Rb. Midden-Nederland, 17-05-2018, nr. 16/700187-16 (P)

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen van 11 januari 2017, 22 februari 2017, 22 mei 2017, 5 juli 2017,

21 september 2017, 6 december 2017 en 25 april 2018. Op 7 mei 2018 is het onderzoek ter terechtzitting gesloten.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering en standpunten van de officier van justitie, mr. G.P.N. Robben, van hetgeen verdachte en mr. J.W.D. Roozemond, advocaat te Utrecht naar voren hebben gebracht en van hetgeen door mr. F.A. ten Berge, advocaat te Utrecht, namens de benadeelde partijen [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] ,

[slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] , naar voren is gebracht.

De tenlastelegging is op de terechtzitting gewijzigd. De gewijzigde tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht.

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

feit 1, in de periode van 27 september 1996 tot en met 31 december 2005 te

primair Bunschoten-Spakenburg heeft geprobeerd zijn zoon [slachtoffer 1] te doden door hem op een tafel vast te binden en een in werking zijnde motorkettingzaag bij zijn nek en/of buik te houden;

feit 1, in de periode van 27 september 1996 tot en met 31 december 2005 te

subsidiair Bunschoten-Spakenburg heeft geprobeerd zijn zoon [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen door hem op een tafel vast te binden en een in werking zijnde motorkettingzaag bij zijn nek en/of buik te houden;

feit 1, meer in de periode van 27 september 1996 tot en met 31 december 2005 te

subsidiair Bunschoten-Spakenburg zijn zoon [slachtoffer 1] wederrechtelijk van zijn vrijheid heeft beroofd door hem op een tafel vast te binden en een in werking zijnde motorkettingzaag bij zijn nek en/of buik te houden;

feit 2, in de periode van 1 januari 2005 tot en met 31 december 2005 te

primair Bunschoten-Spakenburg heeft geprobeerd zijn zoon [slachtoffer 5] te doden door zijn keel dicht te knijpen;

feit 2, in de periode van 1 januari 2005 tot en met 31 december 2005 te

subsidiair Bunschoten-Spakenburg heeft geprobeerd zijn zoon [slachtoffer 5] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen door zijn keel dicht te knijpen;

feit 3 in de periode van 27 september 2004 tot en met 27 september 2016 te

Bunschoten-Spakenburg meermalen en/of stelselmatig in vereniging zijn vijftien oudste kinderen heeft mishandeld door hen met een lat en/of (tot vuisten gebalde) handen en/of met de vlakke hand(en) te slaan en door hen te schoppen;

feit 4 in de periode van 27 september 1996 tot en met 31 december 2008 te Bunschoten-Spakenburg in vereniging zijn kinderen [slachtoffer 5] , [slachtoffer 1] , [slachtoffer 6] , [slachtoffer 7] , [slachtoffer 8] en/of [slachtoffer 2] wederrechtelijk van hun vrijheid heeft beroofd door hen een of meer weken en/of dagen in het aardappelhok, een zeecontainer en/of op de zolder opgesloten te houden;

en/of

in de periode van 27 september 2004 tot en met 31 december 2008 te

Bunschoten-Spakenburg in vereniging de gezondheid van zijn kinderen [slachtoffer 5] , [slachtoffer 1] , [slachtoffer 6] , [slachtoffer 7] , [slachtoffer 8] en/of [slachtoffer 2] te benadelen door hen gedurende langere tijd op te sluiten in een onverwarmde ruimte zonder daglicht, hen niet van voldoende voeding te voorzien en/of hen te dwingen hun behoeften te doen in een kamer waarin zij waren opgesloten;

feit 5 in de periode van 14 april 2003 tot en met 13 april 2005 te Bunschoten seksueel is binnen gedrongen bij zijn dochter [slachtoffer 2] , die toen nog geen twaalf jaar was, door zijn vinger in haar vagina te brengen en te bewegen.

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

Algemeen

Het recht tot vervolging vervalt indien een strafbaar feit is verjaard. De verjaringstermijn verschilt per feit en hangt – in het geval van misdrijven – af van de strafbedreiging die op het betreffende feit staat. Deze strafbedreiging kan bij wet worden verhoogd. In een dergelijk geval geldt met betrekking tot verjaring het uitgangspunt dat deze veranderde wetgeving direct (tenzij anders is bepaald) van toepassing is, met dien verstande dat in het geval van een reeds verjaard feit het recht op strafvervolging niet herleeft (HR 29 januari 2010, ECLI:NL:HR:2010:BK1998). In artikel 70 van het Wetboek van Strafrecht zijn de verjaringstermijnen wettelijk vastgelegd. Dit artikel is op 1 april 2013 gewijzigd, in die zin dat een aantal verjaringstermijnen is verlengd. Deze wetswijziging heeft onmiddellijke werking, met dien verstande dat reeds verjaarde misdrijven verjaard blijven. Artikel 72, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht bepaalt dat een daad van vervolging de verjaring stuit. In het geval van verdachte heeft dit plaatsgevonden op 27 september 2016, de dag waarop op vordering van de officier van justitie de rechter-commissaris de woning van verdachte doorzocht.

De rechtbank constateert dat het Openbaar Ministerie ten aanzien van de hieronder te noemen feiten voor een deel van de tenlastegelegde periode niet-ontvankelijk is in de vervolging van verdachte en overweegt daartoe als volgt.

Ten aanzien van het onder 1. subsidiair en meer subsidiair en 4. ten laste gelegde

Op wederrechtelijke vrijheidsberoving en (poging) zware mishandeling, zoals onder 1., subsidiair en meer subsidiair en 4. ten laste gelegd, stond op 27 september 1996, de meest in het verleden liggende tenlastegelegde datum, een strafbedreiging van maximaal acht jaren gevangenisstraf. Het strafmaximum van deze feiten is nadien niet gewijzigd. Artikel 70, eerste lid onder 3 van het Wetboek van Strafrecht (oud) bepaalde dat voor misdrijven waarop een gevangenisstraf van meer dan drie jaren was gesteld een verjaringstermijn van twaalf jaren gold. Op 1 april 2013 is de verjaringstermijn voor misdrijven met een strafmaximum van acht jaren verlengd naar twintig jaren. Wel geldt dat voor feiten die op dat moment al waren verjaard, de verjaring wordt geëerbiedigd. Gelet op de tot 1 april 2013 geldende verjaringstermijn van twaalf jaren gaat dit op voor feiten die zijn gepleegd vóór 1 april 2001. Aldus dient het Openbaar Ministerie voor de periode voorafgaande aan die datum

niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vervolging van verdachte voor het ten laste gelegde, te weten de periode van 27 september 1996 tot en met 31 maart 2001.

De rechtbank oordeelt dat niet is gebleken dat het Openbaar Ministerie in de vervolging van verdachte voor de overige tenlastegelegde feiten niet-ontvankelijk is door verjaring. Specifiek ten aanzien van het onder 3. ten laste gelegde overweegt de rechtbank dat het strafmaximum van artikel 300 van het Wetboek van Strafrecht met ingang van 1 februari 2006 is verhoogd naar drie jaren gevangenisstraf, waardoor het strafmaximum op artikel 304 van het Wetboek van Strafrecht vier jaren en vier maanden is gaan belopen. Gelet op de hiervoor genoemde jurisprudentie van de Hoge Raad is de verjaringstermijn per februari 2006 derhalve verlengd van zes tot twaalf jaren. De verjaring is gestuit op

27 september 2016, zodat de tenlastegelegde periode de periode betreft die niet is verjaard.

Overige voorvragen

Ten aanzien van het onder 1., 2., 3., 4. en 5. ten laste gelegde

De dagvaarding is geldig, de rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde, de officier van justitie is – voor zover geen sprake is van verjaring – ontvankelijk in de vervolging van verdachte en er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte:

Ten aanzien van het onder 3. ten laste gelegde

op tijdstippen gelegen in de periode van 27 september 2004 tot en met 27 september 2016 te Bunschoten-Spakenburg meermalen en stelselmatig (telkens) opzettelijk mishandelend zijn kinderen, te weten:

- [slachtoffer 1] (geboren [1988] ) en

- [slachtoffer 6] (geboren [1989] ) en

- [slachtoffer 7] (geboren [1992] ) en

- [slachtoffer 2] (geboren [1993] ) en

- [slachtoffer 12] (geboren [1994] ) en

- [slachtoffer 3] (geboren [1996] ) en

- [slachtoffer 4] (geboren [1997] ) en

- [slachtoffer 13] (geboren [1999] ) en

- [slachtoffer 14] (geboren [1999] ) en

- [slachtoffer 15] (geboren [2001] )

met kracht met een lat en met de vlakke hand tegen het lichaam heeft geslagen;

Ten aanzien van het onder 4. ten laste gelegde

op tijdstippen gelegen in de periode van 1 april 2001 tot en met 31 december 2008 te Bunschoten-Spakenburg telkens opzettelijk zijn kinderen, te weten [slachtoffer 1] en [slachtoffer 6] en [slachtoffer 7] en [slachtoffer 8] en [slachtoffer 2] , op het perceel aan de [adres] wederrechtelijk van de vrijheid beroofd heeft gehouden, door voornoemde kinderen gedurende een week of één of meer aaneengesloten dagen in een zeecontainer achter de woning en/of op de zolder op te sluiten en opgesloten te houden.

Voor zover in het bewezen verklaarde deel van de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. Verdachte wordt hiervan vrijgesproken.

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het bewezen verklaarde levert volgens de wet de volgende strafbare feiten op:

feit 3 telkens: mishandeling van zijn kind, meermalen gepleegd;

feit 4 telkens: opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden; en

opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden, meermalen gepleegd.

Er is geen omstandigheid gebleken of aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd verdachte ter zake van het door de officier van justitie bewezen geachte te veroordelen tot:

- een gevangenisstraf van 5 jaren, met aftrek van het voorarrest;

- een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid voor de duur van 5 jaren, inhoudende een contactverbod met [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] ,

[slachtoffer 3] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 15] , [slachtoffer 16] ,

[A] , [B] , [C] , de pleegouders van de minderjarige kinderen en verdachtes kleinkinderen en een locatieverbod.

De officier van justitie heeft voorts gevorderd de schorsing van de voorlopige hechtenis van

verdachte op te heffen bij uitspraak.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat, gelet op de door hem bepleite beperkte duur van hetgeen bewezen kan worden verklaard, dient te worden volstaan met een onvoorwaardelijke gevangenisstraf conform de duur van het voorarrest. Indien de rechtbank een hogere onvoorwaardelijke gevangenisstraf oplegt, verzoekt de raadsman de schorsing van de voorlopige hechtenis niet op te heffen bij uitspraak. In dat geval verzoekt de raadsman tevens de schorsingsvoorwaarden te wijzigen in die zin dat die – conform het advies van de reclassering – enkel nog een contactverbod en een locatieverbod omvatten.

Het oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de straf en maatregel heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het bewezen verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Wat betreft de ernst van de feiten overweegt de rechtbank als volgt. Verdachte heeft zich gedurende een periode van vele jaren schuldig gemaakt aan het stelselmatig mishandelen van een groot deel van zijn kinderen en het wederrechtelijk opsluiten van een aantal van hen. Uit het dossier is gebleken dat verdachte het strafbare karakter van zijn handelen niet inziet nu hij ervan overtuigd is dat hij hiermee uitvoering heeft gegeven aan het woord van God zoals dit in de Bijbel staat weergegeven. Het is deze overtuiging die heeft gemaakt dat verdachte de mishandelingen en opsluitingen als een noodzakelijk en te rechtvaardigen onderdeel van zijn opvoeding zag.

Door aldus te handelen heeft verdachte miskend dat het mishandelen en opsluiten van een ander strafbaar is en dat het, in het geval van mishandeling, bovendien strafverzwarend is als dit plaatsvindt binnen een ouder-kindrelatie en een stelselmatig karakter heeft. Het handelen van verdachte heeft voor zijn kinderen tot gevolg gehad dat zij zijn opgegroeid in een onveilige en onvoorspelbare thuissituatie waarin zij regelmatig werden blootgesteld aan enige vorm van geweld, dat ofwel tegen henzelf was gericht ofwel tegen hun broers of zussen. Het valt verdachte kwalijk te nemen dat zijn kinderen een dergelijke thuissituatie als normaal zijn gaan beschouwen, te meer nu het gezin, onder andere vanwege verdachtes keuze om thuislezer (dat wil zeggen: een christen die thuis preken leest en geen kerkdiensten bezoekt) te worden en zijn kinderen thuisonderwijs te geven, grotendeels in een sociaal isolement is geraakt, waardoor zijn kinderen ook niet beter hadden kunnen weten. Door het geringe aantal contacten buitenshuis was het voor de kinderen bovendien moelijker om aan hun thuissituatie te ontsnappen.

Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van huiselijk geweld psychische problemen kunnen ondervinden en dat deze problemen langdurig van aard kunnen zijn. Dat een deel van de kinderen daadwerkelijk psychische problemen heeft, is gebleken uit de slachtofferverklaringen zoals deze ter terechtzitting zijn voorgelezen. Dat anderen er minder last van lijken te hebben of niet goed in staat zijn over het huiselijk geweld te praten, maakt de strafwaardigheid van de gedragingen van verdachte niet anders. De constante dreiging om (opnieuw) te worden mishandeld of te worden opgesloten, moet beklemmend zijn geweest en tot een continue waakzaamheid hebben geleid. Verdachte heeft door zijn wijze van opvoeden bewerkstelligd dat zijn kinderen niet onbezorgd in een veilige omgeving hebben kunnen opgroeien. De rechtbank rekent verdachte dit ernstig aan.

Wat betreft de persoon van verdachte heeft de rechtbank kennisgenomen van een rapportage pro Justitia van 24 juli 2017, opgesteld naar aanleiding van een observatie in het

Pieter Baan Centrum en opgemaakt door T. den Boer, psychiater en L. Vermeulen,

GZ-psycholoog in samenwerking met de overige leden van het onderzoekende team. Uit deze rapportage blijkt dat verdachte op advies van zijn advocaat heeft geweigerd mee te werken aan het onderzoek. Het contact met de onderzoekende psycholoog is nagenoeg geheel door verdachte afgehouden. De gesprekken met de psychiater hebben zich beperkt tot het bespreken van het strafdossier. Toch is door het voeren van deze gesprekken bij de psychiater zicht gekregen op een sterk op de voorgrond staande dynamiek bij verdachte, die niet (volledig) kan worden verklaard vanuit de procespositie of de onderzoeksomstandigheden. Deze dynamiek betreft het zichzelf in contact met de ander steeds in de wetende, onderwijzende of bepalende rol plaatsen, terwijl de denkbeelden, gedachten en ideeën van de ander voor verdachte niet relevant lijken te zijn. De psychiater heeft langere tijd de rol van luisteraar aangenomen, waardoor meningsverschillen niet ter sprake zijn gekomen en verdachte als het ware de psychiater heeft onderwezen over de wijze waarop het strafdossier gelezen dient te worden. In de manier waarop verdachte deze gesprekken is aangegaan, is dezelfde zelfbepalende, zelfgenoegzame, niet-zelfkritische houding gezien. Zodra door de psychiater een meer confronterende houding wordt aangenomen, kon hij niet langer een gesprekspartner van verdachte zijn. Het is de onderzoekers van het Pieter Baan Centrum niet bekend geworden hoe het pad naar toenemende sociale isolatie, waaronder het breken met de kerk en de beslissing voor thuisonderwijs, is gelopen. Vanuit een deels zelf gezocht streng kerkelijk milieu heeft verdachte in een toenemend sociaal isolement gefunctioneerd, waarin hij geen tegenspraak kende. Dat nu geen tegenspraak geaccepteerd lijkt te worden en dat nu geen gezag boven verdachte – tenzij het goddelijk gezag – aanvaard lijkt te worden kan niet los worden gezien van deze ontwikkeling. Op dit moment wordt aangekeken tegen een langdurig bestaande situatie waarin verdachte vermoedelijk niet of zelden tegen werd gesproken en waarin hij zijn wet kon doen gelden, hierin niet of onvoldoende bijgestuurd door anderen. Verdachte voelt zichzelf onrecht aangedaan, gaat sterk uit van eigen gelijk, positioneert zich boven de ander en verplaatst zich niet in het perspectief van de ander. Verdachte verbreekt het contact als hem weerwoord wordt gegeven en heeft een zwart/wit beeld geschetst over mensen die loyaal aan hem zijn en mensen die tegen hem zijn. Deze dynamiek kan omschreven worden als een sterk narcistische dynamiek. In de gerechtelijke stukken is eenzelfde dynamiek teruggevonden. Opgemerkt wordt nog dat het functioneren van verdachte onvoldoende kan worden begrepen als uiting van het door hem gepraktiseerde geloof. De wijze waarop hij zich uit, hangt niet samen met geloofsthema’s, maar betreft met name de interactie tussen hem en de ander.

De onderzoekers kunnen de vraag of sprake is van een ziekelijke stoornis en/of een gebrekkige ontwikkeling niet beantwoorden. Hoewel de beschreven (narcistische) dynamiek ongetwijfeld een rol speelt in het functioneren van verdachte binnen het gezinsverband, is het onderzoekers niet duidelijk geworden in hoeverre verdachte grip heeft op zijn handelen, op zijn agressieregulatie en op het ontstaan van boosheid als zijn gezag niet wordt geaccepteerd door iemand die aan zijn gezag is toevertrouwd. Gelet op het niet in het geheel kunnen uitvoeren van het onderzoek kunnen de overige vragen van de rechtbank evenmin worden beantwoord, aldus de onderzoekers van het Pieter Baan Centrum.

In de reclasseringsrapportage van 16 april 2018, opgemaakt door [reclasseringsmedewerker] , reclasseringswerker, adviseert de reclassering verdachte een onvoorwaardelijke straf op te leggen. Dit na de constateringen dat verdachte niet-ontvankelijk is voor begeleiding en/of behandeling Hij ontkent een groot deel van de tenlastegelegde feiten en acht zijn handelen niet strafbaar. Gelet op verdachtes houding ziet de reclassering geen mogelijkheid om door middel van gedragsinterventies en/of behandeling bij verdachte een gedragsverandering te bewerkstelligen. De reclassering adviseert voorts een contactverbod op te leggen met [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] , zoals dit op dit moment is opgenomen in de schorsingsvoorwaarden. Ook wordt geadviseerd het in de schorsingsvoorwaarden opgelegde locatieverbod te continueren. De elektronische controle op het locatieverbod wordt niet langer noodzakelijk geacht.

De rechtbank heeft tot slot kennisgenomen van een de verdachte betreffend uittreksel uit de justitiële documentatie van 24 oktober 2017, waaruit blijkt dat verdachte niet recentelijk voor soortgelijke zaken met justitie in aanraking is gekomen. Dit wordt niet in het voor- of nadeel van verdachte meegenomen.

De rechtbank overweegt dat de duur, ernst en omvang van de bewezenverklaarde feiten niet anders dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigen. Met de onderzoekers is de rechtbank van oordeel dat, gelet op de houding van verdachte, geen meerwaarde wordt gezien in het opleggen van een (deels) voorwaardelijke gevangenisstraf met bijzondere voorwaarden gericht op het bewerkstelligen van een gedragsverandering bij verdachte. De rechtbank acht minder feiten dan de officier van justitie bewezen en komt zodoende tot een lagere straf. Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van twee jaren passend en geboden. Hiervan dient de tijd die verdachte reeds in voorarrest heeft doorgebracht te worden afgetrokken.

De rechtbank legt ter beveiliging van de maatschappij en ter voorkoming van strafbare feiten aan verdachte op een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid voor de duur van vijf jaren. Hiertoe overweegt de rechtbank dat zij het, gelet op het bewezen verklaarde, niet wenselijk acht dat verdachte op korte termijn in contact komt met een deel van zijn kinderen, zeker niet als dit een pedagogische setting zou betreffen. De rechtbank beveelt aldus dat verdachte zich onthoudt van (in)direct contact met:

Gelet op de duur en het stelselmatige karakter van het bewezen verklaarde is de rechtbank van oordeel dat er ernstig rekening mee dient te worden gehouden dat verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich belastend zal gedragen jegens bovengenoemde personen. Daarom beveelt de rechtbank dat de maatregel dadelijk uitvoerbaar is. De rechtbank beveelt dat, voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan, de maatregel wordt vervangen door een week hechtenis voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een maximum van zes maanden.

De rechtbank ziet geen aanleiding om naast een contactverbod tevens een locatieverbod op te leggen. Hiertoe heeft de rechtbank overwogen dat het locatieverbod een grote inbreuk maakt op de bewegingsvrijheid van verdachte, te meer nu de rechtbank heeft beslist tot een gevangenisstraf voor de duur van twee jaar in plaats van de door de officier van justitie geëiste vijf jaar, en een locatieverbod, naar het oordeel van de rechtbank, naast het contactverbod geen meerwaarde heeft ter bescherming van de slachtoffers en anderen tegen verdachte. In haar oordeel heeft de rechtbank meegenomen dat verdachte heeft aangegeven geen behoefte te hebben aan contact met de aangevers en met zijn minderjarige kinderen zo lang Samen Veilig bij hen is betrokken.

De rechtbank wijst af het verzoek tot opheffing van de schorsing van de voorlopige hechtenis van verdachte. Het uitgangspunt is dat een verdachte een eventueel in te stellen hoger beroep in vrijheid mag afwachten. De rechtbank oordeelt dat zij in onderhavige zaak geen bijzondere omstandigheid ziet die maakt dat zij van dit uitgangspunt zal afwijken. Het verzoeken om wijziging van de schorsingsvoorwaarden wordt afgewezen.

Teruggave aan verdachte

De rechtbank zal teruggave gelasten aan verdachte van het in beslag genomen voorwerp, te weten een kettingzaag, kleur oranje, STIHL 044.

Nu verdachte ter terechtzitting afstand heeft gedaan van de inbeslaggenomen drie latten, zal de rechtbank hierop geen beslissing nemen.

[slachtoffer 1] heeft zich als benadeelde partij in het geding gevoegd en vordert een bedrag van € 5.000,-. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade ten gevolge van het aan verdachte onder 1., 3. en 4. ten laste gelegde feit.

[slachtoffer 2] heeft zich als benadeelde partij in het geding gevoegd en vordert een bedrag van € 7.500,-. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade ten gevolge van het aan verdachte onder 3., 4. en 5. ten laste gelegde feit.

[slachtoffer 3] heeft zich als benadeelde partij in het geding gevoegd en vordert een bedrag van € 2.500,-. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade ten gevolge van het aan verdachte onder 3. ten laste gelegde feit.

[slachtoffer 4] heeft zich als benadeelde partij in het geding gevoegd en vordert een bedrag van € 2.500,-. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade ten gevolge van het aan verdachte onder 3. ten laste gelegde feit.

De benadeelde partijen hebben tevens gevorderd verdachte, in het kader van een bijzondere voorwaarde bij een voorwaardelijk strafdeel of in het kader van een vrijheidsbeperkende maatregel, een contactverbod met hen en een locatieverbod op te leggen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd de vorderingen van de benadeelde partijen in het geheel toe te wijzen met toepassing van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de benadeelde partijen

niet-ontvankelijk in hun vorderingen dienen te worden verklaard, nu deze vorderingen te laat zijn ingediend, namelijk een dag voor de terechtzitting rond 17.00 uur, wat tot gevolg heeft dat de verdediging niet voldoende inhoudelijk op deze vorderingen kan reageren, te meer nu verdachte zich aan een avondklok dient te houden wat de mogelijkheden tot overleg beperkt. Dit is in strijd met de goede procesorde en zorgt aldus voor een onevenredige belasting van het strafgeding omdat de verdediging alsnog in de gelegenheid zal moeten worden gesteld om op de vorderingen te reageren. Ten aanzien van de vorderingen van [slachtoffer 1] en

[slachtoffer 2] heeft de raadsman zich subsidiair op het standpunt gesteld dat zij

niet-ontvankelijk in hun vordering dienen te worden verklaard nu verdachte van een deel van het ten laste gelegde dient te worden vrijgesproken en uit de vorderingen onvoldoende blijkt welk bedrag voor welk tenlastegelegd feit wordt gevraagd. Meer subsidiair heeft de raadsman zich ten aanzien van deze vorderingen op het standpunt gesteld dat ze onvoldoende zijn onderbouwd en dat daarom de benadeelde partijen niet-ontvankelijk in hun vordering dienen te worden verklaard. Ten aanzien van de vorderingen van [slachtoffer 3] en

[slachtoffer 4] heeft de raadsman zich subsidiair op het standpunt gesteld dat zij

niet-ontvankelijk in hun vorderingen dienen te worden verklaard nu deze vorderingen onvoldoende zijn onderbouwd.

Het oordeel van de rechtbank

Algemeen

Volgens het bepaalde in artikel 51g van het Wetboek van Strafvordering kan een benadeelde partij zich in het strafgeding voegen tot aan het moment dat de officier van justitie zijn requisitoir zal voordragen. Hoewel de vorderingen van de benadeelde partijen in onderhavige zaak niet bijzonder tijdig zijn ingediend, zijn ze, conform de wettelijke voorschriften, wél op tijd ingediend. Wat betreft de inhoud van de vorderingen overweegt de rechtbank dat elk van vorderingen een vergoeding voor de geleden immateriële schade omvat. De onderbouwing van deze schade is gebaseerd op de feiten en omstandigheden zoals deze in het dossier staan weergegeven en waarvan de raadsman reeds uitvoerig kennis heeft genomen. De rechtbank oordeelt aldus dat de vorderingen relatief eenvoudig van aard zijn, zoals ook blijkt uit het gegeven dat de raadsman – ondanks de late kennisneming van de vorderingen – in staat is geweest ter terechtzitting een gemotiveerd verweer te voeren. Aldus is niet gebleken van een strijd met de goede procesorde of van een onevenredige belasting van het strafgeding. Het verweer tot niet-ontvankelijkheid wordt verworpen.

Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 1] , geboren op [1988]

De gevorderde immateriële schade komt voor vergoeding in aanmerking tot een bedrag van

€ 3.500,-. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat [slachtoffer 1] ten opzichte van de andere kinderen vaker werd geslagen en twee keer, waarvan één keer gedurende een week, opgesloten is geweest. De rechtbank zal daarom de vordering tot dat bedrag toewijzen, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling.

De benadeelde partij heeft meer gevorderd dan de rechtbank zal toewijzen. Niet is komen vast te staan dat dat deel van de vordering rechtstreeks voortvloeit uit de bewezen verklaarde feiten. De rechtbank zal daarom de benadeelde partij in dat deel van de vordering

niet-ontvankelijk verklaren en bepaalt dat de vordering voor dat deel slechts bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht.

Verdachte zal ook worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank ten behoeve van [slachtoffer 1] aan verdachte de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 3.500,-, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling. Als door verdachte niet wordt betaald, zal deze verplichting worden aangevuld met 45 dagen hechtenis, waarbij toepassing van de hechtenis de betalingsverplichting niet opheft.

De betaling die is gedaan aan de Staat wordt op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer 1] in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij.

Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 2] , geboren op [1993]

De gevorderde immateriële schade komt voor vergoeding in aanmerking tot een bedrag van

€ 2.500,-. De rechtbank zal daarom de vordering tot dat bedrag toewijzen, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling.

De benadeelde partij heeft meer gevorderd dan de rechtbank zal toewijzen. Niet is komen vast te staan dat dat deel van de vordering rechtstreeks voortvloeit uit de bewezen verklaarde feiten. De rechtbank zal daarom de benadeelde partij in dat deel van de vordering

niet-ontvankelijk verklaren en bepaalt dat de vordering voor dat deel slechts bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht.

Verdachte zal ook worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank ten behoeve van [slachtoffer 2] aan verdachte de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 2.500,-, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling. Als door verdachte niet wordt betaald, zal deze verplichting worden aangevuld met 35 dagen hechtenis, waarbij toepassing van de hechtenis de betalingsverplichting niet opheft.

De betaling die is gedaan aan de Staat wordt op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer 2] in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij.

Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 3] , geboren op [1996]

Vaststaat dat de benadeelde partij als gevolg van het hiervoor onder 3. bewezen verklaarde feit rechtstreeks schade heeft geleden. De rechtbank waardeert deze schade op € 2.500,- en zal de vordering tot dat bedrag toewijzen, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling.

Verdachte zal ook worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank ten behoeve van [slachtoffer 3] aan verdachte de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 2.500,-, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling. Als door verdachte niet wordt betaald, zal deze verplichting worden aangevuld met 35 dagen hechtenis, waarbij toepassing van de hechtenis de betalingsverplichting niet opheft.

De betaling die is gedaan aan de Staat wordt op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer 3] in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij.

Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 4] , geboren op [1997]

Vaststaat dat de benadeelde partij als gevolg van het hiervoor onder 3. bewezen verklaarde feit rechtstreeks schade heeft geleden. De rechtbank waardeert deze schade op € 2.500,- en zal de vordering tot dat bedrag toewijzen, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling.

Verdachte zal ook worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank ten behoeve van [slachtoffer 4] aan verdachte de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 2.500,-, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente vanaf 27 september 2016 tot de dag van volledige betaling. Als door verdachte niet wordt betaald, zal deze verplichting worden aangevuld met 35 dagen hechtenis, waarbij toepassing van de hechtenis de betalingsverplichting niet opheft.

De betaling die is gedaan aan de Staat wordt op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer 4] in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij.

De beslissing berust op de artikelen 36f, 38v, 38w, 57, 60a, 282, 300 en 304 van het Wetboek van Strafrecht, zoals de artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.

De rechtbank:

Ontvankelijkheid officier van justitie

- verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging van verdachte ten aanzien van het onder 1., subsidiair en meer subsidiair en 4. ten laste gelegde wat betreft de periode van 27 september 1996 tot en met 31 maart 2001;

Vrijspraak

- verklaart het onder 1., 2. en 5. ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij;

Bewezenverklaring

- verklaart het onder 3. en 4. ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor in rubriek 5. is vermeld;

- verklaart het onder 3. en 4. meer of anders ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij;

Strafbaarheid

- verklaart het onder 3. en 4. bewezen verklaarde strafbaar en kwalificeert dit zoals hiervoor in rubriek 6. is vermeld;

- verklaart verdachte strafbaar;

Oplegging straf en/of maatregel

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 2 jaren;

- bepaalt dat de tijd, door verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht;

 zich onthoudt van contact met

- beveelt dat deze vrijheidsbeperkende maatregel dadelijk uitvoerbaar is;

- beveelt dat voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan de maatregel wordt vervangen door een week hechtenis, met een maximum van zes maanden;

Beslag

- gelast de teruggave aan verdachte van het voorwerp:

 een kettingzaag, kleur oranje, STIHL 044;

Benadeelde partij

Ten aanzien van het onder 3. en 4. ten laste gelegde

Ten aanzien van het onder 3. ten laste gelegde

Dit vonnis is gewezen door mr. J. Ebbens, voorzitter, mr. drs. J.G. van Ommeren en

mr. O.P. van Tricht, rechters, in tegenwoordigheid van mr. N. Kruijswijk, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van 17 mei 2018.

Bijlage: de tenlastelegging

Aan verdachte wordt ten laste gelegd dat:

1.

Primair

hij op enig tijdstip gelegen in de periode 27 september 1996 tot en met 31 december 2005 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement Midden-Nederland, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk zijn zoon [slachtoffer 1] van het leven te beroven met dat opzet die [slachtoffer 1] op een tafel heeft vastgebonden en/of (vervolgens) een in werking zijnde motorkettingzaag in de directe nabijheid van de nek, althans het hoofd, en/of zijn buik, in elk geval het bovenlichaam van die [slachtoffer 1] heeft gehouden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

(art 287 Wetboek van Strafrecht; art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht)

Subsidiair

hij op enig tijdstip gelegen in de periode van 27 september 1996 tot en met 31 december 2005 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement Midden-Nederland, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan zijn zoon [slachtoffer 1] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, met dat opzet die [slachtoffer 1] op een tafel heeft vastgebonden en/of (vervolgens) een in werking zijnde motorkettingzaag in de directe nabijheid van de nek, althans het hoofd, en/of de buik, in elk geval het bovenlichaam, van die [slachtoffer 1] heeft gehouden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

(art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht; art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht)

Meer subsidiair

hij op enig tijdstip gelegen in de periode van 27 september 1996 tot en met 31 december 2005 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement Midden-Nederland, in de woning gelegen aan de [adres] opzettelijk zijn zoon [slachtoffer 1] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en/of beroofd gehouden, immers heeft hij, verdachte,

- die [slachtoffer 1] aan een tafel vastgebonden met (span)banden aan zijn armen en/of benen en/of over zijn bovenlichaam en/of

- een in werking zijnde motorkettingzaag in de directe nabijheid van de nek, althans het hoofd, en/of de buik, in elk geval het bovenlichaam, van die [slachtoffer 1] gehouden;

(art 282 lid 1 Wetboek van Strafrecht)

2.

Primair

hij op enig tijdstip gelegen in de periode van 1 januari 2005 tot en met 31 december 2005 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement Midden-Nederland, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk zijn zoon [slachtoffer 5] van het leven te beroven, met dat opzet die [slachtoffer 5] (met kracht) bij zijn keel heeft gepakt en/of (vervolgens) de keel van die [slachtoffer 5] heeft dichtgeknepen/dichtgedrukt en/of dichtgeknepen/dichtgedrukt heeft gehouden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

(art 287 Wetboek van Strafrecht; art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht)

Subsidiair

hij op enig tijdstip gelegen in de periode van 1 januari 2005 tot en met 31 december 2005 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement Midden-Nederland, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan zijn zoon [slachtoffer 5] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, met dat die [slachtoffer 5] (met kracht) bij zijn keel heeft gepakt en/of (vervolgens) de keel van die [slachtoffer 5] heeft dichtgeknepen/dichtgedrukt en/of dichtgeknepen/dichtgedrukt heeft gehouden, zijnde de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet voltooid;

(art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht; art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht)

3.

hij op een of meer tijdstip(pen) gelegen in de periode van 27 september 2004 tot en met

27 september 2016 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement

Midden-Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, meermalen en/of stelselmatig (telkens) opzettelijk mishandelend zijn kind(eren), te weten:

- [slachtoffer 9] (geboren [1983] ) en/of

- [slachtoffer 10] (geboren [1984] ) en/of

- [slachtoffer 5] (geboren [1986] ) en/of

- [slachtoffer 11] (geboren [1987] ) en/of

- [slachtoffer 1] (geboren [1988] ) en/of

- [slachtoffer 6] (geboren [1989] ) en/of

- [slachtoffer 8] (geboren [1990] ) en/of

- [slachtoffer 7] (geboren [1992] ) en/of

- [slachtoffer 2] (geboren [1993] ) en/of

- [slachtoffer 12] (geboren [1994] ) en/of

- [slachtoffer 3] (geboren [1996] ) en/of

- [slachtoffer 4] (geboren [1997] ) en/of

- [slachtoffer 13] (geboren [1999] ) en/of

- [slachtoffer 14] (geboren [1999] ) en/of

- [slachtoffer 15] (geboren [2001] )

(met kracht) met een lat, althans een stuk hout en/of een voegboord en/of met de tot vuisten gebalde hand(en) en/of met de vlakke hand(en) tegen het lichaam heeft geslagen en/of gestompt en/of (met geschoeide voet) tegen het lichaam heeft getrapt/geschopt;

(art 300 lid 1 Wetboek van Strafrecht)

4.

hij op een of meer tijdstip(pen) gelegen in de periode van 27 september 1996 tot en met

31 december 2008 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement

Midden-Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, (telkens) opzettelijk zijn/haar/hun kind(eren), te weten [slachtoffer 5] en/of

[slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 6] en/of [slachtoffer 7] en/of [slachtoffer 8] en/of [slachtoffer 2] , althans telkens zijn kind, op het perceel aan de [adres] wederrechtelijk van de vrijheid beroofd heeft/hebben gehouden, door voornoemd(e) kind(eren), gedurende een of meer weken en/of en aantal aaneengesloten dagen in het aardappelhok in de garage en/of een zeecontainer achter de woning en/of de zolder op te sluiten en/of opgesloten te houden;

en/of

hij op een of meer tijdstip(pen) gelegen in de periode van 27 september 2004 tot en met

31 december 2008 te Bunschoten-Spakenburg, althans in het arrondissement

Midden-Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, (telkens) opzettelijk de gezondheid van zijn/haar/hun kind(eren), te weten [slachtoffer 5] en/of [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 6] en/of [slachtoffer 7] en/of

[slachtoffer 8] en/of [slachtoffer 2] , althans telkens zijn kind, heeft/hebben benadeeld, door met dat opzet voornoemd(e) kind(eren), gedurende langere tijd (een of meer weken en/of meerdere aaneengesloten dagen) in een onverwarmde ruimte zonder daglicht op te sluiten en/of die/dat kind(eren) niet van voldoende (gezonde) voeding te voorzien en/of die/dat kind(eren) te dwingen zijn/haar/hun behoefte te doen in een kamer waar hij/zij was/waren opgesloten;

(art 282 lid 1 Wetboek van Strafrecht)

5.

hij op enig tijdstip gelegen in de periode van 14 april 2003 tot en met 13 april 2005 te Bunschoten, althans in het arrondissement Midden-Nederland, met zijn dochter

[slachtoffer 2] (geboren [1993] ), die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een of meer handeling(en) heeft gepleegd, die bestond(en) uit of mede bestond(en) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer 2] , hebbende verdachte hebbende verdachte

- zijn vinger(s) in haar vagina geduwd/gebracht en/of bewogen;

(art 244 Wetboek van Strafrecht)