Rb. Rotterdam, 03-04-2014, nr. AWB - 13, 03146

Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen zijn salarisspecificatie van september 2011 (het primaire besluit).

Bij besluit van 7 juni 2012 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 4 december 2012. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde, vergezeld door A. Nieuwpoort.

Bij beslissing van 5 december 2012 heeft de rechtbank het onderzoek heropend en de zaak verwezen naar een meervoudige kamer.

De zaak is op 10 februari 2014 ter zitting van een meervoudige kamer behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde, vergezeld door A. Nieuwpoort.

Eiser is werkzaam bij de landelijke politie als wijkagent bij het district De Eilanden te Rotterdam. In de periode van 1 tot en met 21 augustus 2011 heeft eiser vakantie genoten. Blijkens de salarisspecificatie van september 2011 heeft verweerder over deze periode niet de operationele toelage (OT) uitbetaald.

Aan het bestreden besluit heeft verweerder - in afwijking van een advies van de Bezwaarschriftencommissie rechtspositionele besluiten - ten grondslag gelegd dat de OT geen onderdeel is van het gebruikelijke arbeidsloon dat tijdens vakantie dient te worden doorbetaald. Met de OT wordt volgens verweerder slechts beoogd ongemak te compenseren dat samenhangt met de tijdstippen waarop werkzaamheden zijn verricht.

De rechtbank stelt vast dat eisers salarisspecificatie van september 2011 een besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht, nu het niet uitbetalen van onregelmatigheidstoeslag (OT) over een deel van de periode tot en met 21 augustus 2011 een wijziging is ten opzichte van de vorige salarisbetaling.

In geschil is de toepassing die verweerder geeft aan 14 van het Besluit bezoldiging politie (Bbp). Daarbij is relevant dat artikel 7, eerste lid, van Richtlijn 2003/88/EG van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (de Richtlijn) onvoorwaardelijk is en voldoende nauwkeurig is bepaald om door particulieren voor de nationale rechter te kunnen worden ingeroepen. Dit betekent dat eiser toepassing van artikel 14 van het Bbp kan verhinderen als die niet strookt met artikel 7, eerste lid, van de richtlijn. Volgens artikel 7, eerste lid, van de richtlijn heeft elke werknemer recht op een jaarlijkse vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken.

De beroepsgrond dat verweerder een toepassing geeft aan artikel 14 van het Bbp die niet strookt met artikel 7 van de Richtlijn door geen OT te betalen over de periode waarin eiser vakantie heeft, faalt.

Uit het door de rechtbank gevolgde oordeel van het Hof van Justitie van de Europese Unie in zijn uitspraak van 15 september 2011, onder andere rechtsoverwegingen 24/26, (zaak C-155/10, ECLI:NL:XX:2011:BT6327) volgt dat tot het in een vakantie door te betalen loon enerzijds wel behoort vergoeding van elke last die intrinsiek samenhangt met de uitvoering van de taken die de werknemer zijn opgedragen en anderzijds daartoe niet behoort vergoeding van occasionele of bijkomende kosten die worden gemaakt bij uitvoering van de taken die de werknemer zijn opgedragen.

Uit de omschrijving van eisers functie volgt niet dat daarmee intrinsiek samenhangt dat dit geschiedt op onregelmatige tijden. Het werk dat eiser verricht op de onregelmatige tijden verschilt inhoudelijk niet van zijn werkzaamheden tijdens de reguliere arbeidstijden. De OT is niet een vergoeding voor het verrichten van de werkzaamheden waarvoor eiser is aangesteld, maar voor het tijdstip waarop deze werkzaamheden worden verricht. Uit de grondslag van de vakantietoeslag volgt evenmin de vereiste intrinsieke samenhang tussen de OT en de uit te voeren taken. Voor zover eiser dat stelt, maakt hij niet aannemelijk dat de grondslag van de vakantietoeslag - waaronder de OT - uitsluitend is gerelateerd aan lasten die intrinsiek samenhangen met de uitvoering van de taken die de werknemer zijn opgedragen.

Het beroep is ongegrond.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Klomp, voorzitter, en mr. L.A.C. van Nifterick enmr. C.E. Bos, leden, in aanwezigheid van mr. B.M. van der Kuil, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 3 april 2014.

griffier voorzitter

Afschrift verzonden aan partijen op:

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.