9.5.1 Inleiding

Onbesproken blijft verder of de Hoge Raad de leer van het gedeelte toepast of uitgaat van de absolute zelfstandigheid van de vaste inrichting. Van Raad is van mening dat de Hoge Raad de leer van het gedeelte heeft verlaten. Zie C. van Raad, Beweeglijkheid in het internationaal belastingrecht (oratie RUL), Deventer: Kluwer, p. 13 en C. van Raad, Cursus Belastingrecht (Internationaal belastingrecht), 2.9.2.C.a2. Romyn en Peeters zijn van mening dat de Hoge Raad de leer van het gedeelte toepast op situaties waarin zonder die toepassing een permanente discrepantie tussen de generale totaalwinst en de totaalwinst van de vaste inrichting zou ontstaan. De Hoge Raad zou de leer echter niet toepassen als de jaarwinst van de vaste inrichting elementen bevat die vooralsnog geen deel uitmaken van de generale jaarwinst, maar daar op een later tijdstip wel deel van gaan uitmaken. Romyn geeft het voorbeeld van een Nederlandse vaste inrichting van een Amerikaanse autofabrikant die auto’s fabriceert en doorlevert aan een Belgische vaste inrichting van die autofabrikant die de auto’s vervolgens verkoopt. Op het moment dat de auto’s het vermogen van de Nederlandse vaste inrichting verlaten, verschijnt op haar balans een fictieve vordering op de Belgische vaste inrichting. De Nederlandse vaste inrichting realiseert dan winst voordat de auto’s de generale onderneming hebben verlaten. Zie M. Romyn, Internationaal Belastingrecht, Tilburg: Boekhandel Gianotten 1999, p. 32. Zie ook P.J.J.M. Peeters, ‘De leer van het gedeelte is nog steeds geldend recht!, FED 7 oktober 2004, p. 2775.