HR, 05-02-1930, nr. 4473

No.4473.

DE HOOGE RAAD DER NEDERLANDEN,

Gezien het beroepschrift in cassatie van [X] te [Z] , tegen de uitspraak van den Raad van

Beroep voor de Directe Belastingen II te Rotterdam de dato 16 September 1929, betreffende den hem opgelegden navorderingsaanslag in de Inkomstenbelasting over 1927/1928;

Gezien de stukken;

Gelet op de schriftelijke conclusie van den Advocaat- Generaal Besier, namens den Procureur - Generaal, strekkende tot vernietiging van de bestreden uitspraak en tot verwijzing van het geding naar den Raad van Beroep voor de Directe Belastingen II te Rotterdam, ter verdere behandeling en beslissing der zaak in voltallige vergadering, met inachtneming van het door den Hoogen Raad te wijzen arrest;

Overwegende dat aan belanghebbende, die voor het belastingjaar 1 Mei 1927 - 30 April 1928 in de Inkomstenbelasting was aangeslagen naar een zuiver inkomen van f 3189 .- , blijkens aanslagbiljet d.d. 17 Mei 1929 een navorderingsaanslag is opgelegd, waarbij het zuiver inkomen is vastgesteld op f 3651 .-;

dat belanghebbende tegen dezen aanslag is opgekomen bij den Raad van Beroep voornoemd, bewerende, dat hij inderdaad had nagelaten om bij zijne aangifte rekening te houden met een bedrag van f 462 .- , zijnde de rente van het in zijn zaak gestoken moederlijk erfdeel zijner kinderen uit het eerste huwelijk, waarvan hij het vruchtgenot heeft alsmede van de bij het huwelijk met zijne tweede echtgenoote door deze ingebrachte gelden, doch dat zijn zuiver inkomen toch niet grooter is geweest dan f 3495 .- , zijnde het door hem aangegeven bedrag van f 3189 .- , vermeerderd met bedoelde f 462 .- , doch verminderd met f 156 .- voor eene door hem aan zijne moeder verschuldigde uitkeering;

dat, waar hij nu in den oorspronkelijken aanslag is aangeslagen naar een zuiver inkomen van f 3300 ( lees: f 3189) , hetgeen onjuist was, al heeft hij ook indertijd zich daartegen niet verzet, de navorderingsaanslag slechts naar een zuiver inkomen van f 3495 .- had mogen opgelegd worden;

Overwegende dat de Raad van Beroep in de bestreden uitspraak dezen navorderingsaanslag heeft gehandhaafd, daar belanghebbende wèl de juistheid, dat bij zijn primitieven aanslag geen rekening was gehouden met het bovenvermeld inkomen van f 462 .- heeft toegegeven, doch ten onrechte tevens de onjuistheid van den oorspronkelijken aanslag heeft staande gehouden;

dat toch belanghebbende, die destijds in dien primitieven aanslag heeft berust, thans niet meer met vrucht daartegen kan opkomen;

Overwegende dat tegen deze uitspraak is aangevoerd het navolgend middel van cassatie:

Schending, althans verkeerde toepassing van artikel 16 der wet van 19 December 1914 (Staatsblad No.564), in verband met artikel 82 der Wet op de Inkomstenbelasting 1914 ;- tot toelichting waarvan is aangevoerd, dat 's- Raads uitspraak blijkbaar steunt op de enkele overweging, dat de juistheid van een navorderingsaanslag niet meer met vrucht kan worden aangevochten, zoo het voor den navorderingsaanslag in aanmerking genomen bedrag nòch in de aangifte nòch in den primitieven aanslag was begrepen, en belanghebbende in dezen oorspronkelijken aanslag heeft berust, doch dat deze opvatting niet strookt met een voornaam beginsel van het fiscale recht, dat tegen elken onjuisten aanslag kan worden opgekomen en meer bepaald in strijd is met artikel 82 der Wet op de Inkomstenbelasting, welk artikel slechts navordering toelaat van te weinig geheven belasting;

Overwegende hieromtrent:

dat ingevolge artikel 82 der Wet op de Inkomstenbelasting 1914 de aanslag tot navordering omvat " de te weinig geheven belasting";

dat nu voor de beoordeeling of bij het opleggen van den oorspronkelijken aanslag te weinig belasting is geheven in aanmerking komt zoowèl het inkomen, dat de belastingplichtige in werkelijkheid heeft genoten, als het inkomen, waarover de oorspronkelijke aanslag is opgelegd;

dat artikel 87 der Wet den belastingplichtige niet beperkt in zijne bevoegdheid om bij den Raad van Beroep bezwaren in te brengen tegen den hem opgelegden aanslag tot navordering van belasting, en hij dan ook niet beperkt is in het aanvoeren van grieven tegen de vaststelling van het inkomen in zijn geheel, waarvan de Inspecteur bij het berekenen van de te weinig geheven belasting is uitgegaan, ook al hebben die grieven geen betrekking tot het nieuwe feit, dat aanleiding is geweest tot de navordering;

dat daartoe niet afdoet de door den Raad vermelde omstandigheid, dat belanghebbende in den oorspronkelijken aanslag zou hebben berust, al reeds hierom niet, omdat het bezwaar niet geweest is tegen den oorspronkelijken aanslag, doch tegen den navorderingsaanslag en wel bepaaldelijk tegen de bepaling van het totaal inkomen, dat in dien aanslag aan den belastingplichtige is toegekend;

dat derhalve, waar belanghebbende beweerde eènerzijds, dat hij zijn inkomen - daargelaten dan, dat door hem werd toegegeven, dat hij ten onrechte f 462 .- niet als inkomen had opgegeven - in zijne aangifte indertijd met juistheid op f 3189 .- had opgegeven, en anderzijds, dat hij ingevolge het bepaalde bij artikel 19 der Wet een bedrag van f 156 .- in aftrek mocht brengen, de Raad van Beroep niet had mogen weigeren om na te gaan wat daarvan was, doch de gegrondheid van die bewering had moeten nagaan;

dat het middel derhalve gegrond is en de uitspraak niet kan blijven gehandhaafd;

Vernietigt de bestreden uitspraak;

Wijst de zaak terug naar den Raad van Beroep voornoemd ten einde in voltallige vergadering, met inachtneming van dit arrest, verder te worden behandeld en beslist.

Gedaan bij de Heeren Segers, Vice-president, Visser, Van den Dries, Van Woudenberg Hamstra en de Menthon Bake, Raden, en door voornoemden Vice-President uitgesproken ter Raadkamer van den vijfden Februari 1900 Dertig, in tegenwoordigheid van den Substituut-Griffier Somer.