deze wijziging is door de wetgever als volgt gemotiveerd:

“dat er ten behoeve van verbeteringen en vernieuwingen slechts in beperkte mate belastingfaciliteit behoort te worden verleend, omdat deze investeringen welke uit de ondernemingswinst behoren te worden gefaciliteerd, niet leiden tot verbreding van de economische basis van de N.A. Hiertoe biedt de Landsverordening renovatie hotels (P.B. 1985, no 150) voldoende mogelijkheden”.

Naar het oordeel van het Gerecht kan in dit geval niet gesproken worden van bouw en eerste inrichting van een hotel in de zin van de LBBH. Uit de in 4.3 aangehaalde wetswijziging, waarbij is bepaald dat de belastingvrijstellingen niet langer van toepassing zijn op verbeteringen en/of vernieuwing van een hotel, kan de conclusie worden getrokken dat het begrip “bouw en eerste inrichting” beperkt moet worden tot een nieuw te bouwen hotel. Ook het gebruik van de term “eerste inrichting” duidt er op dat sprake moet zijn van nieuwbouw. In het onderhavige geval zijn de reeds bestaande fundamenten evenals het stalen geraamte, de betonnen vloeren en de balkons (grotendeels) behouden gebleven en nadien gebruikt bij de verdere opbouw. Deze elementen vormen een zodanig essentieel onderdeel van de constructie van het gebouw dat bij gebruik daarvan niet meer gesproken kan worden van nieuwbouw. Dat voor de opbouw van het hotel overigens nieuwe (verbeterde) materialen zijn gebruikt en dat het stalen geraamte is verstevigd doet daar niet aan af.

Zoals ook belanghebbende heeft gesteld kan naar het oordeel van het Gerecht voor de uitleg van het begrip “bouw en eerst inrichting" aansluiting worden gezocht bij de (inkomstenbelasting) jurisprudentie van de Hoge Raad inzake radicale vernieuwing (Hoge Raad 10 februari 1999, ECLI:NL:HR:1999:AA2670) en de (omzetbelasting)jurisprudentie van de Hoge Raad inzake het begrip vervaardiging van een nieuwe onroerende zaak (onder meer Hoge Raad 4 november 2022, ECLI:NL:HR:2022:1577 en Hoge Raad 11 november 2022, ECLI:NL:HR:2022:1609). Net zoals in die jurisprudentie gaat het ook hier immers om de vraag of de werkzaamheden zo ingrijpend zijn geweest dat in wezen nieuwbouw heeft plaatsgevonden. Maar anders dan belanghebbende heeft gesteld, leidt die jurisprudentie niet tot het oordeel dat in het onderhavige geval in wezen sprake is van nieuwbouw. In de hiervoor vermelde prejudiciële beslissing van 4 november 2022 heeft de Hoge Raad op prejudiciële vragen van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant het volgende geoordeeld:

“6.4.1 Bij de beantwoording van de vraag of in wezen een nieuw gebouw is ontstaan, moet worden vastgesteld wat er in bouwkundig opzicht met het bestaande gebouw is gebeurd. Alleen wijzigingen in de bouwkundige constructie, daaronder begrepen vervanging (van een deel) van de bestaande bouwkundige constructie, kunnen de conclusie rechtvaardigen dat een verbouwing zo ingrijpend is geweest dat daardoor in feite een nieuw gebouw is ontstaan. Of zulke wijzigingen zodanig ingrijpend zijn geweest, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval (…)

De overige door de Rechtbank in haar prejudiciële vraag 1 vermelde factoren – te weten wijzigingen in de bouwkundige identiteit/uiterlijke herkenbaarheid, wijzigingen in functie in de zin van aanwendingsmogelijkheden, de grootte van de gedane investeringen en de door de verbouwing gerealiseerde meerwaarde – kunnen, evenals andere factoren aanwijzingen zijn voor de constatering dat een verbouwing in bouwkundig opzicht zo ingrijpend is geweest dat in wezen een nieuw gebouw is ontstaan. Doorslaggevend zijn zij niet, noch op zichzelf, noch tezamen genomen, en noodzakelijk evenmin.”.

En in het hiervoor vermelde arrest van 11 november 2022 heeft de Hoge Raad geoordeeld:

“De hiervoor in 2.1.4 omschreven werkzaamheden houden zodanig ingrijpende wijzigingen in de bouwkundige constructie in dat geen andere conclusie mogelijk is dan dat de werkzaamheden aan bouwdeel B1 hebben geleid tot ‘in wezen nieuwbouw’ en dus tot een vervaardigd gebouw in de zin van artikel 11, lid 3, letter b, van de Wet OB.”

Ingrijpende wijzigingen in de bouwkundige constructie zijn derhalve volgens de Hoge Raad doorslaggevend voor de vraag of een nieuw gebouw is ontstaan. In het onderhavige geval is naar het oordeel van het Gerecht niet aannemelijk gemaakt dat de bestaande bouwkundige constructie van het overigens zwaar beschadigde hotel zodanig ingrijpend is gewijzigd dat daardoor in feite een nieuw gebouw is ontstaan. Overige wijzingen, zoals nieuwe buitenmuren die zijn ontworpen voor hogere windsnelheden, betreffen niet zozeer de bouwkundige constructie maar zijn veeleer aan te merken als verbeteringen in het kader van gewijzigde klimaatomstandigheden. Dat met de werkzaamheden het aanzienlijke bedrag van NAf 59,148 is gemoeid doet aan voorgaand oordeel niet af.