HR, 25-11-2016, nr. 12/05757

In r.o. 4.2 overweegt het Hof dat partijen niet van mening verschillen over de vraag of het ferment als een drank moet worden aangemerkt.

In de uitspraak van het Hof onder kenmerk BK-SHE 09/00673 en BK-SHE 09/00674 heeft ook het Hof geconcludeerd dat deze drank moet worden ingedeeld in tariefpost 2206 GN (zie r.o. 4.11).

Onbegrijpelijk en onjuist is dan ook r.o. 4.18 van het Hof, dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt ….‘dat meer dan 50 gewichtspercenten van het totale alcoholpercentage de vergistingskenmerken heeft van ongezuiverde, gegiste alcohol’.

Allereerst merkt belanghebbende op dat er geen verschil van inzicht bestaat over de samenstelling van de in geschil zijnde dranken.

Voor de samenstelling van de in geschil zijnde dranken wordt kortheidshalve verwezen naar het eerder genoemde controlerapport d.d. 7/6/2007.

Daarnaast verwijst belanghebbende naar bijlage 7 van het beroepschrift d.d. 23/7/2007 bij Rechtbank Arnhem. In deze bijlage is opgenomen een rapportage van TNO d.d. 9/6/2006. TNO concludeert hierin dat ….‘the profile found is normal for fermented products….’.

Belanghebbende meent wel degelijk aan zijn bewijslast te hebben voldaan.

Voor de beantwoording van de vraag of belanghebbende een beroep mag doen op het besluit d.d. 7/10/2005 is van belang of de in geschil zijnde dranken vallen binnen de termen van de in dit besluit genoemde dranken. Daartoe heeft belanghebbende het volgende aangevoerd.

De in geschil zijnde dranken zijn in het controlerapport d.d. 7/6/2007 beoordeeld op basis van de beleidsbesluiten 2003 en 2005 (besluit dd. 7/10/2005).

Blijkens dit controlerapport concludeert de Belastingdienst/Douane [P] dat al deze in geschil zijnde producten op basis van de beleidsbesluiten 2003 en 2005 moeten worden ingedeeld in tariefpost 2206 GN!

Onbegrijpelijk is voorts dat het Hof geheel ongemotiveerd voorbij gaat aan de stelling van belanghebbende, dat dranken die blijkens genoemd controlerapport geheel vallen binnen de omschrijving van het besluit d.d. 7/10/2005 en voor 1/6/2007 worden ingedeeld in tariefpost 2206 GN, na 1/6/2007 door de Belastingdienst/Douane, zonder enige wijziging in regelgeving, vervolgens worden ingedeeld in tariefpost 2208 GN.

Het besluit d.d. 7/10/2005 is eerst bij het besluit van de Staatssecretaris van Financiën d.d. 7/12/2009 (CPP 2009/2274M) ingaande 1/1/2010 ingetrokken.

Belanghebbende meent terecht een beroep te mogen doen op toepassing van het besluit 7/10/2005.

Belanghebbende is van mening dat het vertrouwensbeginsel, het gelijkheidsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel zijn geschonden.

Belanghebbende heeft in de loop van de procedure meermaals concrete voorbeelden van dranken getoond en BTI's genoemd (zie onder meer bijlagen bij pleitnota's), die qua samenstelling, voor zover het betreft de toepassing van gegiste en/of gedistilleerde alcohol, vergelijkbaar zijn met de thans in geschil zijnde ‘overige dranken’.

Belanghebbende heeft daarbij enkele BTI's van derden aangereikt ter onderbouwing van de stelling, dat de Belastingdienst/Douane soortgelijke producten niet in alle gevallen gelijk behandelt, hetgeen overigens niet door de Belastingdienst Douane is weersproken, noch weerlegd.

Ter voorkoming van misverstand: Belanghebbende is niet van mening dat hij zich kan beroepen op deze aan derden afgegeven BTI's.

Belanghebbende wenst echter wel middels toepassing van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, in bijzonder het gelijkheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel, op gelijke wijze als derden, waaraan deze BTI's met indeling van soortgelijke producten in tariefpost 2206 GN, te worden behandeld.

De vraag is of er sprake is van enig beleid, waarop met toepassing van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, in bijzonder het gelijkheidsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel een beroep kan worden gedaan. Tot meerdere ondersteuning van deze stelling dat er kennelijk sprake is van enig beleid, wordt er verwezen naar BTI's van soortgelijke producten.

Toepassing van de GN door de Belastingdienst/Douane alsmede de uitleg die men meent te mogen geven aan de GN en de toelichtingen daarop, leidt blijkens deze voorbeelden tot ongelijke behandeling, waarvoor geen enkele objectieve en redelijke rechtvaardiging bestaat.

Belastingdienst/Douane heeft in dit kader geen enkele beoordelingsmarge (marge of appreciation) omdat deze marge uitsluitend mag worden toegepast door de internationale (gemeenschaps-) instellingen.

In het kader van de toepassing van het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel meent belanghebbende zich te mogen beroepen op onder meer het besluit d.d. 7/10/2005, Verordening EG 600/2006 (PbL 106/blz. 5) en standpunten van de Wereld Douane Organisatie zoals verwoord in de verslagen van HSC (zie HSC NC 1111 E1a en NC 1171 E1a).

Blijkens r.o 4.5, waarbij het Hof r.o. 26 t/m 38 van ECJ C-150/08 (Siebrand-arrest) citeert, wenst het Hof deze beslissing van het ECJ in haar oordeel omtrent vraag I te betrekken en ‘in het voetspoor’ van deze uitspraak van het ECJ en uw Raad d.d. 13/9/2009 nr. 43038bis te beslissen.

Het Hof lijkt daarmee een extensieve uitleg van het Siebrand-arrest te beogen. Een dergelijke uitleg vindt geen enkele aansluiting bij de hiervoor genoemde jurisprudentie en (internationale) regelgeving.

Het Hof gaat in de overwegingen ten onrechte geheel voorbij aan hetgeen door belanghebbende is gesteld met betrekking tot het Siebrand-arrest.

In de eerste plaats ziet het Siebrand-arrest op geheel andere producten, namelijk op dranken waarbij het aandeel gedistilleerde alcohol niet in overeenstemming is met het besluit d.d. 7/10/2005.

Voorts gaat het Hof ongemotiveerd voorbij aan de uitleg door het Directoraat Generaal Taxud van de Europese Commissie over de strekking van de uitspraak van het ECJ inzake het Siebrand-arrest (zie bijlage 1 bij pleitnota 7/6/2011 Gerechtshof 's‑Hertogenbosch), waarbij DG Taxud de strekking van het Siebrand-arrest sterk beperkt.

Belanghebbende wijst erop dat DG Taxud voorts van mening is dat het Siebrand-arrest geen gevolgen heeft voor ‘traditional products of headings 2206’.

Dit steunt de stelling dat het Siebrand-arrest alleen betekenis heeft voor eindproducten, waar geen sprake is van een basisdrank in de zin van tariefpost 2206 GN.

Dit laatste sluit eveneens aan met het maltbase-arrest van uw Raad (HR 19/6/2009 nr. 44029) en het Paderborner Brauerei-arrest (ECJ C-196/10) en de nieuwe regelgeving inzake halffabricaten, zoals vastgelegd in EG-Verordening 2011 C-364.

Belanghebbende acht het onbegrijpelijk dat het Hof miskent en geheel voorbij gaat aan de interpretatie van het Siebrand-arrest door DG Taxud, omdat een van de doelstellingen van DG Taxud is bijstand te verlenen aan de lidstaten voor een correcte toepassing van ‘EU tax and customs’ en het monitoren van een juiste implementatie en toepassing van ‘tax and customs legislation’.

Belanghebbende wijst er voorts op dat het Siebrand-arrest slechts de beantwoording van prejudiciële vragen betreft en niet een bestaande rechtstoestand vaststelt en dus geen declaratoire werking heeft. Belanghebbende bestrijdt een terugwerkende kracht van het Siebrand-arrest.

In deze context wenst belanghebbende te wijzen op ECJ 16/7/2009 C-56/08 (Pärlitigu OU), in het bijzonder naar r.o. 23 luidende:

….‘Er zij aan herinnerd dat, wanneer het Hof een prejudiciële vraag krijgt voorgelegd op het gebied van de tariefindeling, het veeleer taak heeft de nationale rechter de criteria aan te reiken aan de hand waarvan deze de betrokken producten correct in de GN kan indelen, dan zelf deze indeling te verrichten, te meer daar het Hof niet altijd over de daarvoor noodzakelijke gegevens beschikt’.

Dit betekent dat het Siebrand-arrest evenmin een constitutief karakter heeft, doch slechts als een guidance voor de nationale rechter heeft te gelden.

Overigens heeft de ‘dagelijkse praktijk’ grote problemen met de vraag wat nu de exacte strekking van het Siebrand-arrest is.

Is daarin het standpunt van de Belastingdienst/Douane, die zowel 100% vergiste dranken als vergiste dranken, waaraan in enige mate gedistilleerde alcohol is toegevoegd, indeelt in tariefpost 2208 GN of is het standpunt DG Taxud leidend.

Er is een ‘juridisch moeras’ ontstaan.

Iedere verwijzing van het Hof naar ECJ C-150/08 ter motivering van het oordeel is derhalve onjuist en onbegrijpelijk.

Belanghebbende is van mening dat het Hof ten onrechte voorbij gaat aan zijn stelling dat, in gevolge art. 95 EG Verdrag (thans art. 114 VWEU), wijn van druiven en wijn van vruchten gelijksoortig zijn. Dit betekent dat een ongelijke behandeling van wijn van vruchten ten opzichte van wijn van druiven leidt tot verboden discriminatie ex art. 90 EG-Verdrag.

Het Hof verwerpt de stelling van belanghebbende naar het lijkt met de simpele overweging dat de inspecteur gemotiveerd heeft betwist, dat de in geschil zijnde dranken niet vergelijkbaar zijn met (likeur) wijn.

De inspecteur is immers van mening dat er sprake is van een ‘gedistilleerd product’ en niet van een wijn. Deze overweging lijkt enigermate ongerijmd. Het betekent namelijk dat, in geval de Belastingdienst/Douane stelt dat er sprake is van een gedistilleerd product, ieder beroep op art. 90 EG-Verdrag wordt geblokkeerd.

Wat wil belanghebbende met een beroep op art. 90 EG-Verdrag tot uitdrukking brengen.

In gevolge art. 15 EG-Richtlijn 92/83 worden de bepalingen inzake ‘wijn’ geacht gelijk te gelden voor andere gegiste dranken.

In EG-Verordening 822/87 worden toegestane oenologische procedés en behandeling van wijnen omschreven.

In EG-Verordening 1601/91 worden onder meer aanbiedingsvormen van gearomatiseerde wijnen, gearomatiseerde dranken op basis van wijnen en gearomatiseerde cocktails omschreven. Voorts worden begrippen verzoeting, aromatisering, klaring en toevoeging van alcohol toegelicht.

Nu blijkens ECJ C-106/84 Commissie vs Denemarken wijn van druiven en wijn van vruchten als gelijksoortig in de zin van art. 95 EG-Verdrag moeten worden aangemerkt, is het volgens belanghebbende in strijd met art. 90 EG-Verdrag wijn van vruchten, waaraan water, suiker, (natuurlijke) geur-, kleur- en smaakstoffen zijn toegevoegd en vervolgens versterkt zijn met gedistilleerde alcohol, voor de heffing van accijns anders te behandelen, dan wijn van druiven die soortgelijke behandeling en toevoegingen hebben ondergaan.

Ook in ECJ C-367/93 t/m E-377/93 (Roders) r.o. 38 overweegt het Hof dat art. 95 EG-Verdrag zich richt tegen elke vorm van ongelijke behandeling, die het potentiële verbruik door bijvoorbeeld verschil in verkoopprijzen, vermindert.

Belanghebbende is, in aanmerking nemende dat hij in het beroep in cassatie in het gelijk wordt gesteld, van mening dat de Belastingdienst/Douane lichtvaardig en derhalve in verregaande mate onzorgvuldig, zo niet onrechtmatig heeft gehandeld door een standpunt in te nemen dat naderhand door de rechter wordt vernietigd.

Belanghebbende is van mening dat er, met toepassing van art. 2 lid 3 Besluit Proceskosten Bestuursrecht, ruimte is voor een integrale proceskosten vergoeding.

Er is immers sprake van een situatie waarin de Belastingdienst/Douane tegen beter weten in de wettelijke regelingen buiten toepassing heeft gelaten, in het bijzonder de GN en het besluit d.d. 7/10/2005.

Belanghebbende is van mening dat ook in het geval zij zelf de bezwaar- en beroepsprocedure verzorgt, er niettemin sprake is van aanzienlijke proceskosten, die onder meer bestaan uit kosten wegens kosten eigen medewerkers, verletkosten en kosten van juridische bijstand door derden. Belanghebbende wenst, in geval uw Raad oordeelt tot integrale vergoeding van proceskosten, in de gelegenheid te worden gesteld de hoogte van de vergoeding te onderbouwen.