CBb, 28-03-2013, nr. AWB 10/869

Appellant heeft bij brief van 18 augustus 2010, bij het College binnengekomen op 19 augustus 2010, hoger beroep ingesteld tegen bovenvermelde uitspraak van de accountantskamer, gegeven op de klacht, op 24 november 2009 door appellant ingediend tegen C (hierna: betrokkene).

Bij brief van 27 september 2010 heeft appellant nadere beroepsgronden ingediend.

De accountantskamer heeft bij brief van 1 oktober 2010 de stukken doen toekomen aan de griffier van het College.

Bij brief van 1 december 2010 heeft betrokkene een reactie op het beroepschrift ingediend.

Bij brief van 5 januari 2011 heeft appellant een repliek ingediend op de brief van betrokkene van 2 december 2010.

Op 18 oktober 2012 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgehad. Appellant is verschenen. Betrokkene is eveneens verschenen, bijgestaan door mr. J.F. Garvelink, advocaat te Amsterdam.

De accountantskamer heeft in de klacht van appellant vijf klachtonderdelen onderscheiden en onder 3.2 van haar uitspraak deze onderdelen weergegeven onder de nummers a tot en met e.

De accountantskamer heeft klachtonderdeel a niet-ontvankelijk verklaard en de overige klachtonderdelen ongegrond verklaard.

Ter zake van de formulering van de klacht door de accountantskamer, de beoordeling van deze klacht en de daarbij in aanmerking genomen feiten en omstandigheden wordt verwezen naar de inhoud van de bestreden uitspraak van de accountantskamer (www.tuchtrecht.nl, LJN: YH0016), die als hier ingelast wordt beschouwd.

Het College ziet aanleiding, alvorens in te gaan op de specifieke grieven van appellant tegen de niet-ontvankelijkverklaring en ongegrondverklaring van de klachtonderdelen, de navolgende meer algemene stellingen van appellant en betrokkene te bespreken.

Appellant betoogt in een grief tegen rechtsoverweging 4.9 van de bestreden tuchtuitspraak dat de accountantskamer een onjuist criterium heeft gehanteerd in haar oordeel

Betrokkene betoogt in reactie op de grieven van appellant (primair) dat diens handelen als bestuurder van een accountantsorganisatie niet voor tuchtrechtelijke toetsing vatbaar is.

Het College stelt voorop dat appellant met zijn klacht betrokkene in de kern verwijt niet integer te zijn opgetreden in en bij de uitoefening van zijn werkzaamheden als bestuurslid van een accountantsorganisatie, te weten de vennootschap van accountants, belastingadviseurs en management consultants D N.V. (hierna: D).

Tot 1 mei 2009 was in artikel 33, eerste lid, van de Wet op de Registeraccountants (hierna: Wet RA) bepaald dat tuchtrechtspraak ten doel heeft het weren en beteugelen van misslagen van registeraccountants in de uitoefening van hun beroep en van inbreuken op verordeningen van de Orde en op de eer van de stand der registeraccountants. In artikel 51, eerste lid, van de Wet op de Accountants-Administratieconsulenten was een vergelijkbare bepaling opgenomen. Ter uitwerking van voormelde bepalingen golden tot 1 januari 2007 de Gedrags- en beroepsregels registeraccountants 1994 (hierna: GBR-1994) respectievelijk de Gedrags-en Beroepsregels Accountants-Administratieconsulenten. Vanaf 1 januari 2007 zijn de Verordening gedragscode (RA’s; hierna: VGC) respectievelijk de Verordening gedragscode (AA’s) van toepassing.

Voor zover de klacht betrekking heeft op het handelen van betrokkene als bestuurslid van een accountantsorganisatie vóór 1 mei 2009 is dit handelen voor tuchtrechtelijke toetsing vatbaar, nu ingevolge de bewoordingen van het destijds geldende artikel 33, eerste lid, Wet RA, (ook) het weren en beteugelen van inbreuken op de eer van de stand der registeraccountants onder voorwerp van tuchtrechtspraak zijn.

Wat betreft het nadere toetsingskader ten aanzien van het handelen vóór 1 januari 2007 geldt naar het oordeel van het College uitsluitend artikel 5 GBR-1994 betreffende de eer van stand.

Wat betreft het nadere toetsingskader ten aanzien van het handelen vanaf 1 januari 2007 overweegt het College dat betrokkene dient te worden aangemerkt als ‘accountant in business’ als bedoeld in Definities onder b. van de VGC. Daarmee valt het onderzoek naar de klacht en de afdoening daarvan in beginsel onder de reikwijdte van het bepaalde in deel A en deel C van de VGC (vergelijk de uitspraak van het College van 2 oktober 2012, LJN: BY1682).

Bij de Wet tuchtrechtspraak accountants van 27 juni 2008 (Stb. 2008, 290) is artikel 33, eerste lid, Wet RA gewijzigd. De bepaling luidt sedert 1 mei 2009:

Het College ziet zich geplaatst voor de beantwoording van de vraag of het handelen van een (register)accountant als bestuurslid van een accountantsorganisatie beroepsmatig handelen is in de zin van het gewijzigde artikel 33, eerste lid, Wet RA. Dienaangaande overweegt het College als volgt.

Uit § 1 van hoofdstuk 1 van de memorie van toelichting bij de Wtra (Kamerstukken II, 2005/2006, 30397, nr. 3), getiteld: “Het bereik van het tuchtrecht”, blijkt dat de wetgever aanvankelijk een onderscheid heeft gemaakt tussen “werkzaamheden die tot de kerntaken van accountants gerekend kunnen worden” en “werkzaamheden die niet tot de kerntaken van de accountants behoren” zoals: juridische advisering, samenstelling van de boekhouding, belastingadviezen, forensische accountancy, due diligence en automatiseringsadviezen. Alleen over de uitvoering van eerstgenoemde werkzaamheden zou de weg naar de tuchtrechter direct open staan. Ten aanzien van de uitvoering van laatstgenoemde werkzaamheden zou eerst een klacht moeten worden ingediend bij een onafhankelijke klachtencommissie, waarbij de voorzitters van de beroepsorganisaties bevoegd zouden zijn om na de behandeling van de klacht alsnog een tuchtzaak aanhangig te maken bij de accountantskamer.

Uiteindelijk is dit onderscheid, naar aanleiding van een amendement van de leden Van Egerschot en Douma (Kamerstukken II, 2006/2007, 30397, nr. 11) dat ten doel had om “recht te doen aan de wens dat alle werkzaamheden die accountants verrichten aan de tuchtrechter kunnen worden voorgelegd”, komen te vervallen: bij de vierde nota van wijziging (Kamerstukken II, 2006/2007, 30397, nr. 12) is artikel 33, eerste lid Wet RA gewijzigd zoals hiervoor in 3.1.4 is aangegeven. Deze wijziging is (Kamerstukken II, 2006/2007, 30397, nr. 12) als volgt toegelicht:

“Met deze nota van wijziging voorzien wij erin dat alle klachten over het beroepsmatig handelen van accountants direct aan de accountantskamer kunnen worden voorgelegd. Hiermee wordt de positie van de tuchtrechter versterkt.

(...)

Het hiervoor in 3.1.5 overwogene brengt met zich dat het handelen van betrokkene, voor zover dit heeft plaatsgevonden vanaf 1 mei 2009, is aan te merken als beroepsmatig handelen in de zin van artikel 33, eerste lid, Wet RA. Daarmee is ook dit handelen in zoverre voor tuchtrechtelijke toetsing vatbaar.

Samengevat acht het College het door appellant verweten handelen van betrokken als bestuurder van een accountantsorganisatie onder de beide te onderscheiden rechtsregimes voor tuchtrechtelijke toetsing vatbaar, en volgt het College betrokkene niet in zijn primaire betoog.

Het College is van oordeel dat, gelet op het op dit handelen van betrokkene van toepassing zijnde nadere toetsingskader, niet valt in te zien dat de accountantskamer in rechtsoverweging 4.9 van haar uitspraak een onjuist criterium heeft gehanteerd. De grief van appellant faalt derhalve.

De accountantskamer heeft klachtonderdeel a niet-ontvankelijk verklaard omdat appellant met de inhoud van de verklaring van E van 24 november 2005, in de periode van laatstgenoemde datum tot en met 13 januari 2006 bekend moet zijn geworden, zodat meer dan drie jaar zijn verstreken tussen de constatering van het in dit klachtonderdeel bedoelde handelen en het indienen van de klacht daarover. Hiertegen voert appellant aan dat de accountantskamer is uitgegaan van een onjuiste lezing van dit klachtonderdeel, omdat uit de klacht blijkt dat ook in de periode van drie jaar voorafgaande aan de klacht betrokkene middels uitlatingen ervan blijk heeft gegeven van genoemde verklaring van E uit te gaan.

Naar het oordeel van het College is deze grief op zich terecht voorgedragen. Hiertoe dient het volgende.

De accountantskamer heeft op goede grond vastgesteld dat als datum van indiening van de klacht heeft te gelden 24 november 2009.

Ingevolge artikel 22, eerste lid, Wtra, voor zover hier van belang, kan een ieder bij een vermoeden van handelen of nalaten van een accountant binnen drie jaar na de constatering van het handelen of nalaten door middel van een klaagschrift een klacht indienen bij de accountantskamer. Uit deze wettelijke bepaling volgt dat de klacht, voor zover deze betrekking heeft op de periode vanaf 24 november 2006, in beginsel ontvankelijk is.

In de bij de accountantskamer ingediende en toegelichte klacht heeft appellant, samengevat weergegeven, gewezen op het volgende. De uitkomsten van getuigenverhoren werpen een ander licht op genoemde verklaring van E. Naar aanleiding hiervan heeft appellant D verzocht om rectificatie van onjuiste uitlatingen. D heeft echter via haar advocaat mr. R.A. Moonen middels een e-mail van 21 december 2007 respectievelijk een brief van 16 juli 2008 laten weten dat de getuigenverhoren geen nieuwe informatie hebben opgeleverd. In die correspondentie heeft D haar beschuldigingen aan het adres van appellant impliciet herhaald.

Nu voorts de accountantskamer onbestreden heeft vastgesteld dat bedoelde getuigenverhoren in oktober/november 2007 zijn gehouden, brengt de inhoud van de klacht met zich dat de accountantskamer niet heeft onderkend dat klachtonderdeel a ook betrekking heeft op het handelen van betrokkene dat binnen de driejaarstermijn van artikel 22, eerste lid, Wtra valt. Dehalve heeft de accountantskamer dit klachtonderdeel, voor zover het betrekking heeft op het handelen van betrokkene vanaf 24 november 2006, ten onrechte op grond van artikel 22, eerste lid, Wtra niet-ontvankelijk verklaard.

Hetgeen appellant in het kader van klachtonderdeel a heeft aangevoerd slaagt echter niet. Het College overweegt daartoe het volgende.

Het College stelt voorop dat volgens vaste rechtspraak (zie onder meer de uitspraken van 11 oktober 2005, LJN: AU4721 en 20 november 2007, LJN: BB9747) het in beginsel op de weg van de klager ligt zijn klacht te motiveren en met bewijs te onderbouwen.

Naar het oordeel van het College heeft appellant geen feiten en omstandigheden naar voren gebracht waaruit voortvloeit dat betrokkene vanaf 24 november 2006, wetende dat genoemde verklaring van E misleidend en vals was, niettemin middels uitlatingen blijk heeft gegeven van zijn goedkeuring aan deze verklaring. De inhoud van de door appellant aangehaalde e-mail van 21 december 2007 en brief van 16 juli 2008, noch andere gedingstukken in de desbetreffende periode, bevatten daarvoor aanknopingspunten.

Appellant voert voorts als grief aan dat de accountantskamer onjuist en onvolledig is geweest in de weergave van de feiten. Appellant refereert hierbij onder meer aan gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden tot medio maart 2006. Het College begrijpt appellant aldus dat indien de accountantskamer wel een juist en volledig beeld van de feiten zou hebben gehad, dit zou hebben geleid tot een gegrondverklaring van de klacht, aangezien D, en daarmee betrokkene als bestuurslid, bij de totstandkoming van de beëindigingsovereenkomst een valse voorstelling van de gang van zaken heeft gegeven, deze voorstelling onder collega’s en klanten heeft verspreid of laten verspreiden en desgevraagd heeft geweigerd er iets aan te doen.

Het College overweegt dat dit door appellant geschetste verwijt overeenkomt met het klachtonderdeel b, als vermeld in punt 3.2 onder b) van de bestreden tuchtuitspraak:

Met de accountantskamer stelt het College voorop dat het in beginsel op de weg van de klager ligt zijn klacht te motiveren en met bewijs te onderbouwen.

Voor zover appellant beoogt dit klachtonderdeel thans in hoger beroep te onderbouwen met – aan betrokkene toe te schrijven – gedragingen die hebben plaatsgevonden tot medio maart 2006, stuit dit naar het oordeel van het College reeds af op het bepaalde van artikel 22, eerste lid, Wtra, aangezien meer dan drie jaren zijn verstreken tussen de constatering van die gedragingen en het indienen van de klacht daarover.

Voor zover appellant ten aanzien van dit klachtonderdeel stelt dat betrokkene ter zitting bij de accountantskamer er over heeft gelogen dat het bestuur van D appellant geen ongewenste intimiteiten verwijt, mist deze stelling naar het oordeel van het College feitelijke grondslag. Immers, appellant heeft niet onderbouwd dat ten tijde van belang een dergelijk verwijt wel door dit bestuur is geuit.

Voor zover appellant met betrekking tot dit klachtonderdeel heeft verzocht om F RA en mr. E. van de Leer als getuigen te horen, overweegt het College dat appellant dit verzoek niet met feiten heeft onderbouwd. Niet inzichtelijk is gemaakt dat zij beschikken over informatie met betrekking tot het door appellant ten aanzien van betrokkene gestelde, zodat niet valt in te zien dat het horen van deze getuigen kan bijdragen aan de beoordeling van dit geschil.

Nu appellant ook overigens heeft nagelaten dit klachtonderdeel te onderbouwen, ziet het College geen aanleiding daarover anders te oordelen dan de accountantskamer.

Derhalve faalt deze grief eveneens.

Het College: