6.1 Inleiding

Financiële verslaggeving en met name fouten daarin staan de laatste jaren centraal in de meest besproken bestuurdersaansprakelijkheidszaken. Het vennootschapsrecht bevat één bepaling die expliciet voorziet in aansprakelijkheid van bestuurders van een N.V. voor misleidende financiële verslaggeving: art. 2:139 BW.1 Volgens art. 2:139 BW zijn de bestuurders tegenover derden hoofdelijk aansprakelijk voor de schade die door hen wordt geleden indien door de jaarrekening, door tussentijdse cijfers2 die de vennootschap bekend heeft gemaakt3 of door het jaarverslag een misleidende voorstelling wordt gegeven van de toestand der vennootschap. Disculpatie is mogelijk voor de bestuurder die bewijst dat dit aan hem niet te wijten is.

In het licht van de veelvuldige en indringende belangstelling voor fouten in financiële verslaggeving is het opvallend dat er zo weinig (gepubliceerde) jurisprudentie is over zaken gebaseerd op art. 2:139 BW. Daarbij komt de vraag op of deze bepaling wel voldoet en of de daarin gestelde norm wellicht zou moeten aangepast om de effectiviteit van de regeling in de praktijk te verhogen. In dat verband is het interessant om een vergelijking te maken met het Amerikaanse federale recht dat bepalingen bevat over misstatements bij aandelenuitgiften (de Securities Act) en registratie van onder meer financiële verslaggeving (de Securities Exchange Act) en dat een rijke jurisprudentie omvat op het gebied van aansprakelijkheid voor onjuiste financiële verslaggeving.4