4.7.6 Het opnemen van een beperking van de materiële reikwijdte in een 403-verklaring

Schuldeisers van de vrijgestelde rechtspersoon dienen hun vordering op de consoliderende rechtspersoon te baseren op de 403-verklaring en niet op artikel 2:403 lid 1 sub f. Het wetsartikel en de daaruit voortvloeiende context waarin de 403-verklaring wordt afgegeven, speelt verbintenisrechtelijk gezien hooguit een rol wanneer de 403-verklaring uitgelegd dient te worden.

De inhoud van de afgelegde 403-verklaring en de uitleg daarvan zijn bepalend voor de materiële reikwijdte van de aansprakelijkheid. Wanneer wordt besloten een vordering in te stellen tegen de consoliderende rechtspersoon op basis van een 403-verklaring, dient de gedeponeerde verklaring te worden geraadpleegd om zeker te zijn dat er een (toereikende) grondslag bestaat voor de aansprakelijkheid van de consoliderende rechtspersoon.

Een veel in de praktijk gehoorde vraag is of er aan de tekst van een 403-verklaring kan worden gesleuteld teneinde de materiële reikwijdte in te perken. Zoals hiervoor reeds uiteen werd gezet,1 geeft artikel 2:403 lid 1 sub f BW aan wat de minimale vereisten zijn waar een 403-verklaring aan moet voldoen. De vraag of de tekst van de 403-verklaring zodanig mag worden aangepast dat bepaalde uit rechtshandelingen voortvloeiende schulden worden uitgesloten, dient dan ook negatief te worden beantwoord.