CRvB, 04-09-2013, nr. 12-1089 WAO-T

Centrale Raad van Beroep

12/1089 WAO-T

Meervoudige kamer

Tussenuitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Alkmaar van

12 januari 2012, 10/2614 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (appellant)

[Betrokkene] te [woonplaats] (betrokkene)

PROCESVERLOOP

Appellant heeft hoger beroep ingesteld.

Namens betrokkene heeft mr. K.U.J. Hopman, advocaat, een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 14 juni 2013. Appellant heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. E.J.S. van Daatselaar. Namens betrokkene is mr. Hopman verschenen.

1.1. Aan betrokkene is in verband met psychische en fysieke beperkingen met ingang van

14 november 1995 een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend, laatstelijk berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Bij besluit van 14 augustus 2007 heeft appellant gehandhaafd zijn besluit van 23 maart 2007, waarbij deze uitkering met ingang van 15 mei 2007 is ingetrokken. Het besluit van 14 augustus 2007 staat na de uitspraak van de Raad van

5 maart 2010, 08/3923 WAO, in rechte vast.

1.2. Betrokkene heeft zich op 27 november 2009 toegenomen arbeidsongeschikt gemeld. Ter onderbouwing heeft zij een rapport van 27 oktober 2009 van haar behandelaar B. Köycü, psychiater, overgelegd. Op verzoek van appellant heeft gezondheidszorgpsycholoog

J.H. Poelstra onderzoek verricht en van zijn bevindingen op 12 maart 2010 verslag gedaan. Op basis van de adviezen van Poelstra en van haar eigen medisch onderzoek heeft een verzekeringsarts van appellant op 29 april 2010 een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) opgesteld. Vervolgens heeft een arbeidsdeskundige van appellant voor betrokkene drie geschikte functies geselecteerd. Bij besluit van 28 mei 2010 heeft appellant aan betrokkene met ingang van 12 mei 2009 een WAO-uitkering toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 35 tot 45%. Betrokkene heeft tegen dat besluit bezwaar gemaakt en aangevoerd dat zij meer beperkingen heeft dan door de verzekeringsarts is vastgesteld. Ter onderbouwing van haar standpunt heeft zij onder meer een rapport van 12 augustus 2010 van verzekeringsarts W.M. van der Boog overgelegd.

1.3. Een bezwaarverzekeringsarts van appellant heeft medisch onderzoek verricht en in zijn rapport van 18 augustus 2010 geconcludeerd dat er aanleiding is om af te wijken van het primaire medisch oordeel. Hij heeft erop gewezen dat zowel de diagnose van Köycü uit oktober 2009 als die van Poelstra in essentie niet verschilt van de DSM-IV diagnose uit 2006. De indicatie om bij de recente herbeoordeling beperkingen in het persoonlijk en sociaal functioneren toe te voegen in die mate als vastgelegd in de FML van 29 april 2010 is op grond van deze constatering niet te handhaven en moet worden herzien, waarbij in ieder geval al kon worden opgemerkt dat betrokkene zowel wat haar diagnose betreft als haar functioneren in samenlevingsverband niet voldoet aan de criteria voor beperkingen in verdelen van de aandacht, inzicht in eigen kunnen en eigen gevoelens uiten, zoals vastgelegd in de Claimbeoordelings- en Borgingssysteem (CBBS) richtlijnen van 2009. Volstaan kan worden met beperkingen bij de beoordelingspunten 1.9.4 en 1.9.6, waarbij 1.9.6 al in het verleden was geduid en 1.9.4 is toegevoegd. De FML van 3 juli 2007 dient leidraad te blijven gelet op de vrijwel ongewijzigde diagnostiek in DSM-IV classificatie. Dit is ook van toepassing op de fysieke problematiek die grotendeels tendiomyogeen is bepaald. Met inachtneming hiervan heeft de bezwaarverzekeringsarts op 18 augustus 2010 de FML aangepast.

1.4. Een bezwaararbeidsdeskundige van appellant heeft vastgesteld dat een van de drie oorspronkelijk geselecteerde functies wegens overschrijding van de belastbaarheid (deadlines en productiepieken) niet kan worden gehandhaafd. Met inachtneming van de aangepaste FML heeft de bezwaararbeidsdeskundige drie nieuwe functies geduid en een verlies aan verdiencapaciteit berekend van 25 tot 35%.

1.5. Bij besluit van 30 september 2010 (bestreden besluit) heeft appellant het bezwaar van betrokkene ongegrond verklaard met verwijzing naar de rapporten van de bezwaarverzekeringsarts van 18 augustus 2010 en van de bezwaararbeidsdeskundige van

27 september 2010 en de vaststelling dat de mate van arbeidsongeschiktheid per 12 mei 2009 25 tot 35% bedraagt. Appellant heeft ook beslist dat met ingang van twee maanden na dagtekening van het bestreden besluit de WAO-uitkering van betrokkene overeenkomstig wordt verlaagd.

1.6. Betrokkene heeft in beroep tegen het bestreden besluit haar standpunt ten aanzien van de vaststelling van de medische beperkingen gehandhaafd en ter onderbouwing een rapport van Van der Boog van 14 oktober 2010 ingebracht.

2.1. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van betrokkene tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd omdat de medische grondslag ontoereikend is, appellant opgedragen een nieuw besluit op het bezwaarschrift te nemen met inachtneming van haar uitspraak en beslissingen gegeven over proceskostenveroordeling en vergoeding van het griffierecht.

2.2. De rechtbank heeft vastgesteld dat de bezwaarverzekeringsarts bij het invullen van de FML gebruik heeft gemaakt van de Basisinformatie CBBS, versie 2009 (Basisinformatie), die ten opzichte van eerdere documenten diverse wijzigingen bevat. Zo dienen milde beperkingen niet gescoord te worden bij beoordelingspunten 1.1 tot en met 1.8. Bij milde beperkingen moet worden gekeken naar beoordelingspunt 1.9 (specifieke voorwaarden voor het persoonlijk functioneren in arbeid).

2.3. De rechtbank is van oordeel dat de aanscherping van de Basisinformatie op de beoordelingspunten 1.1 tot en met 1.8 zich niet verdraagt met het wettelijk arbeidsongeschiktheidsbegrip. De Basisinformatie moet beschouwd worden als een met de wet strijdige gedragslijn, waarmee appellant uitvoering tracht te geven aan de eis van een consistente bevoegdheidsuitoefening. Door als uitgangspunt te nemen dat op de beoordelingspunten 1.1 tot en met 1.8 in beginsel slechts ernstige stoornissen tot beperkingen kunnen leiden, miskent appellant de wettelijke systematiek en is sprake van een rechtens onaanvaardbare invulling van wettelijke begrippen. Of een stoornis (in abstracto) al dan niet ernstig is, is in het wettelijk stelsel immers niet relevant; relevant is of een bepaalde stoornis in het individuele geval leidt tot beperkingen. De rechtbank concludeert dat de in de Basisinformatie neergelegde gedragsregel op dit punt het wettelijk kader te buiten gaat.

3.1. Appellant heeft in hoger beroep aangevoerd dat de rechtbank de status van de Basisinformatie niet juist heeft beoordeeld. De kernvraag is of de door de verzekeringsarts vastgestelde mogelijkheden en beperkingen ten aanzien van het verrichten van arbeid voldoende gedragen worden door de motivering van de verzekeringsarts. De rechtbank slaat de plank mis waar zij de Basisinformatie als een met de wet strijdige gedragsregel aanduidt, omdat de Basisinformatie niet dwingend voorschrijft wanneer de verzekeringsarts een beperking opneemt in de FML en evenmin om dat in bepaalde situaties niet te doen. De verzekeringsarts heeft de mogelijkheid af te wijken van de lijst, dan wel aanvullende beperkingen te formuleren, zowel op de FML als in het verzekeringsgeneeskundig rapport. Ernstige of zeer ernstige stoornissen zijn geen voorwaarden voor het aannemen van beperkingen zoals de rechtbank kennelijk meent. De aanwijzingen in de Basisinformatie zijn bedoeld om te bevorderen dat de verzekeringsarts een juiste afweging maakt. De toelichting in de Basisinformatie over ernstige stoornissen laat onverlet de mogelijkheden voor de verzekeringsarts om een beperking aan te geven als er geen sprake is van een ernstige stoornis.

3.2. Betrokkene heeft aangevoerd dat de rechtbank op goede gronden tot haar oordeel is gekomen. Zij heeft daaraan toegevoegd dat volgens de Basisinformatie in rubriek 1.9 pas beperkingen geduid kunnen worden als beperkingen in de beoordelingspunten 1.1 tot en met 1.8 hiertoe noodzaken. Met betrekking tot de arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit heeft zij aangevoerd dat appellant op onjuiste gronden in bezwaar functies heeft bijgeduid. Zij heeft ten slotte gevorderd dat appellant de door haar geleden schade vergoedt. Ter zitting heeft betrokkene aangevoerd dat met de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid op 25 tot 35% sprake is van een (verboden) reformatio in peius.

De Centrale Raad van Beroep draagt appellant op binnen zes weken na verzending van deze tussenuitspraak het gebrek in het bestreden besluit te herstellen met inachtneming van hetgeen de Raad heeft overwogen.

Deze uitspraak is gedaan door J.W. Schuttel als voorzitter en C.W.J. Schoor en M.C. Bruning als leden, in tegenwoordigheid van G.J. van Gendt als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 september 2013.

(getekend) J.W. Schuttel

(getekend) G.J. van Gendt

IvR