7.1 Inleiding

De deelrechtsorde bestaat deels uit regels die afkomstig zijn uit het EU-recht.1 Het gaat bijvoorbeeld over EU-regels ten aanzien van vertegenwoordiging van rechtspersonen, de emissie van aandelen, kapitaalbescherming, juridische fusie, juridische splitsing en de vergaderrechten van aandeelhouders.2 Deze regels hebben in voorkomende gevallen voorrang boven het nationale recht. Dit hoofdstuk legt uit hoe dat in zijn werk gaat.

Daarbij beperk ik me tot twee typen regels van EU-recht, die de grootste invloed op het rechtspersonenrecht hebben: richtlijnen en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het “Handvest” en “HGEU”).3

Strikt genomen zien de meeste EU-regels op het gebied van rechtspersonenrecht louter op NV’s. Slechts een klein deel van deze regels ziet ook op de BV. Het gaat dan met name over de jaarrekening en vertegenwoordigingsregels.4 Niettemin heeft de wetgever ook een deel5 van de EU-regels die louter zien op de NV vrijwillig toegepast op de BV. Voor de flexibilisering van de BV was de BV-regelgeving zelfs grotendeels identiek aan de NV-regelgeving. Een voorbeeld van regels die nog steeds in hoge mate identiek zijn, betreffen de regels ten aanzien van juridische fusie en splitsing, welke regels afkomstig zijn uit de Derde en Zesde Richtlijn.6 In par. 7.2.4 wordt besproken in hoeverre dergelijke bepalingen ten aanzien van de BV op dezelfde wijze moeten worden geïnterpreteerd en toegepast als de NV bepalingen.

Par. 7.2 t/m 7.5 gaan in op de vraag hoe het EU-recht doorwerkt in de deelrechtsorde. In par. 7.6 wordt deze enigszins abstracte materie inzichtelijker gemaakt aan de hand van een tweetal praktijkvoorbeelden. De lezer wordt in overweging gegeven om met par. 7.6 te beginnen. De keuze om de praktijkvoorbeelden aan het eind van dit hoofdstuk te zetten, is ingegeven door het feit dat in deze praktijkvoorbeelden noodzakelijkerwijs moet worden ingegaan op hetgeen daarvoor is geschreven en het dus niet praktisch was om met de voorbeelden te beginnen.