2.4.2 Grammaticale interpretatie

Als een bepaalde herformulering of interpretatie van een wettelijke regel wordt gerechtvaardigd met een beroep op de betekenis die gebruikte woorden of zinsdelen naar gewoon spraakgebruik hebben, is sprake van een grammaticale interpretatie. Het is gelet op het hiervoor in par. 2.2 uiteengezette belang van taal voor het recht niet verwonderlijk dat, wanneer in de doctrine wordt stilgestaan bij de verschillende methoden die kunnen worden gehanteerd bij rechtsvormende rechtsvinding, steeds als eerste wordt gewezen op deze grammaticale interpretatie, die inhoudt dat onderzocht dient te worden wat de gangbare interpretatie is van de woorden die in die bepaling worden gebruikt.1 Gelet op de hiervoor omschreven betekenis van taal voor het recht, dient de vraag wat de ‘gangbare interpretatie’ is overigens niet alleen te worden beantwoord vanuit het ‘gewone spraakgebruik’, maar ook vanuit de institutionele beroepstaal die binnen de juridische wereld wordt gebruikt. Taalgebruik is, zoals in par. 2.2 uiteengezet, dan ook medebepalend voor de wijze waarop wij de juridische wereld zien.2 Loth formuleerde in verband met deze grammaticale interpretatie de volgende twee methodologische regels:

En:

Ik kom later in par. 5.2.2 en par. 10.2.1 terug op deze regels.